მე მაინც ვიბრძვი

me mainc vibrdzvi
დღეს ისევ შემახსენა თავი წარსულმა...
მეგონა ჩამოვირეცხე_ ნადოღარი ცხენივით დასვრილმა, მეგონა ფიქრიდან ამოვშალე _შორეული მოგონებით დაღლილმა , მეგონა გადავივიწყე _ უსასრულო სატკივარით განცდილმა ...
მაგრამ არ ირეცხება , არ იშლება , არ მავიწყებს თავს ... მომდევს და მომდევს დაგეშილი მწევარივით უკან , მიღრენს ცოფიანი სევდით და სიბნელის ჩუმ ქაოსში მკარგავს ...
მე ვებრძვი ... ღიმილნარევი ტკივილით ვებრძვი წარსულს ... ცრემლიან თვალებში ვუყურებ და ვგრძნობ სიბრალულს ,ოღონდ ტკბილი მოგონების სიბრალულს ...
მტკივა ყოველი ფიქრი და მტანჯავს ყოველი ბგერა... სადღაც , გულის სიღრმეში გადამალული ოცნება ფარფატებს ქარში აფრიალებული ბოლო ფიფქივით ...
სადღაც... სიხარულის ცრემლები იღვრება და ფართო მკლავებში იხუტებენ სიყვარულს ...
სადღაც... მხიარული ნადიმი გაუმართავთ ფრთიან ფრაზებს და ერთმანეთს მეტად დაფასებაში ეჯიბრებიან ...
სადღაც... გულის კარებს უხსნიან ყველა გამვლელს და ხელის კვრის არ ეშინიათ ...
სადღაც... მხოლოდ ორი დროა : მომავალი და კეთილი მომავალი ...
ეს ყველაფერი სადღაც ხდება . იქ სადღაც უსასრულეთში ... ჩემთან კი ...
ჩემთან ყველაფერი მწუხრის ფერებით იმოსება და წარსულის აჩრდილები სულში მიფათურებენ დაკოჟრილ ხელებს ...
ჩემთან დირესაც ამჩნევენ თვალში ... და ერთი შეცდომის ათჯერ გამოსწორებასაც არ ინდობენ ...
ჩემთან მხოლოდ ერთი დროა ...წარსული ... და ისეც ნაცრისფერი და მტვრიანი გუგუნით ფარავს არემარეს ...
ჩემთან სუნთქვა ჭირს ... პულსი აღარ ცემს და დაუნდობელი ვაკუუმია გარშემო ...

რამდენჯერ ამოვაშენე უხილავი კედელი წარსულსა და აწმყოს გასაყარზე...
რამდენჯერ ამოვქოლე ყველა უმცირესი ჭურჭუტანა... რამდენჯერ ჩავამტვრიე ყველა დამაკავშირებელი ხიდი ... რამდენჯერ ავადიდე სიხარულის მდინარე წარსულის ნალექის გადასარეცხად ... რამდენჯერ ავუკრძალე საკუთარ თავს ამაზე ფიქრი ...
მაგრამ დღეს კვლავაც ვწერ ... ვწერ და წარსულიც მომტირის თავსაფრიანი დედაკაცივით ...
მაგრამ მე არ ვტირი ... ვიბრძვი და ვატყობ სიცოცხლის ძალით ვივსები ... ვიბრძვი და სიხარულის ფერებით ივსება სამყარო ... ვიბრძვი და ცხოვრება კვლავ იძენს აზრს ...

მე მაინც ვიბრძვი ...

დუმილის ნუ გრცხვენიათ

dumilis nu grcxveniat
როცა სიტყვები სათქმელს სახელს არქმევენ, როცა გრძნობები მიმოფანტულია უკიდეგანო სამყაროში, როცა ერთმანეთს მხოლოდ ნაბიჯებიღა გვაშორებს - ჩუმდება გულისცემა. სიტყვებმა თავისი სათქმელი უკვე კარგა ხანია თქვეს,სათქმელმაც კი დაკარგა მნიშვნელობა, მხოლოდ გულისცემა არ დაემორჩილა ბუნების კანონებს და კვლავ მის მოლოდინში ფეთქავს. აზრებს კონებად აკოწიწებს და უკვე მერამდენედ უსმენს გზააბნეულ დიალოგს ილუზიასა და გონებას შორის.
ზღვარის გავლება რეალურსა და ირეალურ სამყაროს შორის არც ისე ადვილია, როცა ნებაყოფლობით მონობაში იმყოფები საკუთარ თავთან. ყველაფერი მარტივი რთული გეომეტრიული თეორემასავით ჩანს, რთული კი - უბრალოდ შეუძლებლად. სიტყვები ზედმეტი არასოდესაა, სამწუხაროდ ისინი ზომაზე ცოტაა მაშინ, როცა ყველაზე საჭიროდ და საჩქაროდ მიგვაჩნია.
ნათქვამია: დუმილის ნუ გრცხვენიათ, როცა სათქმელი არაფეი გაქვთო. სასირცხვილო და სათაკილო ამაში არც არაფერია, უხერხულად ჩანს მდუმარება, როცა სივრცე შიძლება საინტერესოდ გაჯერებული ყოფილიყო ორი ერთმანეთში გარდამავალი ხმით, ფლუიდების ხშირი ცვლით და არათანაბარი სუნთქვით

ჩემო ერთად-ერთო

chemo ertaderto
ჩემო ერთად-ერთო, ჩემო ანგელოზო,ჩემი ცხოვრება მხოლოდ შენით იწყება და შენი სიყვარულით გამთბარმა მინდა ვიარო. ასე დაუღალავად და უსასრულოდ. ჩემი წმინდა ცრემლების საწყისი და მიზეზი ხარ. ნეტა შეგეძლოს ჩემს გულში ჩახედვა,მიხვდებოდი რომ უშენოდ ცხოვრება მიმძიმს,თუ რა უსუსური ვარ უშენოდ,რა უძლური ვარ. მე ხომ მხოლოდ შენთვის ვცოცხლობ ცემო სიცოცხლე და ჩემო ერთად-ერთო......

მე შენთვის ვიცხოვრებ

me shentvis vicxovreb
მე შენთვის ვიცხოვრებ, მიუხედავად იმისა,რომ დიდი ხანია თავად გამაძევე შენი სამყაროდან.საკუთარ თავს ვეწინაარმდეგები,სხვას ვეძებ,მაგრამ სიყვარულით მხოლოდ შენ მიყვარხარ...ვცდილობ ყველაფერი დავივიწყო,შენს შემცვლელს გაფაციცებით ვეძებ,თავს ვიტყუებ,არადა მაინც შენ მიყვარხარ...შენ კი მოდიხარ და მიდიხარ ისე,ვითომც არაფერი.
ყველაფერი ვიცი შენს შესახებ და მაინც ვერ გელევი,ვბრაზდები და მაინც გპატიობ.ერთადერთი რაც გადამარჩენს,შენი სიყვარულია.
მომენატრე სიგიჯემდე,ისტერიკამდე მომენატრე.მომენატრა ის სითბო,სადღაც ახლოს გულთან რომ გაქვს.
ვგრძნობ,რომ რაგაც მაკლია,რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი...და ეს რაღაც,შენი სიყვარულია

ერთად მივუყვებით გზას

ertad mivuyvebit gzas
შემოდგომის ერთ ცივ დღეს, ლამაზ, ფერად დღეს, პარკში ვიდექით ჩვენ ორნი, ერთმანეთს თვალებში ვუყურებდიტ,უხმოდ,უსაზღროდ გვიყვარდა მაშინ ერთმანეთი.იმ დღის მოწმეა ის ფოღლები, ის ხეები და ის სკამები რომლებიც თავიანთი დუმილით ჩვენ სიყვარულს იზიარებდა...
რა მოხდა იმ დღეს? ვერ იხსენებ? იქნებ დახმარება გჭირდება? კარგი, ყველაფერს გაგახსენებ...
- შენ მაშინ მხოლოდ ერთხელ შემომხედე, მე შორს ვიდექი და გელოდებოდი, შემომხედე და ჩემთვის ყველაფერი გასაგები გახდა, ტირილი დავიწყე,გიყურებდი და ვტიროდი...რა მატირებდა? ყველაფერი...ბედნიერების, სიხარულის ცრემლები მისველებდა სახეს,
შენ მოხვედი მაგრად ჩამეხუტე, მეფერებოდი, ცრემლებს მაშორებდი, თვალებს მიკოცნიდი, ჩემზე შენმა სიახლოვემ წამალივით იმოქმედა და როგორც ბავშვი, ისე გავყუჩდი, ტირილისგან დაღლილი. შემდეგ ხელი ჩამკიდე, თვალებში კიდევ ერთხელ ჩამხედე და ერთად გავუყევით ბილიკს.. მას შემდეგ მივუყვებით გზას...;
ხან გვაწვიმს, ხან გვათოვს, ხან მზის სხივები გვათბობს,
ჩვენ კი დაუსრულებლად ერთად მივუყვებით გზას...

მოგვაწოდა: anabel

სიჩუმე ...


ეს ჩემი პირველი ჩანახატი, რომლის გამოქყნებაც გადავწყვიტე
იმედია მოგეწონებათ


თოვს...
გარშემო ყველაფერი თეთრია...
თბილად ცივა...
ცაში ვიყურები, თეთრი ფანტელები სახეზე მადნება...
ყრუ სიჩუმეა...
მბრძანებლური სიჩუმე...
ლამაზი სიჩუმე...
ისეთი სიჩუმე, რომელიც მხოლოდ თოვლში გახვეულ სოფელს შეუძლია...
თვალები დავხუჭე, ლოყებს ცხელი ცრემლები მიგაორავს...
რატომ მტკენს,
რატომ მტანჯავს ეს სასტიკი სიჩუმე, სულს რატომ მიფორიაქებს...
ნუთუ არ შემიძლია ბუნების წინააღმდეგ წასვლა?
რატომ მამარცხებს ყოველთვის ის თავისი უტყვი ენით?
სიჩუმე, რომელიც ჩემი ტკივილია, ჩემი სულის გასაღები...
ჩემი თავის შეცნობაში მეხმარება...
დღეს მან კიდევ ერთხელ დამიმტკიცა თავისი უსაზღვრო ძალა,
ბუნებაზე კარგი ფსიქოლოგი არ არსებობს,
მისი სიჩუმე ყველაზე დიდი მეგობარია,
მისი უტყვი ენა, ყველაზე კარგი მოსაუბრე,
ადამიანის ენა ვერასდროს იტყვის იმას რისის თქმაც ბუნების სიჩუმეს შეუძლია...

ერთ დღეს, ძალიან ადრე, გარეთ ვიდექი და სახეზე ფიფქები მადნებოდა...
დახუჭული თვალებიდან ცრემლები მომდიოდა...
ვიდექი და გზას ვერ ვხედავდი...
ბუნების სიჩუმეს ვუსმენდი, ჩემი სუფთა ცრემლებით ვესაუბრებოდი, რადგან ბუნება არ სცნობს ადამიანის უნდო სიტყვებს...
და მან არ იცით მაშინ რა მითხრა?
"გზა განაგრძე, გულში ბევრი ია დაგითესე, ბუნებას უყვარხარ, ადამიანებმა შეიძლება ამქვეყნიური სიყვარული დაგაკარგვინონ, მაგრამ რწმენას, რწმენას გაუფრთხილდი, რომელიც იასავით ყვავის შენს გულში, ბალახმა არ გადაუაროს თორემ ერთხელ აყვავებულ იას მეორედ ვეგარ გაახარებ"

ავტორი - anabeli

სიყვარულს მოწყენილობა ჰკლავს

siyvaruls mowyeniloba hklavs
სიყვარული ესაა ტირანი, რომელიც ვერ იტანს მეტოქეს, მას სურს ერთადერთი იყოს, ამიტომ ყველა სხვა ვნება მორჩილად ქედს იხრის მისი ძალმოსილების წინაშე.
სივარულში ჩვენ იმიტომ ვერ ვბედავთ ხოლმე ჩვენივე სანუკვარი გრძნობების გამხელას, რომ გვეშინია, ვაითუ ყველაფერი დავკარგოთ
სიყვარულში დუმილი მეტს ნიშნავს ვიდრე მეტყველება
სამყაროს მარტავენ სიყვარული და შიმშილი
სიყვარული უეცრად, ანგარიშმიუცემლად, ვნებისა და რაღაც სისუსტის შედეგად იბადება. ერთი ლამაზი ნაკვთი თვალს მოგვწყვიტავს, უმალ დაგვაბავს და გადაწყვეტს ჩვენ ბედს. მეგობრობა კი პირიქით დროთა განმავლობაში ხშირი შეხვედრებისა და დაახლოების შემდეგ თანამიმდევრობით ყალიბდება
სიძულვილი უფრო ახლოა მეგობრულ გრძნობასთან ვიდრე ზიზღი. ზიზღი უფრო შეიძლება გადაიზარდოს სიყვარულში, ვიდრე მეგობრობაში
სიყვარულში რაც უნდა მომთხოვნი იყო მაინც მეტის პატიება შეგიძლია ვიდრე მეგობრობაში
ბედნიერებისათვის ის კმარა, იმყოფებოდე საყვარელ არსებასთან, ოცნებობდე, ესაუბრებოდე მას, კრინტსაც არ ძრავდე, ფიქრობდე მასზე, ფიქრობდე რაღაც–რაღაცეებზე ოღონდაც იყო მის გვერდით და სხვა არაფერი გინდა
სიყვარულს მოწყენილობა ჰკლავს, დავიწყება ასამარებს
სიყვარული სისუსტეა, უფრო მეტი სისუსტეა სიყვარულისაგან განკურნება
თუ ცდილობ დაივიწყო ვინმე ე.ი სულ იმაზე ფიქრობ. სიყვარულს სინდისის ქენჯნასთან ის აქვს საერთო, რომ უფრო მეტად მტკიცდება რამდენადაც ბევრს ფიქრობ მასზე, ბევრჯერ იხსენებ და ცდილობ გულიდან ამოიგდო. გრძნობა გაგინელდება თუკი შეძლებ სულაც არ იფიქრო მასზე
თუ ყველაფერი მოიმომედე, რათა ზოგიერთი კაცის გული მოგეგო და ვერაფერს მიაღწიე, დაგრჩენია კიდევ ერთი საშვალება აღარაფერი გააკეთო
წარმოუდგენელია ძლიერი სიყვარული აუღლვებელი და არხეინი. ადამიანები რომლებიც არ არიან დარწმუნებულები სიყვარულში მხოლოდ თვითონ იტანჯებიან. ეჭვიანები კი თითონაც იტანჯებიან და სხვებსაც ტანჯავენ...

იცი რა მინდა

ici ra minda chanaxati
იცი რა მინდა ჩემ გვერდით იყო მაგრად გყავდე გულში ჩაკრული და ლამაზ სიტყვებს მეუბნებოდე...შენ ხომ გიყვარდა ჩემი სიცილი,ჩემი კოცნა და ჩემი გაბრაზებაც კი და ხშირად მაბრაზებდი ხოლმე...
იცი რა მინდა ისევ გიყვარდე და ბედნიერები ვიყოთ ერთად...გახსოვს ჩვები ჩხუბი სულ რაგაც წუთები რომ გრძელდებოდა რადგან მეტ ხანს ვერ ვახერხებდი შენთან გაბუტვას,უშენოდ გატარებული ყოველი წუთი საუკუნედ მეჩვენებოდა...
იცი რა მინდა შენთან ერთად სადღაც გადავიკარგო,ოღონდ შენ იყო ჩემ გვერდით და სხვაზე არაფერზე აგარ ვიფიქრებ, შენ ხარ ჩემი ოცნებაც,ჩემი ტანჯვას და დიდი სიყვარული რომელიც არასოდეს არ ამიხდება ....
მაგრამ მე მჯერა რომ შენ ლამაზი ცხოვრებით იცხოვრებ და ბედნიერი იქნები მერე რა მოხდა რომ შენ გვერდით ვერ ვიქნები, მე რომ დავიტანჯო შენ კი ბედნიერი იყო გეფიცები უფრო გამეხარდება....
მე ვარ სულელი სიყვარულისგან გაგიჯებული და გონება გამოცლილი...
არასოდეს არავინ არ უნდა შეიყვარო ესეთი სიყვარულით, რა იცით რა ხდება,ძლიერ შეყვარებას ყოველთვის მოასწრებ.თავს უნდა გაუფრთხილდე და ეცადო რომ ისეთი ნაბიჯები გადადგა რომ არ ინანო...
მაგრამ მე ხომ ის მიყვარს და არ შემიძლია დავიწყება იმის მიუხედავად რომ ვიცი არასოდეს ვიქნებით ერთად.

გავუფრთხილდეთ ერთმანეთს !

გავუფრთხილდეთ ერთმანეთს !
gavufrtxildet ertmanets

დაუსრულებელი ერთიდაიგივეობა, ილაპარაკე და მოგისმენ. ხშირად ასეც ხდება,ვუსმენთ ერთმანეთს და არ გვესმის. დავყრუვდით და არ ვიცით ერთმანეთს როგორ გავუგოთ. დავიღალეთ და სხვებიც დავღალეთ. უაზრო როლების ზეპირობაში ძვირფასი წუთები გაგვყავს. წავალთ, სადღაც წავალთ და მერე… ვეღარ დავბრუნდებით. დავივიწყებთ და მერე გული დაგვწყდება. გავა, დრო გავა, წყენა გაგვივლის და … და მივხვდებით, რომ დავაგვიანეთ. მერე ისევ ახლიდან დაიწყება ყველაფერი და ისევ დიდ შეცდომას დავუშვებთ. დავკარგავთ იმას, ვისაც ვეძებდით და ცინიკურად ჩაგვეცინება. თავს მაღლა ავწევთ და ვიამაყებთ ამით. დაფასება, გადაფასება, გახსენება მერე აღიარება. წარსულის გადათვალიერება, თვალის დახუჭვა, მონატრება, შეყვარება და გადაყვარება. დაგეგმილი ურთიერთობა, წარმატებული განხორციელება, სამაგიეროს გადახდა და სიხარულისა და გამარჯვების სანუკვარი განცდა. მარტო დარჩენა, ყველას უარყოფა, გაუცხოება, უეცრად მიღებული შედეგი, მაინც თავის მოტყუება, უაზრო გამომეტყველება

მიყვარს არ მიყვარს

მიყვარს, არ მიყვარს
Miyvars, ar miyvars
ოჰჰ! ეს რა თქვეს ჩემა ტუჩებმა...მე შენ მიყვარხარ? არა არა...
არ მიყვარხარ..მინდა გული?? დავიპყრო შენი...განა მიყვარხარ?? ისე...მინდა მოგეფერო გულში ჩაგიკრა მინდა რომ მთელმა ჩემმა სხეულმა გიგრძნოს მინდააააა ჩემი ცრემლები? შენ თითებს შეეხონ...განა მიყვარხარ ? ისე....მინდა ყოველ დილას მხოლოდ შენ გნატრობდე..მინდა ყოველ დილას შენთან ერთად ვხვდებოდე მზის ამოსვლას....განა მიყვარხარ ისე...

ყოველდღე როცა შენზე ვფიქრობ.....გული მეუბნება...გიყვარს..გიყვარს..გიყვარს...მაგრამ მე ვეუბნები არა ! შენ ცდები....

დღეს გვირილა ვიპოვე.......მე ჩერჩეტმა გადავთვალე..მიყვარს არ მიყვარს, მიყვარს არ მიყვარს, მიყვარს და ბოლოს შემრჩა არ მიყვარს..ხოდა მინდა, რომ მოგეფერო, მოგეალესრო, მინდა მარტო შენ გიგრძნო...განა მიყვარხარ ისე....

მინდა მარტო შენზე ვფიქრობდე მარტო შენზე ვითვლიდე თითებს... მარტო შენზე ვზრუნავდე...განა მიყვარხარ ისე...

მე ისევ ვმკითხაობ..მიყვარს არ მიყვარს, მიყვარს არ მიყვარს......განა მიყვარხარ?? ისე...


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE