შეყვარებული

sheyvarebuli
რატომ არ შემიძლია დაგივიწყო… რატომ არ შემიძლია დავუსვა წერტილი ამ ყველაფერს… ვიღაცამ მომწერა შენს გრძნობებს აქ ნუ აჩენო, თუ რაღაც მსგავსი, მაგრამ, გეფიცები სულ ყველაფერი ფეხებზე მკიდია. დღეს ერთმა სცადა რომ ეკოცნა ჩემთვის და კინაღამ გული ამერია… მივხდვი რომ შენს მსგავსად არავინ და არასოდეს მეყვარება… და თუკი ეს გრძნობა უნდა ვატარო სამუდამოდ, გეფიცები რომ ვატარებ, თუნდაც მილიონი წელი არ უპასუხო ან საერთოდაც დაივიწყო ჩემი არსებობა და წამშალო ყველაფრიდან და ყველგან… რამდენადაც ვცდილობ, რომ თავი დაგაღწიო იმდენად მიყვარდები… ვერ ვიპოვე შუალედი როცა უნდა გავჩერდე და უბრალოდ უნდა შევწყვიტო ფიქრი… უბრალოდ შევწყვიტო და მოვრჩე ამ წამებას… მართლა არ მინდა მეტი არაფერი, მხოლოდ ჩემს გვერდით რომ იყო, სულ არ შეგეხები, აი, გეფიცები შეიძლება არც შემოგხედო… შენი თვალები რომ მახსენდება ცუდად ვხდები… იმ დღეს შენი ფოტო ვნახე, სხვას ეხუტებოდი, კინაღამ შევიშალე… რამდენი ვცადე რომ დამევიწყებინე და თუნდაც აქ მაინც არ მომეწერა… მაგრამ ვერ შევძელი… სუსტი ვარ? კი ვარ… არარაობა ვარ? კი ეგეც ვარ და შენთვის ყველაფერი ვარ… ყველაფერი ვიქნები… გინდა გამლანძღო? მაგინო? მიდი გააკეთე ყველაფერი, უბრალოდ შენს ხმას ხომ მაინც გავიგონებ… მეშინია, კიდევ რომ გითხრა რომ მიყვარხარ, მერე სულ არ დაგკარგო… რა გამოსავალს ვხედავ? იმას, რომ დაგივიწყო, დავივიწყო რაც არსებობდა, მაგრამ თან იმასაც ვხვდები რომ ეს შეუძლებელი ხდება თანდათან… შუძლებელი ხდება რომ დაგივიწყო… გესმიიის… თითოეული შენი მწვანედ ამონათება ჩემს კონტაქტ ლისტში, იმდენ რამეს ნიშნავს ჩემთვის და თან იმხელა ტკივილის მაყენებს… როცა მწვანედ არ ანთიხარ, უარესი მემართება… სულ იმაზე ვფიქრობ სად ხარ, როგორ ხარ, რამე ხომ არ გიჭირს… უაზრობაა? კი ვიცი უაზრობაა, მაგრამ ასე მიყვარხარ… უაზროდ და დებილურად… მინდა ის იდიოტი მოვკლა, იმიტომ რომ გაბედა და შემეხო… მოვკლავ კი? ჰაჰაჰა, მე დავცინი ჩემს საკუთარ თავს მე რისი მომკვლელი ვარ ბუზი ვერ მომიკლავს ცრემლი რომ არ გადმმოვარდეს, მაგრამ შენდამი სიყვარულის უაზროდ დიდხანს და უაზროდ უაზროდ შემნახავი ვარ…

მას უთხრეს

mas utxres
დადგა შემოდგომა და მას უთხრეს, რომ ყველაფერი დასრულდა, ზაფხული გავიდა და არაფრის ლოდინი არ ღირს.
მან დიდად არ დაიჯერა. ქარი გუბეებში ჩამოცვენილ ფოთლებს ასრიალებდა, იყო სინესტე და სიცივე. ხანდახან ჩნდებობა მზე, მაგრამ მაინც არაფერი ხდებოდა.

როდესაც დადგა ზამთარი, მას უთხრეს რომ ყინვისა და თოვლის მიუხედავად, დადგება ახალი წელი. და თუ სურვილს ჩაიფიქრებ, შესაძლებელია მოხდეს სასწაული…

მან ჩაიფიქრა, იყო ახალი წელიც, მაგრამ სურვილი არ ასრულდა, თუმცა ზამთარი გრძელი იყო.
აი, ეხლა დროა, – უთხრეს მას როდესაც დადგა გაზაფხული, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ბულბულები გალობენ ….

გაზაფხული კარგი იყო. ფოთლები, კვირტები, ყვავილები, მწვანე ბალახი. ბულბულებიც მოეწონა. მაგრამ თუმცაღა საჭირო დრო იყო, მაინც არაფერი მოხდა…

ზაფხულში მას ძალიან უნდოდა დაეჯერებინა, რომ ყველანაირი შანსი ჰქონდა. ყოველ შემთხვევაში, მას ასე უთხრეს. მაგრამ შანსები არ ყოფილა….

ბანაობა კი კარგი იყო, ყვავილები კრეფა და გემრიელი კენკრის ჭამაც…
საერთოდ ბევრი რამ მოხდა, და ბევრ რამეს ეუბნებოდნენ მას, მაგრამ როდესაც კარზე კაკუნი გაისმა და სიყვარულმა შემოაბიჯა – ის უკვე აღარავის აღარ უსმენდა.

სინანული

sinanuli
ყოველთვის ასე ხდება... დიდი და შენდამი უეცარი სიყვარულის შემდეგ შენ მე მიმატოვებ... მიმატოვებ ისე, როგორც მინდვრის ცისფერი ყვავილები შეიძლება მიატოვოს ქალმა, როდესაც მაისის თეთრ, უმშვენიერეს ვარდებს დაინახავს. იმიტომ, რომ მინდვრის ცისფერი ყვავილების და მაისის თეთრი ვარდების თაიგული არასოდეს იქნება ერთად ლამაზი...
...მე არაფერს გისაყვედურებ... მხოლოდ მეყვარები... რაღაც არაამქვეყნიურად... სევდანარევი სიყვარულით...
მერე შენ წახვალ... წახვალ და იქნები კაცი ბედნიერი... მამა და გეყოლება ერთი, ორი ან სამი შვილი... მერე და რა მალე ბერდებიან ბედნიერი ადამიანები?... გეყვარება ცოლი, ეყვარები მასაც, მაგრამ არა ისე, როგორც მე, რადგან ბედნიერებს არ შეუძლიათ გულისტკივილით შეყვარება...
გავა დრო და მე დაგესიზმრები... ლამაზი, უჩვეულო თმებით, ჩემი ბავშვური თვალებით... გაგეღვიძება და გაგახსენდებ ის სულელი გოგონა, რომელიც ისედაც ლამაზი იყო მაისის თეთრი ვარდების გარეშე. შენ დამიძახებ... მე აუცილებლად მოვალ... მაგრამ მაშინ აღარ მექნება ლამაზი თმები... აღარც თვალები მექნება ლამაზი... რატომ?... ცრემლი ხომ ფერს უცვლის მათ?... დამინახავ და დაგენანება ის ლამაზი გოგონა, რომელიც რამდენიმე წელი, რამდენიმე თვე ან სულაც რამდენიმე დღე გიყვარდა.

გავბედე და გწერ

gavbede da gwer
გავბედე და გწერ, ისევ წვიმს. ფანჯარაში ვიხედები და შენ გხედავ, შენი ხატება არასდროს არ მცილდება წვიმის დროს , თავს მარტოსულად არ ვგრძნობ რადგან შენზე ფიქრი არ მანებებს თავს. სარკმელს ვაღებ და წვიმის წვეთებს ვეთამაშები, სახეს ვუშვერ და ისინიც თამამად მეფერებიან, ალბად სურთ შენზე მიამბონ რამე..... მეც თვალდახუჭული ვუყურადებ და ..... აი მომესმა შენზე ნათქვამიც, გულს ძგერა მემატება და მხოლოდ იმაზე ვოცნებობ არასდროს დამთავრდეს თხრობა, სუნთქვა მიხშირდება....... სახეზე ჩამოვარდნილ თმებს ვისწორებ, ვეღარ ვხვდები წვიმის წვეთებია თუ ცრემლებია, ფანჯარას ვხურავ და ოთახის გულში ვჯდები,გაიჩექა, შენზე ფიქრი ამერია. თავს მუხლებზე ვდებ და ვცდილობ შენი შეხება შევიგრძნო. გრძნობას აყოლილი მელანქოლიას ვნებდები და გარინდული გულის ძგერას ვუსმენ. სუნთქვის ხმაც განიბნევა ჰაერში და გარშემო მშფითვარე სიჩუმე ისადგურებს. ველი ....... არაფერი იცვლება. მხოლოდ წამებში წუთებად და წუთებში საათობად გადაქცეული დრო მიდის. მაგრამ მე მაინც მჯერა , რომ ზემოთ ავიხედავ და სასოებით აღვსილი თვალებით მას ვთხოვ, რომ კიდევ ერთხელ მომცეს შენთან შეხვერდის უფლება, რათა თვალებში შემოგხედო და გითხრა , რომ მე შენ....

ოცნება

ocneba
მე ის მიყვარდა, მიყვარდა მთელი გონებით, მიყვარდა მთელი ფიქრებით, მიყვარდა მასზე ოცნება, მიყვარდა მისთვის ცხოვრება, ..... მე ის მიყვარდა ოღონდ არ ვიცი რატომ, არ ვიცოდი რატომ მეფიქრებოდა მასზე, სულ მენატრებოდა, მასში ჩემ თავს ვხედავდი, მის სიხარულში ჩემს ბედნიერებას ვპოულობდი, მინდოდა სულ გამეხარებინა, მინდოდა მისთვის ყველაფერი გამეღო...... მაგრამ ის...

ყველა სიყვარულის ისტორია

yvela siyvarulis istoria ertnairad ar mtavrdeba
ყველა სიყვარულის ისტორია ერთნაირად არ მთავრდება...ზოგისთვის სიყვარული ყველაფერია, რომლისთვისაც თავს გაწირავს...ზოგისთვის უბრალო თამაშია...ზოგისთვის მწარე გაკვეთილი...ზოგისთვის ბედნიერება, რომელიც სიცოცხლის ბოლომდე გრძელდება და სიკვდილის შემდეგაც ცოცხლობს!....მე ბედნიერი ვარ, რადგან მიყვარს!...რატომღაც ბედმა ასე გადაწყვიტა, რომ ეს გრძნობა სიცოცხლეში მარტოს მეტარებინა, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, რომ სიკვდილის შემდეგ ამ სიყვარულთან მარტო აღარ ვიქნები!....იქ მელოდება ის ვინც სიყვარული მასწავლა!....ლოცვა მასწავლა!....და მეც იგი მეყვარება და მისთვის ვილოცებ!...

უიღბლო სიყვარულის ისტორია

uigblo siyvarulis istoria
– მეც ისეთივე ლამაზი და უდარდელი ბავშვობა მქონდა, როგორც ყველა ნორმალურ ბავშვს. ზუსტად ისეთივე ფერადი სათვალე მეკეთა, როგორიც ყველა ნორმალურ ბავშვს უკეთია. ძალიან მათამამებდნენ მშობლები და მანებივრებდნენ. ძალიან ვუყვარდი ყველას, რადგან დედისერთა ბავშვი ვიყავი. პატარაობიდანვე ხატვის ნიჭით გამოვირჩეოდი და ძალიან მაგარ კონტურებსაც ვაკეთებდი. ძალიან მიყვარდა პორტრეტების ხატვა. როგორც ჩემი ხატვის მასწავლებელი ამბობდა, იდეალურად გამომდიოდა სახის ნაკვთები. იმდენად გათამამებული ვიყავი, რომ ოღონდ კი მეთხოვა და ჩემი მშობლები აუხდენელ ოცნებას ამისრულებდნენ. ხანდახან მშობლებიც კი ცდებიან, რადგან ბავშვს ყველა ახირება არ უნდა შეუსრულო, ცოტა მკაცრადაც კი უნდა მოექცე ბავშვს, რომ ზედმეტი არ მოუვიდეს.

– რამ გამოიწვია ცხოვრების გზიდან აცდენა?

– იმ ქუჩაზე, სადაც მე ვცხოვრობ, ყოველთვის არის კაი ბიჭების "ბირჟა". შეიძლება მართლა ბევრი ისწავლო ქუჩიდან, თუმცა არის ისეთიც, რომ კარგ და პატიოსან ცხოვრებას ისე ასცდები, რომ ვერც კი მიხვდები ამ ყველაფერს. ქუჩა ნარკოტიკია, რომელიც გიზიდავს და თანდათან შენი ცხოვრების ნაწილი ხდება. მეც გათამამებული ბავშვი ვიყავი. ახლა რომ ვფიქრობ ამ ყველაფერზე, ძალიან მეზიზღება ჩემი თავი. მე ხომ ცხოვრების საუკეთესო წლები დავკარგე, საუკეთესო წამები, რომელებიც აღარ განმეორდება, ბავშვობა დავკარგე. ერთი სიტყვით, ჩემი დილა ქუჩაში იწყებოდა და ქუჩაშივე მთავრდებოდა. ჩემს მშობლებს ამაზე რეაქცია არ ჰქონდათ, რადგან ერთადერთ ბიჭს ვერაფერს აწყენინებდნენ. თუმცა იმ დროს რაიმე დაბრკოლება რომ მქონოდა, ალბათ ჯიუტად ისევ იმას გავაკეთებდი, რაც მინდოდა. სულაც არ მინდოდა ნარკომანი გავმხდარიყავი, თუმცა ასეც მოხდა...

– ხატვის ნიჭი რატომ დაივიწყეთ, თვითგადარჩენა იქნებ ასე გეცადათ?

– საკუთარი თავის ხსნა არც მიფიქრია, მე ხომ ის ბიჭი ვიყავი, რომელსაც ყველაფერი ჰქონდა – სახლი, მანქანა, კარგი ცხოვრება. ახლა რომ ვუფიქრდები, რამდენი ადამიანი ოცნებობს ჩემნაირ ცხოვრებაზე. უნდა მიაღწიოს და საკუთარი ადგილი დაიკავოს ცხოვრებაში, მე კი... ხატვის ნიჭი არ დამვიწყებია, ერთადერთი, რაც ამქვეყნიურ რეალობასთან მაახლოვებდა, ხატვა იყო, მინდოდა სულ მეხატა. თქვენ წარმოიდგინეთ, კაიფში უფრო მაგრად ვხატავდი. მუზა თავისით მოდიოდა და როცა რეალობას ვუბრუნდებოდი, მაშინ ვფიქრობდი, ნეტა, მართლა მე დავხატე თუ აბსურდია–თქო, თუმცა მხატვრობის სიყვარულმა გადამარჩინა. ნარკოტიკებმა აბსოლუტურად ყველასთან დამაშორა, ყველა ალმაცერად მიყურებდა, ყველას ეშინოდა ჩემი. ნარკომანია საკუთარი თავის დაავადება, რომ ეთქვათ, იქნებ ექიმთან მიხვიდეო, ალბათ ისე გავმწარდებოდი, ვიღაცას რამესაც კი ვავნებდი, ეს რომ ეთქვათ, იმაზე სასტიკი ვიქნებოდი, ვიდრე ამას ვინმე წარმოიდგენდა, თავსაც კი გავიგიჟებდი, სამკურნალო არ ვარ–მეთქი.

– მშობლებმა ვერ გაიგეს, რომ ნარკოტიკებს იღებდით?

– ამას რა გარკვევა უნდა. ადამიანი ხომ ზომბივით ხდება ამ დროს. ვერ აზროვნებს. ვის ჰგონია, რომ ამ დროს რეალობას გაურბის, პირიქით ძალიან სუსტ ადამიანად ვთვლიდი თავს. ყოველი კაიფის მერე იმას ვფიქრობდი, ამას რისთვის ვაკეთებდი, ნუთუ მეც არ შემეძლო, რომ ნორმალური ადამიანივით მეცხოვრა, ქუჩისთვის თავი დამენებებინა და ადამიანურად ჯანსაღი ცხოვრებით მეცხოვრა. ღმერთმა ასეთი ნიჭი მაჩუქა, მე ქუჩაში ხალხს ვხატავდი და ამ ფულით ნარკოტიკებს ვიღებდი. ყველაფერი კი საშინლად მიდიოდა. მშობლები ამ ყველაფერს ხვდებოდნენ და ჩვენი ბოლო შეხვედრები სულ ჩხუბით იწყებოდა და მთავრდებოდა, მამასთან სულ კონფლიქტი მქონდა. ეშინოდათ, ნარკოტიკების ზემოქმედების ქვეშ რომ ვიყავი, ვინმე არ მომეკლა ან არ დამესახიჩრებინა. თუმცა ერთმა ადამიანმა ჩემი ცხოვრება რადიკალურად შეცვალა.

– მოგივყევით რა მოხდა?

– ერთხელაც ნარკოტიკების გამო ქუჩაში ვხატავდი. ერთი ლამაზი გოგონა მოვიდა და მთხოვა, დამხატეო. სიმართლე გითხრათ, იმდანად ლამაზი იყო, რომ მისი კონტურების დახატვა გამიჭირდა. ძალიან ლამაზი, ბზინვარე თმები ჰქონდა და შავი თვალები. ისე მიყურებდა, თითქოს ჩემს ცხოვრებას კითხულობდა, თითქოს იცოდა, რომ წამალზე ვიყავი შემჯდარი და ამას მთელი არსებით გრძნობდა. რატომღაც მომინდა მასთან მესაუბრა, არ ვიცი, ალბათ ძალიან რთულია ადამიანებთან კონტაქტის დამყარება, როცა საკუთარ თავში ვერ ერკვევი, როცა გგონია, რომ შენი ცხოვრება ერთი ამოსუნთქვაა, თუმცა ამ გოგოს გამოხედვა ისეთი იყო, რომ მინდოდა ჩემს ცხოვრებაზე მეამბნა. იმდენად მშვიდი პიროვნება იყო, რომ მიკვირდა მისი, ხანდახან მშურდა კიდეც, როგორ შეიძლებოდა ხატვის მომენტში მთელი ერთი საათი გაუნძრევლად მჯდარიყო. ალბათ ზოგი ჩათვლის, რომ ეგოისტი ვარ. ძალიან მინდოდა მისი ტელეფონის ნომრის გარკვევა და როცა ხატვას მოვრჩი, ვთხოვე, ნომერი დამიტოვეთ–მეთქი. მანაც ნომერი მომცა და ასე დაიწყო ჩვენი ურთიერთობა.

– არ გითქვამთ მისთვის, რომ ნარკოტიკებს იღებდით?

– ამის თქმა არ დამჭირვებია, ის თვითონ მიხვდა. ჩვენი პირველი შეხვედრიდან იცოდა, რომ ნარკოტიკებს ვიღებდი. პირველივე შეხვედრაზე შემომთავაზა სარეაბილიტაციო ცენტრში მევლო, ფსიქოლოგი იყო და თვითონვე კურნავდა იმ ხალხს, რომლებსაც ამდაგვარი პრობლემები ჰქონდათ. ამ გოგოს გამო ამ ყველაფერს დავთანხმდი, თუმცა ვერ ვიტყოდი, რომ ეს ადვილი იყო. მან მომცა იმის საშუალება, ცხოვრება თავიდან დამეწყო, თავიდან ამომესუნთქა, დავმტკბარიყავი ცხოვრებით. ჩვენი შეხვედრები კი სარეაბილიტაციო ცენტრის შემდეგ გაქრა. იმ ადამიანმა მიმატოვა, ეს იმიტომ, რომ არასდროს ვყვარებივარ. ძალიან მინდოდა ნარკოტიკი მიმეღო, თუმცა იმ ჭაობში ჩაძირვა აღარ მინდოდა. ჩემდა სამწუხაროდ, ის გათხოვილი აღმოჩნდა, ორი შვილის დედა. ძალიან მიყვარს და მიყვარდა, თუმცა არ ვიცოდი რა მექნა, მე ხომ ხმის გამცემიც არავინ მყავდა. ახლა იმაზე უბედური ვარ, ვიდრე ადრე ვიყავი. მიყვარს ის ქალი და არც კი ვიცი, ეს როგორ ვუთხრა.

– მას თუ უყვარდით?

– მას არ ვყვარებივარ, ეს უბრალოდ ჩემს გადასარჩენად გააკეთა. მისთვის ადვილი იყო მიმხვდარიყო, ვიყავი თუ არა ნარკომანი, ის დღესაც ჩემნაირ ნარკომანებს კურნავს. ძალიან მინდა იცოდეს, რომ ეს მის გამო გავაკეთე. მისი დამსახურებაა, რომ ასე ძალიან მიყვარს და მისი დამსახურებაა, ცხოვრებას რომ ვაგრძელებ. მას თავისი ოჯახი აქვს, მე ამ ოჯახს ვერ დავანგრევ. მე ხომ ისევ ის ქუჩის ბიჭი აღარ ვარ, როგორიც ვიყავი. ჩემი მშობლები ვეღარ მცნობენ. უკვირთ და უხარიათ მისი შვილის ასეთი ცვალებადობა, თუმცა მე ისევ იმ დღეში ვარ. არ ვიტყვი იმას, რომ მირჩევნია გამოუსწორებელი ნარკომანი ვიყო, ახლა ჩემს ნახატებში იმაზე მეტი დარდია, ვიდრე აქამდე იყო. უფალმა ალბათ განსაცდელი მომივლინა, რომელიც თავიდან ვერ ავიცილე. თუმცა ხატვის ნიჭი მომცა. ახლა მხოლოდ ეს მაბადია, მწარე მაგალითად ისიც მეყოფა, ის ადამიანი რომ დავკარგე. შეიძლება ჩემი მონათხრობი ზოგს ფილმის გმირის ნაამბობი ეგონოს, თუმცა ცხოვრება ასეთია და ჯობია, ყველა ადამიანმა თავისი ცხოვრება სარფიანად განვლოს. ნარკოტიკები კი არ არის პრობლემის თავიდან აცილების საუკეთესო გზა.

"სიყვარულის ისტორია" გინახავს ხომ?!... ტრაგიკულია..

siyvarulis istoria ginaxavs xom tragikulia
სიყვარული საწამებლად გავიხადეთ... ყველას უნდა უყვარდეს და უყვარდეთ... იმას კი ვერ აცნობიერებენ,რომ ცრემლი და გულის ტკივილი უფროა მისაღები მათთვის,ვიდრე ღიმილი და სიხარული თვალებში... ფილმებში ნანახი ამბები მოსწონთ... უნდათ მათსავით ეწამონ... "რატომ გახდა "რომეო და ჯულიეტა" მარადიული სიყვარულის ეტალონიო?" პასუხიც აქვთ... "იმიტომ,რომ დაიხოცნენ! ... რომ ეცოცხლათ მომავალში ისეთივე ბანალური იქნებოდა მათი სიყვარული,როგორც უმეტესობისო"... და იმიტომ გინდა შენც,რომ შენს საყვარელ ადამიანს გული ატკინო?!... თითქოს შეგნებულად არ აკეთებ და ამბობ,რომ "ის სხვანაირია!" "მიყვარს,მაგრამ მასთან ვერ გაძლებ!" "ის ჩემთან უბედური იქნება!" "მე მისი ღირსი არ ვარ!"... რატომ აკეთებ ასეთ დასკვნებს?!... დაელაპარაკე?!... ჰკითხე?!... რატომ არ გინდა გაიგო მისი აზრი?!... ქალები ყოველთვის ჩვენით ვიქმნით პრობლემებს სიყვარულში და ჩვენვე ვასრულებთ ჩვენივე დაწყებულს!... სამწუხაროა,რომ გვიან ვხვდებით რაც მართალი შეიძლება ყოფილიყო... თუმცა სიამაყე უმთავრესია ხომ?!... არ აღიარებ,რომ შეცდი!... არადა შეცდი!.... შორიდან,რომ უყურებ სხვისი სიყვარულის ისტორიებს,ვერ ხედავ როგორ იტანჯებიან?!... მათ ამხნევებ.... ყვირი:"უთხარიო!" "არ გაუშვაო!" "უყვარხარო!" "გიყვარსო!" ... სხვისი სიყვარულის დანგრევა გულს გტკენს და შენი?!... ბრაზდები სულელ ქალებზე,ვინც ანგრევს სიყვარულს და სულელურადვე მიჰყავს ცხოვრება საყვარელი ადამიანის გარეშე... შენ რა ნაკლებად სულელი ხარ?!... ხომ გრძნობ იმ ტკივილს,რასაც ფილმის გმირები განიცდიან?!... ხომ გესმის მათი მწუხარება?!... მათი განცდები?!... შენ გგონია შენთან სხვანაირადააა?!... მათ შემყურეს თუ ტრაგიკული სიყვარული გინდა გქონდეს გასახსენებლად,ისიც გაიხსენე რა ტანჯვა გადაიტანეს და შენ ეწინააღმდეგებოდი... სისულელეა...

"სიყვარულის ისტორია" გინახავს ხომ?!... ტრაგიკულია... ერთად იყვნენე,მაგრამ... იტყვი:"ბედნიერებას არ უწერია დიდი დროო!"... შენ ეს არ იცი!... რა იცი რომ სხვასაც ასეთი ბედი ეწია?!... რომ გადარჩენილიყო მაგას ხომ არ იტყოდი?!... იტყოდი:"რა ბანალურია!"... სიყვარული ბანალურია?!... სიყვარული ბანალურიაააააა?!... მაშინ ნუ შეგიყვარდება.... ნუ გეტკინება გული იმაზე,რომ არ გამჩნევს... ნუ მოგინდება სითბო სხვისგან,როცა შენ ცივი ხარ... ნუ მოგინდება,რომ უყვარდე... შენ ხომ არ გიყვარს?!... ბანალური ხომ არ იქნები?!... ბანალურობა ხომ არ არის მოდაში?!... იცი რააა?!... სიყვარული თუ ბანალურობააა,მაშინ მე ბანალური ვარ... სენტიმენტალური ვარ... დებილი ვარ... სულელი ვარ... გიჟი ვარ.... ყველაფერი რაც კი ცუდია და მიუღებელი შენთვის ის ვარ!... დაე ვიყო!... ვიყო!... წინააღმდეგი არ ვარ!... არ მინდა წუთი მაინც ვიცხოვრო სიყვარულის გარეშე...
"უსიყვარულოდ მზე არ სუფევს ცის კამარაზე!"
"ტყუილიაო!" -იტყვი ამაზედაც... ამასაც დაგიმტკიცებ,რომ ცდები... ცდები... ყველაფერში ცდები... ყველაზე მთავარი კი... სიყვარულში ცდები და ვერ ხვდები... ან ხვდები და ჯიუტი ხარ!... მეც ჯიუტი ვარ, მაგრამ ერთადერთი რაშიც ვთმობ ჯიუტობას- ს ი ყ ვ ა რ უ ლ ი ა ! ! ! სიყვარულს არ სჭირდება შენი სიჯიუტე!... მოვიდა იმიტომ,რომ შენი გული უხმობდა.... შენ გჭირდებოდა... ვისაც არ ჭირდება იმასთან არც მიდის!... არ აღიარებ,რომ გჭირდებოდა?!... იგრძნობ... აღიარება და სიტყვების თქმა არაა აუცილებელი... გული ხომ ყველაფერს გრძნობს... გული გამხელს.... მთავარია შენმა გულმა აღიაროს და სხვებს არ აინტერესებთ შენი აღსარება...
"სიყვარულის ისტორიას" არ ქმნი... შენ მას ანგრევ... ბანალური შენი ცხოვრებაცააა,მაგრამ ცხოვრობ... აცადე იცხოვროს..

სევდიანი სიყვარულის ისტორია

sevdiani siyvarulis istoria
საღამო იყო, ციოდა. . . სახლში მარტო ვიყავი ძალიან ცუდად ვგრძნობდი თავს, მგონი სიცხეც მქონდა, ცოტა ხანში მოვიდა ალეკო. ჩვენ უაზროდ ვიჯექით და ვლაპარაკობდით. მალე ტელეფონმა დარეკა. ავიღე ყურმილი:
-გისმენთ?!
-დათოს სთხოვეთ?
-დათო ვარ გისმენთ. . .
-იცი რა? არ ვიცი როგორ დავიწყო, მე თქვენთვის უცნობი ვარ და მე თქვენი გაცნობა მინდა.
მე ტელეფონზე გოგონას არ ვეცნობოდი, მაგრამ იმ დღეს არ ვიცი რა დამემართა, გავიცანი სახელად მარი. მარი 16 წლის იყო. მე კი 23-ის. გადიოდა დღეები, კვირები, თვეები და მე და მარი ერთმანეთს კვლავ ტელეფონით ვიცნობდით. ვეხვეწებოდი შეხვედრას, ბევრჯერ დავუნიშნე პაემანი, მაგრამ სულ მატყუებდა და არ მხვდებოდა. ერთხელაც ვეღარ, მოვითმინე და ვუთხარი თუ არ შემხვდებოდა, აღარ დაველაპარაკებოდი ტელეფონზე. ისიც დამთანხმდა. მარი შავგვრემანი და ცისფერ თვალება იყო. აი, ასე დაიწყო ჩვენი სიყვარული. მე ძალიან შემიყვარდა მარი, მასაც ვუყვარდი. ჩვენ ვერ ვძლებდით უერთმანეთოდ ერთ დღესაც, როცა მე სახლიდან ვიყავი გასული დარეკა მარიმ, სახლში ჩემი მამიდაშვილი მაკა და ალეკო იყვნენ. ყურმილი მაკამ აიგო.
-გისმენთ?!
-დათოს სთხოვეთ?
-დათო გასულია, თქვენ ვინ ბრძანდებით?
-მე მარი ვარ, გადაეცით, რომ დავრეკე.
-იცით რა მარი? მე დათოს მეუღლე ვარ და არ მომწონს აქ, რომ რეკავ. . .
-მე. . . იცით. . . მე. . .
მაკამ გათიშა. სახლში, რომ მივედი ალეკომ ყველაფერი მიამბო. მე მაშჰინ მარის დავურეკე.
-მარი დათო ვარ, ძალიან გთხოვ არ დაკიდო ყურმილი და მისმინე?! . .
-დათო რატომ არ მითხარი, რომ ცოლიანი იყავი, რაში დაგჭირდა 16 წლის ბავშვის მოტყუება? . . .
-მარი, ნუ ტირი. . . მისმინე. . .
მაგრამ მარიმ ყურმილი დაკიდა.
ამ დღის შემდეგ მაკას ჩემთან ფეხი აღარ მოუდგამს, აღარც მარის დაურეკავს, ის ძალიან ამაყი იყო და ვიცოდი, რომ აგარ დაბრუნდებოდა. ერთხელაც ჩემ ამხანაგთან ვიყავი დაბადების დგეზე. ჩემთან ერთად ალეკოც იყო. ამ დროს დარეკა ტელეფონმა, ეს დედაჩემი იყო, სასწრაფოდ მიბარებდა სახლში. მე ნასვამი ვიყავი და ალეკომ მარტო არ გამიშვა. მახსოვს ეს საღამო, 15 მაისი იყო. სახლში რომ მივედი დედა ნამტირალევი დამხვდა.
რა მოხდა? . . ხმა მიკანკალებდა. ვგრძნობდი, რომ რაგაც საშინელებას გავიგებდი.
-შვილი ვიგაცა გოგომ დარეკა და თქვა, რომ მარი ავარიაში მოყვა და შენს ნახვას ითხოვდა.
გავვარდი გარეთ. საავადმყოფოში, რომ მივედი მარი რამოდენიმე წუთის გარდაცვლილი იყო.
მე ცხოვრებიდან წავიშალე. არ მინდოდა ფიქრი იმაზე, რომ მე ის აგარ მყავდა, სიცოცხლე აგარ მინდოდა.
იმ დგიდან აგარ მეგიმებოდა, არ მეცინებოდა, გმერთო რა უბედური ვყოფილვარ. . .
მჯერა ამდენი ტანჯვის შემდეგ არც მე არ მიწერია დიდი ხნის სიცოცხლე. ჩემო მარი მეც მალე მოვალ შენთან და მანდ მაინც ვიქნებით ბედნიერები!

მე მჯერა სასწაულების

me mjera saswaulebis
…შევედი თუ არა პირველი რაც თვალში მომხვდა უთვალავი ბოთლი იყო ...
მიმოფანტული მთელ სახლში... თუმცა ამას სახლი ნამდვილად აღარ ერქვა ...
მასპინძელი შუქს თუ არ აგინთებდა აუცილებლად რამეს მოიწევდი ...
ჭუჭყი... ქაოსი... დახუთული და ალკოჰოლით გაჟღენთილი ჰაერი მორიგეობით მიბიძგებდა გასაქცევად ,მაგრამ ვერ წავალ ... გიგის ვჭირდები !
შემოდი ... რას დაეყუდე გოგო - საძინებლიდან გამომძახა და მეც შევედი -
ალბათ საუკუნეა არ მინახია - უცებ ვიგრძენი საოცარი მონატრება და ამავდროულად სიბრალული ... მე მიყვარს გიგი ... მიყვარს მთელი გულით .ოღონდ მეგობრულად ..
მთელი ჩემი შეგნებული და შეუგნებელი ცხოვრება გვერდით მყავდა , ყოველთვის ზრუნავდა და მიფრთხილებოდა. დღეს კი, თავად არის მოსავლელი და დასარიგებელი .... გიგი ნარკომანია ... მე არ მრცხვენია ამის გამხელის .იმიტომ რომ ეს ავადმყოფობაა .მანიაა და მას დახმარება ჭირდება ...
... არადა სულ რაღაც 3 წლის წინ გიგი ადამიანი იყო ... ადამიანი დიდი გულით... უსაშველოდ თბილი და უაზროდ საყვარელი და რაც მთავარია იყო - ადამიანი ! მაგრამ ეს მაშინ იყო ...
დღეს ის მონაა... წამლის , შპრიცის . ლომკის მონა ... და ვატყობ უკვე ცრემლს ვერ მოვერევი ... აი ფაქტიც, მე ვტირი და ის თვალებში მიყურებს ...
- ჩემ გამო ტირი ? ... შემომხედე ...ჩემ გამო დედაჩემიც აღარ ტირის უკვე - გაუბერე გოგო ? - და ვატყობ როოგორ მარიდებს მზერას ...( შემორჩენია სინდისი)
- გიგი , მეტირება ...ესეთ დღეში რო გიყურებ მეტირება -რა ვქნა მიპასუხე , რაა?
- არაფერი , ჩაეცინა ... ვერაფერი უნდა მეთქვა.. და მოდი რა ჩამეხუტე თუ არ გეზიზღები ...
- დაუფიქრებლად ვიხუტებ გულში და უკვე ქვითინზე გადავდივარ .
... მომიყევი რა როგორ არიან ჩვენები ... თიკო რას შვება ? ბექა ? რავი გიუშა ..
ყველაფერი მაინტერესებს ხო იცი -
- თიკო გათხოვდა ... ბექა არის რა ბესდელნიკობს ... გიუშა ისევ წასვლას აპირებს .. რეზოს პატარა გოგო შეეძინა .. რავი კარგად ვართ რა --- ამასაც თუ კარგად ყოფნა ქვია -
ცრემლს ვიწმენდ და სიგარეტს უკიდებ ... უცებ გიგიმ ხელი ამიკრა... ეეე ჩემი დედა... ეხლა ატრაკებ შენ -- ცხვირში მომაბოლე ხო ცხვირში... რეებს აკეთებ ტოო ?
- მეცინება და ისევ უკიდებ მეორე ღერს ... გიგ მოდი დამრიგებლის როლი დღეს მე მექნება რა ... და საერთოდ აწი მე დაგარიგებ _ შენი ხმა არ გავიგო - არ მაინტერესებს რა გინდა - მე რაც მინდა და ჩვენებს რაც უნდათ ისე უნდა იყო და მოიქცე გაიგე ?
- ხმას არ იღებს ... სიგარეტი გამომართვა და იმხელა ნაფაზი ამოარტყა მე მეტკინა ფილტვები ...
- 1 წელია არავის არ უნახივარ იცი ? 1 წელია არც იციან ცოცხალი ვარ თუ მკვდარი ...
- იციან რომ ცოცხალი ხარ ,დამშვიდდი .
- ხო , ეცოდინებათ ...მაგრამ რა ხეირი მე ? - არანაირი
- გიგ , დაგავიწყდა თქვენი ბოლო შეხვედრა ? რა გიკვირს - რამდენი მოგითმინეს ,რამდენი დაგარიგეს ,რამდენი დაგეხმარნენ , რამდენი ,რამდენი ? -არ გრცხვენია ?

ეს რო გაიგონ რო მე აქ მოვედი ,მეც მაგრა მომხვდება ხო იცი ,მაგრამ არ შემეძლო არ მოსვლა - არ შემეძლო = პირდაპირ გეტყვი მეცოდები ,თუმცა ჯერჯერობით დამრჩა ძველი სიყვარული შენს მიმართ გიგი... მოდი დაიწყე ახალი ცხოვრება რა ... მოდი , აჯობე სატანას , მოდი დაგვიმტკიცე რომ ძლიერი ხარ და რკინის ნებისყოფა გაქვს ...
მოდი გიგ მოდიი, მე გპირდები რომ ყველაფერში ხელს შეგიწყობ შეეშვი ამ სისაზიზღრეს ოღონდ რა ... გთხოვ გიგ ...
სიტყვები მეფანტება უკვე, ვამჩნევ... ხმა მიკანკალებს და გაქცევა მინდა . არ შემიძლია ესეთ დღეში უყურო ადამიანს,არა აღარ ქვია მას ადამიანი ...
ის არსებაა უკვე ... არსება ,რომელსაც არც აწმყო გააჩნია და არც მომავალი - განწირული არსება ,რომელიც ყველამ გარიყა ,ხელი კრა,ზურგი აქცია ,დაივიწყა და უბრალოდ განგებას შეატოვა მისი თავი ...
- აზრი არ აქვს არაფერს ,შენც ხო იცი ? ... მე ჭაობში ვარ უკვე , უკვე გვიანია - მე ესე გადავწყვიტე ყოფნა . ხო იცი რის გამოც ? საკუთარი დედა გავწირე - გოგო, საკუთარი დედა და რა დარწმუნებული ხარ რო ეხლა შენც არ გიჩალიჩებ რამეს? - ადექი და წადი... არ მჭირდება მე არც შენი და არც არავის სიბრალული , ესეთი ახვარი ვარ და ახვრულად დავიბრიდები ... ადექი და წადი თქო - გაეთრიეეეე
... და ვხედავ როგორ ეჭიმება ძარღვი შუბლზე . საოცრად მკაცრი შესახედაობა აქვს ამწუთას, მაგრამ თვალები ყიდის . თანდათან ცრემლებით ევსება და საოცარი სიყვარული უდგას მზერაში ...
- არ წავალ ! გამაგდე , მიყვირე , იღრიალე, მაგინე . მლანძღე -იტოგში, რაც გინდა მიქენი - მიდი გამიჩალიჩე - არ მადარდებს ... არ წავალ და მორჩა !
...მას შემდეგ რაც სახლი სახლს დავამსგავსე , მე და გიგიმ ტირილით გული ვიჯერეთ ,ყავა და ცოტა საჭმელი ამოუტანე , საშინლად დათრგუნული და გათელილი წამოვედი იქედან ... მაგრამ იმედიანად - იმ იმედით ,რომ ყველაფერი კარგად იქნება და გიგი ისევ ადამიანი გახდება ...
მე მჯერა სასწაულების : )


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE