სალია - Salia

გვარში ფუძედ გამოყენებულია მამაკაცის საკუთარი სახელი სალა. მისგანაა ნაწარმოები გვარები: სალაძე, სალაია, სალია, სალიაშვილი, სალიბეგაშვილი;

სულხან-საბა წერს: „სალი – მადლი, სალიმ – მშვიდობა”.

ლესალე სოფელია ჭანისწყლის მარჯვენა მხარეს. სოფელში შემორჩენილია მეთხუთმეტე-მეთექვსმეტე საუკუნეების ციხე-დარბაზი, ის ისტორიულ წყაროებში ცნობილია, როგორც ჯგალის ციხე.

საქართველოში 1 153 სალია ცხოვრობს: წალენჯიხაში – 472, ზუგდიდში – 296, თბილისში – 151.

ჩხეტია - Chkhetia

ჩხეტია-ჩხეტიანი-ჩხეიძე და ჩხეტისძე მონათესავე საგვარეულოებია. მათ წარმოებასა და გვართა წარმოქმნაში ფუძე ჩხ-ა, ჩხ-ე მონაწილეობს. ეს ფუძე კიდევ რამდენიმე გვარსა და ტოპონიმს აწარმოებს. მაგალითად, ჩხაბერიძე, ჩხაიძე, ჩხორია და ასე შემდეგ.

ჩხა ლაზურ-ჭანური ენის პირმშოა, მოქანდაკე კობა გურულმა გვითხრა: „ჩხა ქართველურში რომ ვაზის ტოტია, ციური შემოწირულობით ის სხივებგამოტყორცნილი მზეა, მზის გამოკრთომაა, ქრისტეს სასიცოცხლო ენერგიაა, მზისადმი წაბაძვით იტყვიან მზეობს, სხივოსნობს, გადატანით ამბობენ – მზეობს, მზეოძე...”

თურქი მოგზაური ევლია ჩელები საუბრობს ორ ლაზურ-ზანურ ტომზე (მასთან ტომი იგივეა, რაც ჩვენთან საგვარეულო) ჩუჩუსა და ჯღეთასა (ჩხეტი)-ზე. ის თავის წიგნში „მოგზაურობის წიგნი” წერს: „აქ მთელი მოსახლეობა არს ჩიჩუ, ჯღეთას ტომი (მოსახლეობა) ლაზიაო.”

ევლია ჩელების მინიშნებაზე ყურადღება გაამახვილეს ქართველმა მეცნიერებმა, კერძოდ, აკაკი შანიძემ, სიმონ ჯანაშიამ, სერგი ჯიქიამ, ყიფშიძემ, არნოლდ ჩიქობავამ. აკაკი შანიძე თვლიდა, რომ „ჩხეტია რაჭულ გვარ ჩხეტიძედან ასო ტ-ს ამოვარდნილ ჩხეიძეთა ვარიანტიაო.” სიმონ ჯანაშია კი ასკვნის, რომ რაჭული გვარი ჩხეტიძე და მეგრული ჩხეტია სვანურ გვარ ჩხეტიანისგან მომდინარეობსო. ყიფშიძე კი თვლის: „ჩიჩუკა-ჩიჩეკ ოღლი (ოღლი, ქართულად შვილია, ი.ა), ხუსეინ ეჭ „ჩიჩეკ ოღლი“ (ჩიჩუკა), პატრონებს ხსომებიათ ქრისტიანობის დროინდელი ძველი გვარი და ის ჩიჩუკად გადმოუციათ.” „ჩხეტია იგივე ჩხეიძეაო, ჩხეიძე ზანურად ჩხეტიას უდრიდაო. „ჩხეიძე, ჩხეტიას გათურქებული, დამახინჯებული ფორმა უნდა იყოს.”

ჩხეტია და ჩიჩუა ორი დაწინაურებული ტომი (საგვარეულო) ყოფილა, რომლებსაც თავიანთი ბრწყინვალება 1917 წლამდე (რევოლუციამდე) არ დაუკარგავთ და ისინი თავად-აზნაურებად მოიხსენიებიან.

ჩხეტიები, როგორც ერისთავები გონიოს პატრონებად მოიხსენიებიან. ამ გვართან ერთად მოიხსენიება: ჩხორი, ჩხორის თემი. ზურაბ ჭუმბურიძე წიგნში „დედა-ენა ქართული” წერს: „ჩხორია სოფელია ზუგდიდის რაიონში. ჩხორი მეგრულად ნიშნავს „სხივს”, ქართველურად მზე (მზის სხივია) მას დართვია მატოპონიმებელი სუფიქსი ია (ია უფალიცაა) და ასე წარმოქმნილი ჩხორია ანუ „სხივიანი,” „სხივეთი” – მსგავსად ისევე, როგორიცაა ნაწარმოები ზღვაია – „ზღვეთი,” ტყაია – „ტყეთი”, თაია – „თიანეთი” და სხვა.”

ნაჩხეტუ ბორცვია ზანის მარჯვენა მხარეს, ნაჩხეტუ – ჩხეტიაშკა სერია ქუაღესსა და დუდღეეს შუა, საჩხეტიო უბნებია თეკლეთსა და ზედა ეწერაში, სადაც ადრე ჩხეტიები ცხოვრობდნენ და შემდეგ ჩხეტიანებიც შემოემატნენ.

1995 წლის მონაცემებით ანუ აღებული ვაუჩერების მიხედვით საქართველოში, დაფიქსირებულია 1 065 ჩხეტია: ზუგდიდში – 342, თბილისში – 212, სენაკში – 74. ცხოვრობენ სხვაგანაც.

მახვილაძე - Makhviladze

მახვილაძეები ამირეჯიბთა გვარისანი არიან და ისინი იოანე ბაგრატიონს შეყვანილი ჰყავს „საქართველოს შინა მცხოვრებთა თავადთა და აზნაურთა” სიაში. ის წერს: „აზნაურ მახვილაძეთა წინაპარი იყვნენ მონათესავენი ამირეჯიბთა და ესახლდნენ ჯავახეთის კერძო მთისა, მახვილად წოდებულსა, რომლისა გამო გაუგვარდათ ესე სახელი მახვილეობა და დროსა ერეკლე მეფისასა, წელსა 1621-სა ცედანს სოფელს მოვიდნენ და დაეშენნენ სურამის, კერძოდ და მუნიდგან გაუგვარდათ გვარი მისი სახელსა გამო და არიან მოხსენებული ტრაქტატსა შინა. ხოლო რომელნიმე ამათ გვარი ჰსცხოვრობდენ როსიისა შინა და სხვანი ქართლს.”

„მახვილაძე ბათიაშვილების გაყრის დროს ერგო გერმანოზსა და მის ძმებს” (1523 წელი).

1840-იან წლებში მახვილაძეები ცხოვრობდნენ იმერეთის შემდეგ სოფლებში: გეგუთი, გოდოგანი, მანდიკოსი, ღვანკითი, ჭყეპი, ხონი, ჯონია.

საქართველოში 547 მახვილაძე ცხოვრობს: ქუთაისში – 175, თბილისში – 144, ტყიბულში – 125. ცხოვრობენ სხვაგანაც.

მირიანაშვილი - Mirianashvili

გვარის ფუძეა სახელი მირიან. სპარსულად ეს სახელი ნიშნავს „მითრახი” ანუ „მზისა” – „მითრა” მზის ღვთაების სახელია. მისგანვეა ნაწარმოები სახელი მითრიდატე. სახელი მირიან ქართულში უძველესი ხანიდან გვხვდება. მირიანი ერქვა ვახტანგ გორგასლის პაპას, ქართლის მეფეს.

სახელი მირიანისგან ნაწარმოებია გვარი მირიანაშვილი.

ქართულ სამართლის ძეგლებში ასეთი ინფორმაცია გვხვდება: „მირიანაშვილი გიგოლა, რუხს მცხოვრები, საამილახვროს დავთრის მიხედვით, მისი კომლიდან სამ კაცს ევალებოდა თოფით ლაშქრობა” (მეჩვიდმეტე საუკუნე). „მირიანაშვილი დათუნა იყო შვილი გახარა მირიანაშვილისა. ჰყავს შვილი ოთარ, მან მიჰყიდა თევდორე რაზმაძეს მიწა კლდის თავს, რაზმაძის მიწის გვერდით და იქვე, თავისი განაყოფისგან დახსნილი მიწა. (1960-იანი წლები)“.

ოთია მირიანაშვილს გამოჰყოფია შტო-გვარი ბეჟანიშვილი. ეს მოხდა 1678 წელს.

საქართველოში 1 570 მირიანაშვილი ცხოვრობს: თბილისში – 610, სიღნაღში – 498, გურჯაანში – 138. ცხოვრობენ სხვაგანაც.

ჯღამაია - Jgamaia


მკვლევრები მიიჩნევენ, რომ გვარში ფუძედაა გამოყენებული სახელი ჯაღა და არა ჯაღამა, ჯაღადანაა ნაწარმოები გვარები: ჯღამაძე და ჯღამაია. ჯღამაძე და ჯღამაია ერთი და იგივე გვარად ჩანან.

ჯღამაძეებს ადრე რაჭაში უცხოვრიათ. ის გვარი ჩანს 1545 წელს, შემდეგ გადმოვიდნენ სამეგრელოში. გეჯეთში ჩანს 32 კომლი, მაისში – 7, ალერტკარში – 5 და ასე შემდეგ. ადგილობრივ მეტყველებაში ჯღამაძე ხშირად იცვლება ვარიანტით ჯღამაია.

ჯღამაია კი გვხვდება შემდეგ სოფლებში: ხუნწში – 18, ნოსირში – 11, ახალკახათში – 5, ახალაბასთუმანში – 3, სამიქაოში – 3.

საჯღამაიო უბანია ახალკახათს (დარჩულის საზღვართან) და გეჯეთში (ტეხურის მარცხენა მხარეს). 1733 წელს შედგენილ საბუთში დასახლებულნი არიან „მეჯეთს“ (გეჯეთს) მცხოვრებნი ბაბუშია და ნანაია ჯღამია.

ჯღამა კოლხეთში გავრცელებული სახელია.

საქართველოში 822 ჯღამაძე ცხოვრობს: თბილისში – 212, სენაკში – 147, ზუგდიდში – 110. 326 ჯღამაია: ზუგდიდში – 83, მარტვილში – 63, სენაკში – 38.

კვაჭანტირაძე - Kvachantiradze


ლერი კვაჭანტირაძემ ასეთი ინფორმაცია მოგვაწოდა: მათ წინაპრებს ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ზომლეთში უცხოვრიათ. უფრო სწორედ, მეზობელი სოფლების – ჭანჭათისა და ზომლეთის ხევის თავში. ხევის ორივე მხარე ჭანური ქვის ქანები ყოფილა, თვითონ სამოსახლო ადგილიც ქვაზე იყო დაფუძნებული, რაზეც მიმოფანტული იყო მიწა ერთი მეტრიდან სამ მეტრამდე.

კვაჭანტირაძეები ქვის კეცების ოსტატები ყოფილან და ახლომახლო დამზადებულ ქვის კეცებსაც იქ ასაღებდნენ. ამიტომ მათი გვარი წარმოდგება არა კვაჭანტირაძე, არამედ „ქვა ჭანური“, „ტი“ – ტინიანი ადგილი, „რა“ – მზე, ანუ მზიანი ადგილი და „ძე“ – გვარის, სიცოცხლის გაგრძელება საბოლოოდ ასე გამოკვეთა გვარი „კვაჭანტირაძე“.

თავის გამოკვლევებში ალექსანდრე ღლონტს ნასესხები აქვს გურიის სოფელი „კვაჭანური“ და ამბობს, რომ ადრე მას „ქვაჭანური“ ერქვაო, რაც ნამდვილად მისაღებია, იმიტომ, რომ ასო ქ ხშირად კარგავს თავის გამოთქმას და გადაიქცევა ხოლმე ასო კ-დ.

მათი წინაპრები მისდევდნენ სოფლის მეურნეობას, ჰქონდათ კარგად მოვლილი დაბალი ვაზი (ვენახი), თხილის ხეივანი და თითქმის ყველა ჯიშის ხე, ხევში კი – წყლის წისქვილი. კვაჭანტირაძეები კარგი მომღერლები ყოფილან. თავადაც ასწავლიდნენ სიმღერებს და გუნდიც ჰყოლიათ. მათი სიმღერები ჩაწერილია და ინახება „საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის“ ფონდში.

ეს გვარი გამოირჩევა თეთრი და მრგვალი პირისახით, მაღალი კისრით, ცისფერი ან მწვანე თვალებით, დამთმობები და არა სიმდიდრის მოყვარულები არიან.

სავარაუდოდ, გვარი კვაჭანტირაძეების წილნაყარი უნდა იყოს. ჭანკვეტაძე (ჭან-ქვა-ტი-ძე), ჭანუყვაძე (ჭანური ქვა ანუ ჭანუ-ქვა-ძე), კვაჭაძე (ქვა-ჭან-ძე) და სხვები.

კაკაურიძე - Kakauridze


კაკაურიძე ორსუფიქსიანი ქართული გვარ-სახელია, შედგება საკუთარი სახელისგან კაკა. ეს კაცის უძველესი სახელია, ასევე, გვხვდება ქალის სახელადაც. ური, ისევე, როგორც ძე, გვარის მაწარმოებელი სუფიქსებია. პირველი გვხვდება მთიულეთში, მეორე – იმერეთში.

ფუძით კაკა გვხვდება გვარი კაკაური, მისი სამშობლოა კახეთი. თელავსა და მის მიმდებარე სოფლებში დაფიქსირებულია 20 სული. 5 სული კი გადასულა თბილისში, ერთი ბათუმშიც დასახლებულა.

ძნელია იმის თქმა, რომელი გვარი გაჩნდა პირველად – კაკაური თუ კაკაურიძე. კაკაურიძე შედარებით მრავალრიცხოვანი გვარია.

„კაკაურიძე მახარობელს, წყალწითელას მცხოვრებს, კოხურას ბეგარის ნუსხის მიხედვით, ემართა სანთელი – ლიტრა ორი, ღომი – გვერდი ორი, პური – გვერდი ერთი, ღვინო – კოკა სამი, ათი თეთრის საკლავი, ორი ძღვენი“ (1570 წელი). იქვე მოიხსენიება მიქელ კაკაურიძე.

პროფესორი ზურაბ ჭუმბურიძე წერს: „კაკი ხურიტული სახელია. ამჟამად მიჩნეულია აკაკის შემოკლებულ ფორმად, მაგრამ მის სხვაგვარ წარმოშობას ადასტურებს თუნდაც ის ფაქტი, რომ აკაკი კაცის სახელია, ხოლო კაკი გურიასა და სამეგრელოში გვხვდება როგორც კაცის, ასევე ქალის სახელად. მისი ფონეტიკური ვარიანტია კაკა, გაგა“.

ფუძით კაკა რამდენიმე ქართული გვარია ნაწარმოები.

ლექსები ბავშვებისთვის

ვარდს სიყვარული ეწვია

სანამ ეკალს შეამჩნევდი მოგეწონა კოკორი,
თქვი ასეთ პაწაწინას სურნელი აქვს როგორი?..
მოეფერე და ეკალმა თითი წითლად შეღება,
ოჰ, ასეთი ძნელი არის ყვავილებთან შეხება.
თუ ტკივილმა გაგიარა... მათქმევინე, მადროვე...
მომწყვიტე და წამიყვანე, შენს ლარნაკში დამტოვე.


****
მომილოცე და მაკოცე
გამო გარეთ ფიფქი ცვივა,
აჰა ქუდი, აქა ქურქი,
გაგიჟდები ისე ცივა.
მომილოცე თოვლი მოდის,
როგოც იქნა დადო თეთრად...
ვიგუდაოთ, ვისრიალოთ,
ავაშენოთ ბაბუ ერთად.
მოუხდება გირჩის ცხვირი
დავაფაროთ ვედრო ქუდად,
მზეო არ გამოანათო,
არ გაგვიხდეს ბაბუ ცუდად.
არ მოხვიდე გაზაფხულო,
მიყვარს როცა ფიფიქი ცვივა,
მერე რა რომ სულ დავსველდი,
მერე რა რომ ასე ცივა.


***
ოთხის გავხდი, დილით ადრე მომილოცა ბებიამ,
შენისთანა კარგი ბავშვი არც კი დამსიზმრებია
დედამ მითხრა: მომილოცავს გაიზარდე დიდიო
მოვხუცდები და მაჩუქე შვილიშვილი შვიდო.
მამა მაგრა ჩამეხუტა, გამიღიმა ბაბუამ,
მომეფერნენ, სულ მიძახეს, ჭკვიანი და ღაბუა...
საჩუქრები დამირიგეს: ბურთი, სახლი, მანქანა
დათუნია რომ დავქოქე ისე დაიქაქანა
შევხტი, გული ამიჩქარდა, ამეტირა ძალიან,
რომ არ მკითხეს: რა გაჩუქოთ, სულ იმის ბრალია.
როგორ დავხვდე ახლა სტუმრებს, ცრემლიანი თვალებით?
აღარ მინდა ტორტის გაჭრა სახლში დავიმალები.
დამცინიან დეიდები: - პატარაა ისევო…
სათამაშოს შეძახილზე თვალებს ცრემლით ივსებსო.
- არაფერიც, სათამშოს ხმა მაშინებს კი არა,
ის მეწყინა შევეხე და როგორ დამიღრიალა?!.

ლექსები ბავშვებისთვის

დამეკარგა ცუგა, კუდი მავთულს უგავს,
ცისფერი აქვს თვალი, პირში ედო ძვალი.
მომენატრა ისე... და არ ვიცი რა ვქნა,
მეჩვენება ზოგჯერ, რომ საერთოდ გაქრა.
გამეპარა უცებ, წკმუტუნა და ავი,
რომ უკბინოს ვინმეს მომეჭრება თავი.
თუ მომიყვანთ ცუგას და არ მეტყვით - ვერას!
ბევრ კამფეტებს მოგცემთ, მე და მამა ყველას.


***
ჰოიზონტთან მთები ჩანს,
ცა-ჰორიზონტს იქითაც,
ტბა ისეთი ვიწროა
მგონი დალევს ჭიქითაც.
გვერდით ძველი ციხე დგას,
უჰ, რამდენი წელია...
ეს გზა მისკენ სავალი
რა შორს გაუწელიათ.
პაწაწინა ბილიკებს
ხან საყდრისკენ მიყავხარ
რა ლამაზი მხარეა
საქართველო მიყვარხარ.


***
თუ კი სადმე შევნიშნე
საპონი და წყალი
_ არ დამბანოთ!-ვყვირივარ,
დამეწვება თვალი.
თუ ბავშვებთან ვთამაშობ
ვყვირი: მომე ბუშტი,
სწრაფად დამემორჩილეთ,
რომ არ მოგხვდეთ მუშტი.
ნეტავ რატომ ვყვიროდი?
დამექნია ხელი,
ხმა ჩამიწყდა, გამიკრეს
თბილი კაშნით ყელი.


***
მზე პირს იბანს და წვეთებით სულ დასველდა საქანელა
აქეთ-იქით ისვრის შხეფებს, ვერ დაიბანს უფრო ნელა?
აღარ მიშვებს დედა გარეთ, ფანჯარასაც ვეღარ ვაღებ,
და გავყურებ ოთახიდან ცვრიან ქალაქს და სველ ბაღებს.
ცარიელი არის ეზო, არ ჩანს ნინი, ნიკა, ანა...
ვინ ასწავლა მზეს ამდენ ხანს წყალთან დგომა პირის ბანა?
აკი მითხრეს მზის გარეშე არ იქნება ცა და მიწა
მზე იმიტომ შეიქმნა, რომ გაახუროს დედამიწა.
ის კი იბანს და წვიმიდგან ჰაერს ცივა მიწა დნება
რა ცუდია, რომ ნათება ზაფხულობით ახსენდება.

***
ჩვენს საბავშვო ბაღში შემოვარდა ცუგა
ისე სწრაფად დარბის მიწა აადუღა.
დასდევს მასწავლებელი, საყვედურით ავსებს:
- საძაგელო, მოშორდი, არ უკბინო ბავშვებს.
რა სულელი ძაღლია, კითხვაც კი არ იცის
სულ იმისი ბრალია კართან რომ არ იცდის.
უცხო პირებისათვის გააკეთეს თაღი
დააწერეს ზემოდან ”ფისოების ბაღი”.


***
დათუნამ თქვა: სკაში თაფლი, მოილია აღარ არის,
ტყეში კენკრა ვერ ვიპოვე აიარია მთა და ბარი.
კუჭი მტკვივა შიმშილისგან, წამლებიც კი აღარ მშველის,
ვერღარ მართობს სტვენით ჭოტი და ცეკვებით კუ და შველი.
დავბერდი და ვერ ვმუშაობ, მიკანკალებს ხელები,
ნეტავ საით გაიკრიფნენ ჩემი დიდი ბელები?
ჩაალაგა ჩემოდანი, მათ საძებრად გასწია,
დაიღალა ცოტა ხანში ჩანთაც ვეღარ ასწია.
დასცინიან ჩიტუნები, ციყვი სულ თავს გავიდა
ტყით ნაწყენი დათუნია ცირკისაკენ წავიდა.


****
გიორგი ბაბუს ცელქი შვილიშვილი ჰყავსო,
სულ კალთაში უზის არ ანებებს თავსო,
ცხელზე ამბობს: - ცივია!
ცივზე ამბობს: - მწვავსო,
თუ საყვედურს ეტყვი ტირილს გააბამსო.
ბანაობა - ცუდია,
საქანელა - მაგარი...
კოვზით შეჭამს იმას, რასაც უნდა ჩანგალი.
ბაბუ ამბობს იცელქოს, ვენაცვალე მაგასო,
ოღონდ ეგ მიეჩვიეს გემრიელად ჭამასო.
ყველაფერს ყრის ფანჯრიდან, ან ძირს აგდებს ხმაურით,
მერე ცეკვას დაიწყებს: დიმპი-დიმპი ტაური...
ბაბუ ამ დროს ტაშს უკრავს, უხარია ძალიან,
მისი ფართე ღიმილი სულ ნინიას ბრალია.



***
სოფიკუნა ცუნცულა,
რატომ სცივათ წიწილებს
აბუზული დგანან და ვერცერთი ვერ იძინებს.
- არაფერი დედკო, ვაბანვე სუყველა
ისეთ მტვერში იწვნენ, რომ ქაფმაც კი ვერ უშველა,
მერე ჟელე დავასხი, გავუხეხე ფეხები,
შენ ხომ იცი მიყვარან და რა ნაზად ვეხები.
ბაფთებიც კი შევაბი, ფრთებზე მუსი წავუსვი,
ასე გამოვპრანჭე და დედიკოსკენ გავუშვი.
ამ სულელმა კრუხმა კი ვეღარ იცნო შვილები
ჩემი დაწეპებული დააწიწკნა ღილები.
ჭუჭყიანი რომ დადის, სულ იმისი ბრალია,
კრუხი შენ აბანავე, მძიმე არის ძალიან.


***
კენგურუმ თავის შვილები სწრაფად ჩაისვა ჩანთაში
დასასვენებლად წაიყვანს, ზღვაზე, სოფელში ან მთაში.
ისიც ეყოფათ ზამთარში ჩანთაში რომ იჯდებიან,
სადმე კურორტზე წავიყვან ზამთრამდე გაკაჟდებიან.
კოდალამ უთხრა კენგურუს: კვალი გატყვია გარჯისო
ფეხით გაუშვი ბავშვები ცოტათი გაივარჯიშონ.
რას დაგყავს ჩანთით, შეხედე ჩემს მშრომელ, ჭკვიან ბიჭებსო,
აგერ უმცროსი ბარტყიც კი ერთად ცხრა ჭიას იჭერსო.
ეწყინა დედა კენგურუს, კოდალას უთხრა ბრაზითო:
შენი ბარტყები ჯობია ჩემს შვილებს შენი აზრითო?
არ იცი რა საშიშია, ბავშვი რომ დედას ცილდება,
მიწაზე დავსვა და მერე ფეხები გაუცივდებათ.

ლექსები ბავშვებისთვის

მამას ლურჯი პერანგი წითლად გავაფერადე
აღარაა ლურჯი, გადამიგდეს ფუნჯი.
გამიჯავრდა დედა: ამდენს როგორ ბედავ,
გაგიჟდება მამა, რა გარეცხავს ამას.
დამემუქრა დეიდა: - ხმას არ გაგცემ დღეიდან!
ბუზღუნებდა მამიდა: - ბავშვი სულ თავს გავიდა.
ბებო პერანგს უცქერის: გაგვითავდა ფურცლები?
არ უჯერებს თვალებს (რა მზერა აქვთ ქალებს)?
შემოვიდა მამიკო, იცით როგორ გამიგო?..
არ მომწონდა მაინც ეს პერანგი ლურჯი.
მოგვაწოდეთ ქილა, დაგვიბრუნეთ ფუნჯი.
გავაგრძელეთ ღებვა, წინსაფქრი მება,
და პალიტრით ხელში, ვღიღინებდით ხმებში.
გადაიცვა მამამ შეღებილი ზედა.
ერთი ჭკუის ხართო! – იცინოდა დედა.


***
ფისუნია კატა, მაგიდაზე ახტა
ვაზა არა, ლარნაკი გატეხა და ჩახტა.
ცოტა წაეთამაშა, შემოატყდა მგონი,
სასდილო ოთახს გაუფუჭა ფონი.
დაამსხვრია დოქი, მიაყოლა ყანწი
ვერ გაიგო, როგორ?(რაღა დროის აწი),
ცოდოაო ბებო, ამ კატისთვის ნუ ღლით
დაიჭირეს ფისო ხულიგნობის მუხლით.


***
ფიფქმა ბევრი იარა, ცხრა ცა გამოიარა,
მიწასთან რომ მივიდა თეთრად ააბრდღვიალა.
თოვლში მურა გავუშვი, არც კი გახარებია
უჰ, რამდენი მოსულა, ცუდად გახდა ბებია.
მე კი ველოდებოდი როდის ჩამოვიდოდა,
დღეს იმხელა გამხდარა სულ აქ იყო ვითომდა.
ციგა, თოვლის ბაბუა, გუნდაობა მაგარი,
გართობა და თამაში, ყველაფერი აქ არი.
ბურანებით სრიალი, ციგის მთამდე მიყვანა...
თოვლის ბაბუს ბურთი ვთხოვე თოვლი ჩამომიყვანა.

***
იყო ერთი ბავშვი ნინო, მოუტანეს პიანინო,
არ იცოდა რა ექნა: ემღერა თუ დაეკრა?
დააწვება კლავიშებს პაწაწინა თითებით,
ხმა რომ არ მოეწონა წამოიცვა წინდები.
- წინდიანი თითებით აბა როგორ დაუკრავ?
უთხრა ბაბუმ ჩუმად და ბებოს თვალი ჩუკრა.
ნინო რას არ ეცადა, არ მოსწონდა დაკრული.
მერე ფოტო შენიშნა ინსტრუმენტთან გარული,
იქ გიტარა უკრავდა ლამაზად მოხატული.
დააკვირდა კლავიშებს, არსად ჩანდა ფერები,
შეეცოდა გააათბო პიანინო ფერებით.
მერე ფუნჯი აიღო და ჩააწო მწვანეში
სხვა ფერებიც მოსინჯა, ცრემლი ედგა თვალებში.
ამ დროს ბაბუც მოვიდა... გაუკვირდა ძალიან,
ბავშვის ცხარე ცრემლები, ნეტავ რისი ბრალია?
რატომ ტირი ნინია რამე ხომ არ გწყენია?
კალვიშები მოვხატე და ძალიან მრცხვენია.


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE