თაბუკაშვილი რეზო - Tabukashvili Rezo

გემების ჩრდილქვეშ (gemebis chrdilqvesh)

ისინი საღამოობით გადიოდნენ პორტში საშოვარზე, კუკა და კოკა. ორნი მუშაობდნენ. „ზარის“ გაგორებას სთავაზობდნენ ქალაქიდან დაბრუნებულ შემთვრალ მეზღვაურებს. ბევრს ვერ უგებდნენ, დუქნებში სასმელებზე და ბორდელებში ბოზების სიაბანდ ამოკვნესებში დახარჯულ მეზღვაურებს წასაგებად ცოტაღა რჩებოდათ ჯიბეზე ფული. მათ ეგრევე ყვლეფდნენ კუკა და კოკა. იცოდნენ, აზრი არ ჰქონდა „ჩათრევების“ გაკეთებას, ისედაც ბოლომდე თამაშობდნენ ზღვაში თვეობით ნახეტიალები, ხმელეთს მომდგარი ბიჭები. ხშირად „დაზამასკებულები“ ვერცხლის პორტსიგარს ან შორეულ ქვეყანაში მყოფი თავიანთი გოგოებისთვის ნაყიდ ეგზოტიკურ სამკაულს ჩამოსულან ფსონში. რასაკვირველია, იმასაც აგებდნენ, რაც უმრავლეს შემთხვევაში არ მოსწონდათ და მაშინ კუკას და კოკას დასწრებაზე და გასწრებაზე უნდა ემოქმედათ, რადგან მეზღვაურები უმეტესად ჯგუფ-ჯგუფად დადიოდნენ და ყველას საკმაოდ გრძელპირიანი დანები უმძიმებდა ჯიბეებს. როგორც კი ასეთ პერსპექტივას იყნოსავდნენ, კუკა და კოკა პირველები გადადიოდნენ შეტევაზე და შემდეგ დოკების ლაბირინთებში უჩინარდებოდნენ.

თარხნიშვილი ნინო - Tarkhnishvili Nino

ჩემი პატარა პეკინელი საყვარელი ანუ ჩემი ცოლის ჩინური თმა

მე ამ ქალაქში ჩემი პატარა პეკინელი საყვარლის საფლავის საძებნელად დავბრუნდი. დავბრუნდი შვიდი წლის შემდეგ, რომ ვუთხრა, როგორ ძალიან მიყვარდა.
ვდგავარ თხუთმეტმილიონიანი ქალაქის ცენტრში და ამ უაზროდ ერთნაირ ადამიანებს შორის ვეძებ იმას, რომელიც ზუსტად შვიდი წლის წინ, ამ თხუთმეტმილიონიან ქალაქში ისე მოვკალი, გულიც კი არ ამჩქარებია.

იაშვილი პაოლო - Iashvili Paolo

კარმელი მართალი (karmeli martali)

1915 წელს შემოდგომაზე ჩემთან მოვიდა ბავშვი, რომელმაც დამიტოვა რვეული ლექსების და თითქმის ვერაფერი ვერ მითხრა. ის იყო როგორც ნიბლია.გადავიკითხე ლექსები და იმღამესვე წავედი ვალერიან გაფრინდაშვილთან. ბავშვურ შთაგონებაში ჩვენ დავინახეთ მომავალი ძმა ჩვენს ორდენში -შალვა კარმელი. იმ დღიდან ჩვენ ძმები ვიყავით. როდესაც ქუთაისი მთელი შემადგენლობით ხევდა "ცისფერი ყანწების" პირველ რვეულს, შალვა კარმელი მას გულთან ატარებდა და ის გახდა წევრი ჩვენი ღამეების და ჩვენი მარტოობის. ის მუდამ სუსტი და გაფითრებული იყო.

იარღანაშვილი იოსებ - Iarganashvili Ioseb

ბროლის ბუზი მარგალიტის ზღვაში (brolis buzi margalitis zgvashi)

ბუზი ბზუილით კიდევ ერთ სართულს ასცდა და გაღებული ფანჯრის რაფაზე დასხეულდა. ვიდრე ოთახში შეფრინდებოდა, სუსტმა მოზაიკურმა მზერამ წინ ჰორიზონტი შემორკალა - შავ-თეთრ სამყაროს სინათლითა და სიმხურვალით ავსებდა თეთრი კაშკაშა დისკო, რომლის ქვეშ მშვიდად ირწეოდა უკიდეგანო რუხი სივრცე.

ინანიშვილი რევაზ - Inanishvili Revaz

ლამაზი ცრემლები (lamazi cremlebi)

მეტი გზა არ იყო, ისევ ღუმელით უნდა წასულიყვნენ იოლას. ნოემბერი რომ განახევრდა და ცივი წვიმები დაიწყო, თინამ მამას სოფელში წერილი მისწერა: “მამაჩემო, შენ გენაცვალე, იქნებ მანდ ვინმესთან ოთხი კუბამეტრი (ოთხი კუბმეტრი გიამ უკარნახა) შეშა შეგვიგულო, შაბათს ან კვირას გია ჩამოვა, ფულსაც ჩამოიტანს და შეშას თვითონ წამოიღებს”.

ირემაძე თამთა - Iremadze Tamta

დაწინაურება (dawinaureba)

-პატარა სამის მყავდა მეტროში რომ დავიწყე მუშაობა.გასაუბრება გვქონდა და ერთ სამუშაო ადგილზე, მგონი ასი კაცი მოდიოდა. მე იმედი არ მქონდა, მაგრამ ჩემი მაზლის ცოლის დედა აქ მუშაობდა 20 წელზე მეტი, და მისი დახმარებით მოვხვდი.
პირველი წელი ყოველდღე მიხაროდა სამსახურში, უნიფორმაში ჩაცმული, დავჯდებოდი სამ სხვა ქალთან ერთად მინას ამოფარებული დილის 8 საათზე და მთელი დღე ისე გადიოდა რომ არც მესმოდა ჟეტონებისა და ხურდა ფულის ჩხრიალში.

კოდალაშვილი ლელა - Kodalashvili Lela

შაქრის ნატეხი

ხვალ ლუკა მოვიდა და ჩოკოლატი მომიტანა. ჩოკოლატი, ჰაააა! აი, ასე შევჩამე. ლუკა ტილოდა. მელე ბაბუშკამ დააცხნალა. ჩემი ბაბუშკა ძალიან მიყალს. უბლალოდ დაძველდა და ფეხები სტკივა. მე ალ მინდა, ლო მოკვდეს. წავალ, ოქლოებს მოვძებნი, ლოგოლც ,,სტალიე ჩუძესაშია" და ავაშენებ დიდ, მლგვალ სახლს და ყველა კალგათ ვიქნებით

კვირტია ბაჩო - Kvirtia Bacho

ზაფხულის საღამო

(zafxulis sagamo)

სოფელი. ხეხილით სავსე ეზო. ეზოს სიღრმეში პატარა, ერთსართულიანი სახლი დგას, მიწიდან ნახევარ მეტრზე წამომჯდარი. სახლის კარი ღიაა. შესასვლელში ჩამოფარებული ფარდა ხის ჩარჩოზე, მოკაუჭებულ ლურსმანზეა გამოდებული. ღია კარში არაფერი ჩანს.

კერკენჯია მერაბ - Kerkenjia Merab

მოგონება ვაჟა–ფშაველაზე

ეს ამბავი ჟინვალში სტუმრად ჩამოსულმა ერთმა ფშაველმა მოხუცმა სუფრასთან მოყვა. ამ ლხინს ცხონებული მამაჩემიც ესწრებოდა თურმე. მან ეს ამბავი მერე დედაჩემს უამბო, მან კი წერილით გამაგებინა, რადგან იმ ხანს თბილისში არ ვიმყოფებოდი. აი, ეს ამბავიც:

ჩარგალში ერთი მთიული ხელოსანი ასულა, რომელიც ბოსლების ამგები ხელოსანი ყოფილა და “საფიხვნოზე” შეკრებილი ადამიანებისთვის თავისი სამსახური შეუთავაზებია. იქვე ყოფილა ვაჟა-ფშაველაც, რომელსაც ექსპრომტად კაფია გამოუთქვამს მთიულისთვის:

ალხაზიშვილი გივი

აქ არის ყველა, ყველაფერი,
მაგრამ არავინ!

ხელის უნებლიე მოძრაობა
ხსოვნის კარნახით
სიტყვის უხმო სინონიმი...

გაქვავებული კადრი,
სადაც ფეთქავს მხოლოდ ბავშვის ღიმილი
ბიძგი იმავე წრებრუნვის დასაწყებად.


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE