მისი ცხოვრება შენით ტკბებოდა

მისი ცხოვრება შენით ტკბებოდა

(misi cxovreba shenit tkbeboda)

მისი ცხოვრება შენით ტკბებოდა,
მისი ძვირფასი შენ გეძღვნებოდა,
კვდებოდა, მაგრამ არ ნებდებოდა,
რომ სიყვარული ასე ლღვებოდა.
ის გენდობოდა შენი სჯეროდა,
მას გული შენთვის სულ უმღეროდა,
უშენოდ სიო მისთვის არ ქროდა
მას სიყვარული ასე უქროდა.
შენ კი რა ჰქნი!? ფეხქვეშ გათელე,
გრძნობა, სურვილი სულ გადათელე,
მართალი, თყუილი ერთად ამთელე,
მადლობა ღმერს რომ ვერ გაამთელე.
რასაც გინდოდა ხომ მიაღწიეი
მაგრამ ამით რა იმ მთას აღწიეი
სადაც მან გრძნობა მაღლა ასწია
და სიყვარული აკვნით არწია.
შენ სიყვარულის არა გცოდნია,
თქვენ შორის უკვე კი კოცონია,
ნუთუ შენ მისთვის არ გილოცნიაი
ვითომ შენ მისთვის არ გიოცნია.!?

დაე თუ როგორ გათენდა

დაე თუ როგორ გათენდა

(dae tu rogor gatenda)

გამოანათა დილის პირულში აისის ლაჟვარდმა
აისახება თუ როგორ გათენდა ლამაზად,
აისაფრებს მთებზე ჩამოწოლილი ბურუსი,
ამიტატებს მზის სხივები და გაყინულ ოლვარებს ააპარპალებს.
აიტუზება სიონის ტაძართან ამოსული უეკლო ყვავილი,
აიტყორცნება სარკმლის წინ დანთებული სარკმეველი
შემოანათებს ტაძარში სხივი,დაე თუ როგორ გათენდა,
აიქოჩრება ხატის წინ დაცემული ლამაზი ქალი
რომლის სინაზით მოედება ჩემს გულს მისი დარდები,
აიღარღება ლამაზი დარდით,ხატთან დაცემულ ლამაზი ქალი,
დაღამებისას აკაშკაშდება შუქი მთვარისა
გაყინულ ქალი ევედრება ღვთის მშობლის ხატებს,
რომ მისი შვილი აკვალტული გაიყვანეს მისმა ვაჟებმა.
აკვირტებულა აიზბერგზე ყვავილის ბუჩქი
მისი სურნელი შემოათრობს აკლებულ დარდებს,
დაეჯახება ლამაზ ყვავილს შავი ალქარი
და ჩამოჭკნება ქალის სხეული ამ დიდ ავდარში.

როგორ მიყვარდა

როგორ მიყვარდა

(rogor miyvarda)

როგორ მიყვარდა მწუხრის ჩრდილთა ჩუმი ვედრება,
ჩამავალი მზის ბრწყინვალებით განათებული,
საოცარია დასისხული ცის გათეთრება,
როცა ლაჟვარდში იძირება მზე ანთებული...
მე ავდიოდი ცისფერ კოშკის მარმარილოზე
საფეხურებზე შუქი ენთო ფერად ღვარებად
სისხლი ჰყვაოდა ჰორიზონტის ყვითელ ტილოზე
და ისვენებდა დაქანცული მზის ელვარება....
უცებ მოვარდა ქარიშხალი ზღაპრულ დევებით
და ატორტმანდა მწვანე სივრცე ცეცხლის რკალებად
აივსო ჩემი ბროლის კოშკი ცის ნანგრევებით
და ქარმა სილა მომაყარა ღია თვალებში...
გუგუნებს ქარი და ოცნებაც თვალს ვეღარ ახელს
გაბზარულ მიწას ხშირად უვლის ტანთ ჟრუანტელი
შარავანდედი ეკარგება პოეტის სახელს,
ვაიმე ქრება პოეზიის წმინდა სანთელი....

მარია სტელლას

მარია სტელლას

(maria stellas)


შემოღამდება, გაისვება დისკო მთვარისა,
დისკო მთვარისა მოვერცხლილი და მოქარგული
და გუმბათებზე აენთება ქრისტეს ჯვარისგან,
ქრისტეს ჯვარისგან მოფენილი სხივი ფარული.
როგორც ბინდისას მათხოვარი ბრმადმოარული,
სხივი ბარბაცით კანალებში გადაიჭრება,
გატყდება ბროლი მინანქარით შემობზარული,
აედევნება ბნელ ხეივნებს ლანდების წყება.
შადრევანებზე ეზმორებათ გრანიტის ლომებს,
გულში იღვიძებს სათნოება, ქუჩაში ბნელა,
ჩრდილის მანტია მოეხვევა წმიდა ბართლომეს
და მღერის ვიღაც პორტალებთან: „მარია სტელლა".
მახვილამოწვდილ ანგელოსის გაჰქრება ლანდი,
როგორც დემონი გაფრენილი ბრინჯაოს რაშით,
ამურეტები აიყვანენ ბამბინოს ცაში,
ოქროს ფირმამენტს ჩაიხუტებს ტიბროსი ზანტი
და მთვარე, სხივთა არტახებში ნაზი ინფანტი,
აღმოსავლიდან გვირგვინოსან მოგვებს მოელის.
კაშკაშებს ჯვარი კაპიტოლზე არაკოელის,
ვით ბრილიანტი...
დაარისხებენ სან-პიეტროს მწუხარე ზარებს,
ნარინჯის ფონზე მოიჭრება ავგუსტის არკა
და ტრიუმფები მოინდებათ ისევ ცეზარებს,
ნაზ სერენადებს კვლავ იმღერებს ღამით პეტრარკა.
დავეძენ ღვთიურ ჰარმონიას, ჰანგად დარხეულს,
დავეძებ ტაძარს ღვთაებისას და ვითხოვ შველას!
წავალ - ვემთხვევი მაცხოვარის წამებულ სხეულს
და მუხლმოდრეკით მეც ვიმღერებ: „მარია სტელლას"

შენი სიყვარული ...

შენი სიყვარული ...

(sheni siyvaruli)


უცხო ყვავილის ერთგული ვრჩები,

მარად მიზიდავს დიდება შენი,

რა იქნებოდა ცხოვრება ჩემი

რომ სიყვარული არ მქონდეს შენი.

ჩემო საქართველო

ჩემო საქართველო

(chemo saqartvelo)

ჩემო ოცნებები კვლავ შენ შემოგწირე,
კვლავ შენ შემოგწირე, მარად.
მტრებმა ურიცხვი ჯარი შემოგფინეს
მაგრამ არ ჩააგდე არად.

ბევრჯერ მოინდომა შენი გადარბევა
მრავალრიცხოვანმა ჯალათმა მტერმა,
ჩემო საქართველო! არ გჩვევის დაბნევა
მტერი ხომ ბრწყინვალედ განდევნა ერმა.

ჩემო საქართველო! ერით სანაქებო,
მეტად მშვენიერო, მეტად სანატრელო.
ყოველთვის იბრწყინე და ყოველთვის გაიხარე.
მკვიდრი ქართველები მუდამ გაახარე.

ჩემზე ამბობენ, დიდი გრძნობა უდევსო გულში

ჩემზე ამბობენ, დიდი გრძნობა უდევსო გულში

(chemze amboben, didi grdznoba udevso gulshi)

ჩემზე ამბობენ, დიდი გრძნობა უდევსო გულში,
ჩემზე ამბობენ, სიყვარული ეწვია სულში.
განა გრძნობები საცინი და დასაგმობია?!
არა! ირწმუნეთ სიყვარული ყველას ნდომია.

უსიყვარულოდ ქვეყნად ერთი კაციც არ დადის,
ეს ცხოვრება კი მეგობრებო რა სწრაფად გადის.
რა ცხოვრებაა თუ არ იგემა კაცმა სიამე.
ყოველთვის ყველას შეუძლია, რომ ქნას სიავე.

ჩემზე ამბობენ, მუდამ ტრფობის ალში იწვისო,
ხად რა იმდა თქვას, ყველაფერი კარგად იცისო.
მასაც ამბობენ სატრფო ჰყავსო ჩუმად, მალულად
და იგი სატრფოს თვის ლექსებში ეტრფის
ფარულად.

განა ცუდია რომ ლექსები მიუძხვნა სატრფოს,
და ეტრფიალო შენს ლექსებში მომავალ საცოლეს.
მე კი გაცნობებთ მიჯნური ვარ აწ და მარადის,
მიჯნური არ მყავს რომ მიყვარდეს კუბოს კარამდის.

რადგან მთვრალი ვარ ...

რადგან მთვრალი ვარ

(radgan mtvrali var)

რადგან მთვრალი ვარ, ნუ იფიქრებთ ღვინით ვარ მთვრალი,
სიმთვრალე მარტო ღვინოს როდი მოუგონია
მე სიყვარულის წმინდა გრძნობით მიყვარდა ქალი,
მისი ეშხისგან თუ ვარ მთვრალი ასე მგონია.

მე ფიროსმანის ფუნჯი მინდა ვადიდო მარად,
რომ ტივზე მდგომი ყარაჩოხელი ფერებში ვხატო.
გალაკტიონის "მერი" მინდა ვიმხერო მანამ,
პირში სული მაქვს და სიცოცხლე არ დამტოვს მარტო.

დამისხით ღვინო, ნუ იფიქრებთ, რომ მე მთვრალი ვარ,
მე ხომ თქვენდამი სიყვარული მალაპარაკებს.
მე სატრფოსადმი სიყვარულის დიდი ვალი მაქვს
და ამ სიყვარულს არ გეგონო გულში ვმალავდე.

მე რამ დამათრო? ალბათ სატრფოს მწველმა თვალებმა,
რამ დამანელა? გაბუტულმა მისმა ბაგენმა.
რამ გადამრია? მოტრფიალე ლამაზმანებმა.
და სიყვარულის დიდმა გრძნობამ კვლავ ამამღერა.

მერე რა, რომ ყველა კარია ღია

მერე რა, რომ ყველა კარია ღია

(mere ra, rom yvela karia gia)


მერე რა, რომ ყველა კარია ღია,
მე გაქცევა მინდა, შენ არ გამიშვა.
გარეთ ცხელი დღეა,
მინატრე და შინდისფერ თმას გავიშლი...
დედა ჯავრობს, ჯავრი რაა მერე,
იჯავრებს და დაყუჩდება მერე,
დაღამდება, გათენდება მერე,
გახუნდება ჩემი თმების ფერი
უაზრო და შენთვის გამოგონილი...

მხევალივით მე ვიცეკვებ შენთვის
და ჩხრიალით ამევსება მკერდი
და თვალები გამიხდება სველი
და მძივები დამებნევა შენსას...

და თუ წავალ, მომიტევე მე,
ვერ ვიგუე ალბათ მძიმე ჭერი
და სიჭარბე შენი ნაცრისფერის...
იჯავრებ და დაყუჩდები მერე...
მე ხომ ყველა ქალში ვმეორდები
და შენს სახელს უაშველო თოვლში
ავაფარე შინდისფერი თმები_
ჩემი დიდი მარტოობის დროშა...

ყოველთვის მიწყრები და ნეტავ ვიცოდე

ყოველთვის მიწყრები და ნეტავ ვიცოდე,

(yoveltvis miwyrebi da netav vicode)


ყოველთვის მიწყრები და ნეტავ ვიცოდე,
ეს წყრომა რისთვის დავიმსახურე?!
მე კი მიყვარხარ მინდა იცოდე,
ჩემს გულში მტკიცედ დაისადგურე.

რად მიბრაზდები არ მესმის მაინც,
ალბათ სხვა გიყვარს, ეს არის მხოლოდ.
გზა დამითმია, მაგრამ იცოდე,
კარგად დაფიქრდი, ინანებ ბოლოს.

მხოლოდ ერთს გეტყვი, დაიმახსოვრე:
მე შენს წინაშე არა მაქვს ვალი.
თუ შემიყვარი მხოლოდ ეს არის,
სხვა არაფერში მიმიძხვის ბრალი.


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE