შენ და შემოდგომა

შენ და შემოდგომა

(shen da shemodgoma)


არის ნეტარება - ხშირად მოაგონდეს
პოეტს შედარება: შენ და შემოდგომა.
შუქი არ ინთება ჩამქრალ იაგუნდის,
ოხვრა, გარინდება, შენ და შემოდგომა.
ღამე ბნელზე ბნელი მისდევს უდროობის,
როგორც ბელზებელი ქარებს უსადარესს,
ცრემლი უნდობარი გახრჩობს მარტოობის,
მაგრამ მეგობარი, ვაი, არსად არის.
მხოლოდ გაგონება ჰანგის უნაზესის,
დაგრჩა მოგონებად: არ ღირს გამოდგომა.
გული უდაბნოა, სული - ოაზისი,
შენ და შემოდგომა, შენ და შემოდგომა.

სიყვარულია, რომ აქცევს მოკვდავთ

სიყვარულია, რომ აქცევს მოკვდავთ,

(siyvarulia, rom aqcevs mokvdavt)


სიყვარულია, რომ აქცევს მოკვდავთ,
კაცს ზეციერად და ქალს ღვთაებად,
სიყვარულია, ჩვენ რომ გვანიჭებს,
სიბრძნეს, სიხარულს და უკვდავებას.
სიყვარულია ჯვარცმა, წამება,
საღვთო კოცნაა, საღვთო ფიალა,
შეყვარებულთა წმინდა სახელი
ანგელოზებმა ცაში იციან.
სიყვარულია ჩვენ რომ გვაცოცხლებს,
სიყვარულია, რაც ცოცხლად გვმარხავს,
სიყვარულია თვითონ ღვთაება
და მას მოწილედ თვით ღმერთიც არ ჰყავს.
თვით გოლგოთაზე ღმერთიც და კაციც,
კაციც და ღმერთიც სიყვარულს აჰყავს...

ალბათ მოვა დრო - შენც აინთები

ალბათ მოვა დრო - შენც აინთები

(albat mova dro - shenc aintebi

ალბათ მოვა დრო - შენც აინთები,
ახლა დარდების მძიმე წუთია.
მიწას ადგია ცა გარინდებით
და ეს ქვეყანა თითქოს ყუთია.

არის სიცოცხლე, სიკვდილიც არის,
ადამიანის ბედი კრულია.
დადუმებული კიდია ზარი
და თითქოს ზარი საყდრის გულია.

მე ასე ვფიქრობ, ღამდება კიდეც,
ალბათ ლანდებიც მალე მოვლიან.
დგას საფლავების მწვანე სიმშვიდე
და ეკლესია თითქოს თოვლია.

ნაპირს დაუკოცნა კენჭები

ნაპირს დაუკოცნა კენჭები

(napirs daukocna kenchebi)


ნაპირს დაუკოცნა კენჭები და
გულზე სველი კოცნა დაუდნო...
თრთოლვა გაიყოლა ფეხებიდან
ჩაიღიმილა და გაუგო...
ცხელი ჩაიხუტა ქვიშა გულში
ტალღა დაუფინა ნაპირზე
თუკი ვერ აყვები სიხარულში
მაშინ არაფერი დაპირდე...
ამ მზეს,გაგიჟებულს ამის ცქერით
ამ ცას მოლივლივეს ცისფერში,
ვერას დააჯერებ დაფიცებით
მზერას გამოიჭერს სივრცეში.
მერე დაგიბრუნებს ამ მზერას და
გკითხავს,რა გტკივა და გაოცებს
გაგამხელინებს,რომ მოგენატრა
გულთან მიგიკრავს და გაკოცებს.
ნაპირს დაუკოცნა კენჭები და
გულზე სველი კოცნა დაუდნო
თრთოლვა წამოკრიფა ფეხებიდან
თვალი ჩაუკრა და...გაუგო

უცებ გაისმა თოფის ზრიალი

უცებ გაისმა თოფის ზრიალი

(uceb gaisma tofis zriali)


უცებ გაისმა თოფის ზრიალი
გულთან დაამთავრა ტყვიამ ბზიალი
ბნელმა შეცვალა დღე თბილი, მზიანი
კუბომ დაიწყო მზეზე პრიალი...

ბიჭია მკვდარი, ბიჭია მკვდარი,
წითლად შეიღება თბილისში მტკვარი
კანკალმა აიტანა მთლიანად ტანი
ბიჭმა შეაღო სამოთხის კარი...

სატრფო დასტირის მას ცივ საფლავზე
ცრემლი შეჩერდა გაყინულ წამწამზე...
თითქოს უნდა, რომ ეს დრო გაჩერდეს
და საერთოდაც აღარ გათენდეს...

მაგრამ დრო მიდის, აღარ ჩერდება
ტკივილს კვლავ მოსდევს ახალი ტკივილი
ყურში ჩამესმის ღრუბლების ტირილი
და გულს მიხეთქავს დროის კივილი...

ქალი ჩაეხუტა მხურვალედ ცივ ქვას
ეს ხომ ქმრის სულის ტკბილი სურნელია
სული განუტევა... ქალი სულელია...
ჩვენი ცხოვრება ხომ თეთრი ფურცელია...

სიცოცხლე სილამაზეა

სიცოცხლე სილამაზეა

(sicocxle silamazea)


სიცოცხლე - შესაძლებლობაა,გამოიყენე იგი,
სიცოცხლე - სილამაზეა,აღფრთოვანდი მისით,
სიცოცხლე - ოცნებაა,შეასხი ხორცი,
სიცოცხლე - გამოწვევაა,მიიღე იგი,
სიცოცხლე - ვალია შენი ამქვეყნიური, აღასრულე ბოლომდე
სიცოცხლე - სიმდიდრეა,ნუ გაფლანგავ!
სიცოცხლე - ქონებაა,გაუფრთხილდი!
სიცოცხლე - სიყვარულის სასმისია, შესვი ბოლომდე,
სიცოცხლე - საიდუმლოა,შეიცან იგი,
სიცოცხლე - მორევია უბედობათა, სძლიე ყოველი,
სიცოცხლე - საგალობელია, გაასრულე ბოლომდე,
სიცოცხლე- უსასრულობაა შეუცნობადის უშიშრად შეაბიჯე მასში,
სიცოცხლე - შენია, იბრძოლე მისთვის!

ჯერ გაგაბრაზებ

ჯერ გაგაბრაზებ ...

(jer gagabrazeb ...)


ჯერ გაგაბრაზებ, გაწვალებ, რომ აგეშალოს ნერვები
დაგათრობ ღვინით და კოცნით და ბოლოს მოგეფერები.
ბუხართან გვერდით მოგისვამ,რომ აგერიოს ფერები,
თავს აგატკიებ ლექსებით და ბოლოს მოგეფერები.
ღილებს შეგიხსნი ნელ-ნელა მკერდს გაგიხურებ ფერებით
გულს აგიჩქარებ თვალებით და ბოლოს მოგეფერები.
თაფლსაც წაგისვამ მთელს ტანზედ და მაგრად მოგეწებები
ჯერ გადაგაქცევ ჩემს მონად და ბოლოს მოგეფერები.
ბუხართან გეტყვი მიყვარხარ ბუხართან მთლად ავენთები
ბუხართან შენი გავხდები ბუხართან მოგეფერები.

დააჩქარე, დააჩქარე

დააჩქარე, დააჩქარე

(daachqare, daachqare!!!)


და ის, ვინც გაქებდა... და ის, ვინც გალხენდა,
ნუთუ ერთხელ მაინც აღარ გაგახსენდა?!
ნუთუ გახდი ისე ცრუ, ბოროტი, მავნე,
რომ წერილი ერთხელ აღარ გამოგზავნე?!
დააჩქარე, გესმის?! დააჩქარე, მალე,
თორემ იმ შენს დობილს ვერსად დავემალე
თავს მევლება ისე, ვით პეპელას ვარდი,
თითქმის შემიყვარდა, თითქმის შევუყვარდი,
და წამიყვანს სადმე მკერდზე მისაყრდნობლად
და დამრჩები მარტოდ, უნუგეშოდ, ობლად...
ეხლაც, როცა თვალი ცრემლითა მაქვს სველი,
შენგან დანავიწყი, შენს წერილებს ველი,
ეხლაც! ეხლაც-მეთქი, ის შენი დობილი
ჩემს მაგიდას უზის იდაყვდაყრდნობილი
და ცეცხლისფერ ხმითა ყურში ჩამჩურჩულებს,
ჩემსავითო გწამდეს ვერვინ გიერთგულებს,
აი, გადაიძრო თავიდან თავშალი,
აი, გადიყარა კოხტად თმა ნაშალი,
და ცრემლები თეთრი, და ცრემლები წმინდა
ნელ ამბორის ყოფით ღაწვზე მომიწმინდა...
ჩქარა! ჩქარა! ჩქარა! თორემ შენს მზეს ვფიცავ,

იმ შენს დობილისგან თავს ვეღარ დავიცავ
საალერსოდ მიწვევს შენსა ლექსთამწყობელს
და წაგართმევს ჩემს თავს, და წაგართმევს მკობელს!
დააჩქარე, გესმის? დააჩქარე, მალე,
თორემ იმ შენს დობილს ვერსად დავემალე
თავს მევლება ისე, ვით პეპელას ვარდი!
თითქმის შემიყვარდა, თითქმის სევუყვარდი,
და წამიყვანს სადმე, მკერდზე მისაყრდნობლად...
და დამრჩები მარტოდ, უნუგეშოდ, ობლად...

ჩემი უსასრულო ფიქრი ხარ

ჩემი უსასრულო ფიქრი ხარ

(chemi usasrulo fiqri xar)

ჩემი უსასრულო ფიქრი ხარ,
ჩემი სიყვარულის კონა,
ჩემი სილამაზის საზომი,
ჩემი ოცნებების წონა.

ჩემი მოელვარე ვარსკვლავი,
ჩემი გამხელილი ცოდვა, ჩემი სიხარულის საბაბი,
ჩემი ღამეული ბოდვა.

ჩემი უსახელო ლექსი ხარ,
ჩემი დარცხვენილი მუზა,
ჩემი ბედნიერი ცრემლების
ზღვაში ჩაშვებული ღუზა...

ჩემი უპასუხო კითხვა ხარ,
ჩემი პაწაწინა ია, ჩემი გაუშლელი ყვავილი,
ჩემთვის გასროლილი ტყვია..

როცა დაიწყებს წყარო საუბარს

როცა დაიწყებს წყარო საუბარს

(roca daiwyebs wyaro saubars)


როცა დაიწყებს წყარო საუბარს,
მზეს რომ მისწვდება ირმის ბღავილი,
შემოასკდება როცა ალუბალს
მუხლზე კაბა და გულზე ყვავილი.
როცა კვირტები აფეთქდებიან,
როცა სიმღერას იტყვი სასურველს,
როცა ირმები დაფეთდებიან,
მზეს შეხედავენ, რქებში ჩაწურვილს.
როცა მერცხალი ზეცას შეუტევს,
როცა მიწაზე მზე და დარი დგას,
ირემი აპრილს კარებს შეუმტვრევს
და ატმის რტოებს რქებად დაიდგამს.
როცა მზე მინდვრებს კალთებს დაუცლის
საგვირილოდ და საენძელოდა,
ირემი ირემს ბალახს გაუწვდის
და რქას მიურტყამს სადღეგრძელოდა.
როცა ძეწნები ატირდებიან
და აკოცებენ ვაზებს ხარდნები,
შევხედავ ზეცას ნატვრისთვლებიანს,
ავტირდები და ავხარხარდები.
მოიგონებენ წარსულს მკვიდრები,
აბუბუნდება ქვეყნად ყველა მთა,
გავდიადდები, გავსულდიდდები
და ავენთები მამულს კელაპტრად,
დავდგები ცერზე, როგორც ავაზა,
ერთს გადავხედავ დღეებს გაფრენილს,
მერე მოვკვდები ისე ლამაზად,
ვით დაიბადა ეს ყველაფერი.


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE