ახედეთ ცას...



იდგა გაზაფხული, წვიმდა, მზე პირს იბანდა... საოცარია გაზაფხული. მიყვარს, რადგან ამ დროს სიცოცხლის სული შთაებერება ბუნებას და და მყისიერად აცოცხლებს არემარეს. ჭიკჭიკს იწყებენ ჩიტები და დადუმებულ წუთისოფელს აიძულებენ ღრმა და უშფოთველი ძილიდან გამოვიდეს. უკიდეგანო ზეცა უკიდეგანოდ მიიწევს სულ ზევით და ზევით. საოცარი შთაბეჭდილება იქმნება ამ დროს, თითქოს ორი სამყარო იმიჯნება ერთმანეთისგან. ცას და მიწას შორის უხილავი სივრცე იბადება. იგი თანდათან იწყებს გაფართოებას, შთამბეჭდავი თუმცა უბრალო ადამიანისთვის შეუმჩნეველი ნათებით, საოცარ სანახაობას აწყობს და განათებულ ცას მანდილივით ეფარება. მიყვარს ცა, რადგან როდესაც ცას უყურებ, არასდროს გაგიელვებენ თავში ბილწი აზრები. ახედეთ ცას..!დაღამდა. ცივი ნიავით გაგრილებული დედამიწა ძილს მისცემია. აღარსად ისმის ჩიტების ჟღურტული. მთვარის სინათლით განათებული წმინდა სამების გუმბათი გაშეშებული ბრწყინვალებით გადაჰყურებს მშვენიერ თბილისს. მიყვარს მთვარე, რადგან მიყვარს მისი მოსმენა. ახედეთ ცას..!გათენდა. ადრიანმა დილამ ბალახის ცვრით პირი დაიბანა. შორს გაწითლებულ ჰორიზონტზე გამოჩნდა საავდრო ღრუბელი. გავიდა ხანი და წვიმაც წამოვიდა. მიყვარს წვიმა. იცი რა რის ყველაზე მაგარი? სოფელში ტრიალ მინდორზე, თუკი წვიმაში მოყვები უნდა დაწვე მიწაზე და იგრძნო რას ნიშნავს, როცა გაწვიმს. ვერ წარმოიდგენ, სევდიანია, მაგრამ უნდა გამოსცადო რას ნიშნავს, როდესაც მიწაზე წევს ადამიანი და მას აწვიმს ზედ, რას გრძნობს. ამის განცდა ადვილია, თუ ელემენტარულად გესმის ბუნების... წევხარ და უყურებ ცას. ეს დაახლოებით იგივეა, რაც ღამე იჯდე სახლის სახურავზე და მთვარეს უსმინო. ამასობაში გაიფანტება ღრუბელი და კვლავ გამოჩნდება ის საოცარი სანახაობა. მიყვარს ცა, რადგან როდესაც ცას უყურებ გამორიცხულია თავში გაგიელვოს თუნდაც მცირედმა ბოროტებამ, თუნდაც მცირედმა ეჭვმა, თუნდაც მცირედმა უიმედობამ. ბუნებრივია, რადგან ცა არის ადგილი სადაც ვერ დაიბუდებს უმყოფადობა. მხოლოდ სპეტაკი ფიქრები იქნება შენი თანამდევი ცაში ყურების დროს. ახედეთ ცას...ახედეთ ცას...ხშირად... ახედეთ ... ცას! ავტორი: ბექა შველიძე
































ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.