განა კი აქვს ლამაზ სიყვარულს ისტორია?

gana ki aqvs lamaz siyvaruls istoria
განა კი აქვს ლამაზ სიყვარულს ისტორია? მას არა აქვს მატიანე.ბედნიერ სიყვარულს ისტორიის ფურცლები ცარიელი აქვს...
შავი თვალები ჰყავსო მეტოქედ ბედნიერებას-ამბობენ...შავი თვალები- შურს რომ წააგავს.
არავის დაანახო შენი ბედნიერება.
და მაინც სად იწყება ბედნიერება და სად მთავრდება? სად ივსები სიყვარულით და სად იცვლები? ვინ არის იგი,გულებს მსხვერპლად რომ ითხოვს? მოდის და მიდის ლამაზი სიყვარული...
"ბედნიერ სიყვარულს სასაფლაო არა აქვსო"-უთქვამს ბრძენკაცს. სიყვარული ხომ მარადისობაა. მისი აკლდამა ხომ ადამიანის გულია.
სიცოცხლე...რა დიდებული გამოგონებაა სიცოცხლე. ბუნება თვითონ არის ყოვლისშემძლე. მის დიად გულში არაფერი იკარგება...
თეთრ თაიგულს წააგავსო სიყვარული. თეთრს- იმიტომ,რომ სპეტაკია. თაიგულს-იმიტომ, რომ მინდვრის ყვავილივით ნაზია. მაშ, გაუფრთხილდი და მოეფერე სიყვარულს.
განა კი აქვს ლამაზ სიყვარულს ისტორია?

ნამდვილი სიყვარულის ისტორია (ჩანახატი)

siyvarulis istoria chanaxati
სიყვარულის ისტორია რომელიც სიკვდილით დასრულდა. ეს ისტორია დაიწყო რამოდენიმე წლის წინ და ცოტა ხნის წინ დამთავრდა დამთავრდა მაგრამ შეიძლებოდა არც დამთავრებულიყო)
ცხოვრობდა გოგო ერთი ლამაზი და როგორც ხალხი იძახდა ძალიან საყვარელი იყო. იყო იმიტომ რომ მოკვდა. მოკვდა დარდით და ამ დარდს ერქვა ცალმხრივი სიყვარული. ეს ცალმხრივი სიყვარული იყო ერთი ბიჭისადმი. მოდი მე ამ ისტორიის მოყოლას დავიცყებ იმით თუ როგორ შეხვდნენ.
იყო ზაფხულის ცხელი დილა. გოგოც და ბიჭიც დილით ერთიდაიგივე ადგილას მიდიოდნენე, მაგრამ მათ არ იცოდნენ რომ ერთმანეთს უნდა შეხვედროდნენ.
როდესაც გოგომ ის დაინახა გაოცდა მას რაღაც უცნაური გრდნობა ეწვია რომელსაც სიტყვებით ვერ ხწერდა ეს გრძნობა სიყარული იყო. დამთავრდა ის დღე და ამ დღის მერე გოგო სულ მასზე ფიქრობდა მისი სახე თვალწინ ედგა მაგრამ სახელის გარდა არაფერი იცოდა. გავიდა თვეები და გოგომ მასზე ყველაფერი გაიგო ისიც კი რომ მას შეყვარებული ყავდა რომელიც თავდავიცყებით უყვარდა. აღმოჩნდა რომ ბიჭის რჩეულს საერთოდ არ უყვარდა ის და ამბობდა ნეტავ საერთოდ არ გაჩენილიყო ამ მსოფლიოზეო.
გოგო იცდიდა, იცდიდა და ბოლოს ბიჭს მისი შეყვარებული დაშორდა. გოგომ გაიცნო ბიჭი მაგრამ აღმოჩნდა რომ მას მისი ყოფილი შეყვარებული კიდევ უყვარდა და უფრო და უფრო უყვარდებოდა. გოგოს იმედი აღარ ქონდა. ფიქობდა ტიროდა ასე გაიარა ბევრმა წელმა... ... ... ... ... განვლო წლებმა მხოლოდ მასზე ფიქრში მას მეტი არავინ უნდოდა მხოლოდ ის ის ერთადერთი.
გოგოს ბიჭი სიცოცხლეზე მეტად უყვარდა, მაგრამ ბიჭი ამ გრძნობას არ უფასებდა და არც ყურაღებას აქცევდა ან სულაც მისთვის სულერთი იყო. გოგოს კი უყვარდა, უყვარდა ძალიან უყვარდა. უყვარდა და ყოველ დღეს მასზე ფიქრში ატარებდა. გოგო ბიჭით ცხოვრობდა და მზად იყო სიცოცხლის ბოლომდე დალოდებოდა. მაგრამ ეს ყველაფერი ამაოდ.
ბოლოს გოგო გადაირია სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით და თავის მოკვლა ბევჯერ სცადა. ისე მოხდა რომ მარტო დარჩა იმიტომ რომ მისგან ყველამ უარი თქვა.
იყო ბნელი დეკემბრის ღამე გოგო იჯდა ბნელ ოთახში და ისევ ბიჭზე ფიქრობდა მას მხოლოდ ის ახსოვდა და მეტი არავინ. იჯდა მარტო სულ მარტო სიბნლეში. ის ისევ ისეთივე ლამაზი იყო მაგრამ მისი თვალები აღარ ანათებდა როგორც ადრე. ასე განვლო წლებმა და გოგო მაინც ბნელ ოთახში იჯდა და არავის აწუხებდა თავისთვის ჩუმად ტიროდა და ფიქრობდა. ფიქრობდა და ტიროდა მხოლოს მისთვის და მეტი არავისთვის და არაფრისთვის.
მოვიდა ზაფხული ზუსტად ის დღე იყო როდესაც ის ბიჭი პირველად ნახა. მაგრამ უკვე 7-მა წელმა განვლო. გოგო მხოლოდ 20-ის იყო მაგრამ სიცოცხლე არ უხაროდა მას მხოლოდ სიკვდილი უნდოდა. მოვიდა საღამოც და გოგომ ზევით სრულ სიბნელეში აიხედა. აიხედა და ბოლოჯერ ამოისუნთქა მისი სახელი და გარდაიცვალა. ის ყველაზე ლამაზი გარდაცვალებული იყო მის სახეზე კიდევ იკითხებოდა იმ ბიჭისადმი უკვდავი სიყვარული.

ეს არის ნამდვილი ისტორია, რომელიც მოხდა და კიდევ ერთხელ მოხდება.
არავინ იცის ვინააა ეს გოგო ან ეს ბიჭი.. .. .. .. .. .. .. .. .. .გოგოს ის უყვარდა. უყვარდა სატანჯველი ცალმხრივი სიყვარულით რომელმაც სიკვდილამდე მიიყვანა.

საათი

saati
საათზე უფრო ღრმა სიმბოლო მე არ მეგულება!
თვალწინ მიდგას ღრმად მოხუცებულის დამჭკნარი სახე, თეთრი, მთვარესავით მრგვალი და ბრტყელი. თვალებჩანისნული და თავდავიწყებაში მთვლემარე. ნელა, ნელა ეპარება ამ სახეს ორი ვარდისფერი პაწია თითი შვილი-შვილისა, უცაცუნებს ბებიას სახეზე და ნაოჭს უსწორებს. პაწია თითები მიცოცავენ ბებრის სახეზე. თვალწინ მიდგებიან:
საათები, საათები, ეკლესიების გუმბათებზე, საათები დიდი ქალაქის მოედნებზე, საათები, ფართე, ღია თვალებიანი საათები რკინის გზის სადგურებზე, როცა შუაღამისას ექსპრეს-მატარებლით მიჰქროლავხარ სივრცეში და ისინი ისე დაღვრემილად გამოიყურებიან, როგორც გარდაცვლილი დროის სარკე თვალები!
ღია დარჩენილი თვალები მარადისობისა!
ჩემს ხანგრძლივ უძილარ ღამეებში, მარტოობაში და უცხოობაში ისინი რეკავენ. რეკავენ, თითქოს ვიღაცას ჩემთვის ძვირფასსა და საყვარელს მიასვენებენ სადღაც, დიდი ქალაქის ბნელ ქუჩებში.
დარეკავს ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ... აჟღარუნდება თორმეტჯერ და ყველანი ერთის ჯადოსნური დირიჟორის ჯოხის გაქნევაზე აჟღარუნდებიან მთელი მძინარე ქალაქის საათები და ისეთი გრძნობა მაქვს, თითქოს ვიღაცეებმა ცხრა ჩირაღდანი აიღეს, სანდლები ფეხზე წამოიცვეს, ჩირაღდნები აანთეს და ემზადებიან გასასვენებლად.
საათები ბინის კედლებზე, საათები მოედნებზე, საათები რკინიგზის სადგურებზე, საათები ეკლესიის გუმბათებზე, და სატრიუმფო ჭიშკრებზე, რეკავენ, ზარითა და ზათქით, მიასვენებენ მზე გადასულ დროს; რომელიც ყველაფერს გვართმევს, ყველაფერს თან წაიღებს, რაც აქამდის გვიგვრძვნია, ყველაფერს რაც გვყვარებია და შეგვძულებია. ჩვენს დიდ სიყვარულსა და ჩვენს დიდ ნუგეშს, ჩვენს დიდ სიხარულსა და პატარა ბედნიერებას. ჩვენს დარდსა და ჩვენს გულის ჭირს. ჩვენს ღიმილსა და ჩვენს ცრემლებს. ყველაფერს, ყველაფერს თან წაიღებენ საათები, საათები ჩვენი ბინის კედლებზე, საათები ქალაქის მოედნებზე, საათები სიკვდილის სატრიუმფო ჭიშკრებზე...

ბერლინი, 1920 წელი

არასოდეს არის ღამე ისეთი ბნელი

arasodes aris game iseti bneli
არასოდეს არის ღამე ისეთი ბნელი, როგორც გამთენიისას... არც შიშია სხვა დროს ასე საგრძნობი...
ღამის საფარველი გრძნობებს სურვილისამებრ უცვლის ელ-ფერს, გეგონება ამის უფლება ჰქონდეს... ან რატომაც არა?
პანიკური შიში... იმისი რაც დღის შუქზე ოდნავადაც ვერ აგაღელვებს...
ფეხის ტერფიდან თმის ბოლო ღერამდე...
შიში რისი?
იმისი, რომ ხვალინდელი დღე გათენდება... მაგრამ უშენოდ...
რომ სამყარო გააგრძელებს არსებობას, მაშინაც კი, როცა შენს სხეულს მიწას მიაბარებენ...
როცა... არ იქნები შენ... ისინი ვინც გიყვარს... ვისთანაც არაფერი გაკავშირებს, მაგრამ ყოველდღე ეუბნები გამარჯობას...
პანიკური შიში...
რომ არ გათენდება...
მიუხედავად ამისა, ადრე თუ გვიან ყველა ნატრობს... არარსებობას... და რეალურად ვერ აცნობიერებს მის ნამდვილ დატვირთვას...
ადამიანი ყველაფერს თავისი საზომით ზომავს - სამყარო მის გარეშე ვერ იარსებებს...
...მაგრამ ის არსებობს... მის გარეშეც, სხვის გარეშეც...
კიდევ ერთი მზის სხივი... განთიადი... ცვარი...
"ცვრიან ბალახზე ფეხშიშველა...”
ფეხის ტერფიდან თმის ბოლო ღერამდე... პანიკური შიში სამყაროს მარტო დარჩენის... უშენოდ... ის კი არსებობს უშენოდაც დიდი ხანია...
მწვანე მდელოდან უსაზღვრო ცაში ნარ-ნარ ჩაცურება...
შეგრძნება ვარდნის... ეს სიკვდილი არაა...
სიკვდილი ის წამებია... გამთენიისას ფეხის ტერფიდან თმის ბოლო ღერამდე რომ გიმძიმებენ ფიქრებს... მზეს რომ ჩასცქერი თვალებში და... სიბნელეა...
პანიკა...
ღამის დასასრულს, მზის ფაქიზი სხივებით შავ-ბნელი უფსკრულის დეკორაციების ჩანაცვლებამდე... ბოლო წამები... სიკვდილია... შიშით...
რომ გათენდება დღე უშენოდ...
ადრე თუ გვიან აუცილებლად.

მიყვარს წარსულის ლანდებთან ერთად ხეტიალი

miybars warsulis landebtan ertad xetiali
"...მიყვარს წარსულის ლანდებთან ერთად ხეტიალი განვლილ გზაზე... მივყვები უკაცრიელ ქუჩას და ღიმილით ვეგებები ხან ერთს, ხან მეორეს, ხან მესამეს... ასე, დაუსრულებლად!... თურმე რამდენი ადამიანის გზაწვრილი გადის ჩემი ცხოვრების ახლოს... რამდენი ადამიანი მილამაზებს ხანმოკლე დაბადებას... უფრო მეტნი კი ამაყი ბუნებით და შავად მომზირალი სულით ამახინჯებენ მათ... აქა-იქ შავ ზილად გასდევს ბილიკი უსასრულობისაკენ... მაგრამ ერთი რამ... ზოგნი მიღიმიან, ზოგნი კი ისე მიყურებენ თითქოს უპატიებელი შეცდომა ჩამედინოს მათ წინაშე... მათთვის დამენგრიოს ოცნების კოშკი.... არა, ჩემიც მეყოფა!!!... რამდენი მივლია... ბოლო კი არ ჩანს... მხოლოდ ფოთლები გაყვითლდა... უფრო და უფრო ხანგამოშვებით ისმის გალობა იადონისა(?!)... ახლა ოქროსფერ ხალიჩაზე მივაბიჯებ... კიდევ ერთი ლანდი ამესვეტა წინ. დიდხანს, დაჟინებით ვუცქერდით ერთმანეთს... რა ნაცნობი იყო... დიდხანს ვიხსენე სად მენახა... ბოლოს მივაგენი... სულ ახლახანს ვნახე იგიც, ღიმილით მეტყოდა: ბედნიერი იყავ!... სასოწარკვეთილმა მიმოვიხედე ირგვლივ... ეს ყველაფერი ჩემი იყო! ირგვლივ ჩემი აწმყო მეხვია!... ჩემი ცხოვრება... როგორ დამჭკნარა ყოველივე... ერთი მწვანე ფოთოლი აღარ დარჩენილა არსად... ამასაც უძლებს თურმე ადამიანი... რა უცებ შეიცვალა ყველაფერი... ერთი ხელის მოსმით გადამისხვაფერებია ყოველივე... რად მინოდა?... შეცვლა რომ შეიძლებოდეს... ალბათ... ალბათ მაინც იგივეს ჩავიდენდი... ეს იყო ჩემი ბედნიერება! არ ვიცი... არ მინდა, სამუდამოდ დაზამთრდეს... არ მინდა უკაცრიელი გახდეს შარა... ერთი მინდა მხოლოდ... ბევრი, ძალიან ბევრი ადამიანი იყოს ბედნიერი! იყოს ისეთი როგორიც არის... არ მინდა შეშლილი თვალებით მიყურონ და მოითხოვონ ის, რისი მიცემაც არ შემიძლია... იყვნენ ბედნიერნი მცირედითაც!.. მეც ბედნიერი ვიქნები ალბათ!...."

შენთვის ვილოცებ

shentvis viloceb
შენთვის ვილოცებ
მინდა, რომ შენ დამესიზმრო....
რომ იცოდე, რამდენს ვფიქრობ შენზე, მართლა მოვყვებოდი ამაღამდელ სიზმარს. თუ ამაღამ დამესიზმრები, აღარ გადავრლიდი ფიქრებით ღამეს და მცირე ხნით მაინც დავუთმობდი ძილს ჩემს გატანჯულ სულსა და გულს...
თუ შენ დამესიზმრები, სიხარულისაგან გალამაზებული სახით ვივლი ხვალ ქუჩაში...
თუ დამესიზმრები, მარტო შენ გაგიმხელ, რატომ ბორგავენ და ვერ ჩერდებიან ერტ ადგილზე ტალრები ზღვისა....
მარტო შენ გამოგიტყდები, მზე და მთვარე რამ დააშორა, ან მოკიაფე ვარსკვლავები რატომქრებიან ცისკრის ჟამს...
გიამბობ, რაზე ჩურჩულებს ასე დაუსრულებლივ ფოთლები.... ან წყარო ვის ამბავს ჰყვება.
ანდა ზეციდან წამოსული სპეტაკი ფიფქი, რატომ ისწრაფვის ასე მიწისკენ... მარტო შენ გეტყვი დადუმებულ ზართა გულისთქმას და მოგიყვები გაფრენილ ჩიტთა დარდზე.
მერე გაჩვენებ, მოხეტიალე ქარი სად ბუდობს....
ანდა, ვიღაცა ყველას დაუკიტხავად სულში ასე რატომ შემოდის. ან ბოლოს ეს გზა სად მიგვიყვანს, სად მთავრდება... შენთვის გავამხელ სიხარულისა და მწუხარების დიდ საიდუმლოს....
მოვასმენინებ ვრცელ მელოდიას ამ ცხოვრების ზღაპარზე... და თუ შენ მოხვალ ჩემს სიზმარში, ნუ გეშინია, არ მოგეფერები, რათა არ დაგაფრთხო.... მერე კიდევ რომ გამეღვიძოს, თვალს არ გავახელ, სუნთქვას შევწყვეტ, ისე გავუძლებ, მართლა ისურვებ ჩემს სიზმარში ყოფნას....
ოღონდ მოდი ჩემთან სიზმარში და თუ გინდა წამარტვი ის თბილი სუნთქვა, მე რომ მაცოცხლებს....
არ შეგეშინდეს!
მე გადავრჩები, დავრჩები და ვიარსებებ ამ ქვეყნად მაინც... ვიჩქარებ, მარტო იმისათვის გავახილო კვლავ ამქვეყნად თვალი, რომ დაგინახო და მერე...
მერე, კი იცი?...
დაღამებამდე ვინებივრებ იმ თეთრ ღრუბლებში და ცისფერ ცაზე... ყველა კენჭს ავყრი ზღვის ფსკერიდან, ავაცეკვებდი იმ სწრაფ ტალღებზე...
და მე დავკოცნი ნიავს, ქარს, სიოს მაგ სუნთქვის ნაცვლად და მერე შეიძლება გავყვე იმ მოცახცახე ალს, სადღაც უხმაუროდ...
ეს არ იდარდო1
მერე რა მოხდა!
ეს არაფერი.
საქმე ის არის
ნეტავ თუ მართლა დამესიზმრები?
.... და მაინც რა არის სიყვარული, რა როლი უკავია მას ადამიანების ცხოვრებაში, როგორ ვაღწევთ გრძნობათა იმ მწვერვალს, რომელსაც სიყვარული ჰქვია?
სიყვარული მაქსიმალისტია და მაქსიმალური სჭირდება...

მე ის მართლა მიყვარდა

me is martla miyvarda
მე ის მართლა მიყვარდა მიყვარს და მეყვარება. გადავლახეთ ჩვენი სიყვარულის გამო ყველა დაბრკოლება. ყველას და ყველაფერს ვაჯობეთ. გარდა სიკვდილის. სიკვდილის წინაშე უძლურები და უსუსრები აღმოვჩნდით. ახლაც იმაზე ვფიქრობ და ეს კითხვა ბოლომდე არ მასვენებს, უდროო სიკვდილი რომ არ მოსულიყო და მისი თავი რომ არ წაერთვა, როგორი ბედნიერები ვიქნებოდით. როცა ის წუტები მახსენდება არ შემილია არ ვიტირო. გულს თუ ვუბრძანებ ცრემლებს მაინც ვერ ვუბრძანებ. მინდა არ მინდა უნებურად მომდის ცრემლი თვალიდან. მახსენდება ის დღე და ის საღამო. როდესაც ერთმანეთს ხელს არ ვუშვებდით. ალბად წინასწარ გრძნობდა რომ ეს უნდა მომხდარიყო. მახსენდება როდესაც ვისხედით, როდესაც ერთმანეთს ვეფერებოდით და როდესაც სიხარულით სავსე აცრემლებურ თვალებს ერთმანეთს ვანათებდით........ მახსოვს ყველა ჩვენ გვკიცხავდა ამვლელი და ჩამვლელი ჩურჩულებდნენ: შეხედე ურცხვად ეფერებიან ერთმანეთს, მაგრამ მიუხედავად კრიტკის ჩვენ ვთქვით რომ სიყვარული და მოფერება სირცხვილი არ იყო. ამ სიტყვების შემდეგ გავაგრძელეთ თვალებით ტკბობა, სწორედ ამ დროს მოხდა ის საბედისწერო ავარია, მას მანქანა დაეჯახა და ხელებში ჩემს ხელებში ჩამაკვდა, მახსოვს სულს ლევდა. მახსოვს როგორ მქონდა სისხლში დასვრილი ხელები, მახსოვს როგორი განწირული ხმით ვითხოვდი შველას. მაშინ მივხდი რომ ჩემი ცხოვრების ხარაჩოები დამექცა და მეც ქვესჰ მომიყოლა. ხელებში მაკვდებოდა და ბოლო წუტამდე იმას იმეორებდა, "რომ ყოველთვის ვუყვარდი და ვეყვარებოდი" მე უსურს კი არაფრის კეტება არ შემეძლო..... სანამ ეს ამბავი მოხდებოდა ჩემს სახეს ღიმილი არ შორდებოდა ამ ამბის შემდეგ კი ჩემ სახეს გიმილი არ გაკარებია, ყველა აღნიშნავდა და აღნიშნავს რომ ჩემი სახით გარდაქმნა მოხდა, მხიარული გოგო მოკვდა და მკვდრეთით მტირალა გაბუსხული და ეგოისტი გოგო ახსდგა ყველაზე ძალიან ის მაღიზიანებს რომ მე ცოცხალი ვარ და ის მკვდარი, ვთვლი რომ ჩემს ცხოვრებას არანაირი აზრი არ გააჩნია, მაგრამ მაინც ცოცხალი ვარ და ჩემი თავი მეზიზღება. მეც უნდა მოვკვდე ეს აუცილებელია ნუ მე ასე ვფიქრობ, მაგრამ მე ვინ ვარ? რომ ასე ვიფიქრო?????? განაჩენი ხომ მაღლა გამოაქვთ!!!.

ერთი ნახვით შეყვარება

erti naxvit sheyvareba
ერთი ნახვით შეყვარებას შანსი ნაკლებად აქვს, აქ ყველაფერი წამიერად წყდება-გაგრძელდება თუ დაწყებისთანავე დასრულდება ყველაფერი. ამიტომ მზად იყავით შეხვედრისთვის და დროს ტყუილად ნუ დაკარგავთ.

გერმანელი ფსიქოთერაპევტის ჰერბერტ მიუკის მტკიცებით სავსებით შესაძლებელია დაარწმუნოთ მამაკაცი, რომ თავისი ინიციატივით გეცნობათ. ამისთვის მცირე ძალისხმევის გამოჩენა დაგჭირდებათ.

გააკონტროლეთ სიგნალები, რომელსაც თქვენი სხეული აქამდე გაუცნობიერებლად გამოსცემდა.

გაითვალისწინეთ, რომ ადამიანები მეორე ნახევრად ირჩევენ თავიანთ მსგავს ადამიანებს და მეორე მხრივ აბსოლუტურად დამოუკიდებელ პიროვნებებს. ამიტომ ახალი ნაცნობობის დევიზი უნდა იყოს „ბევრი საერთო, მაგრამ არაერთნაირი".

ამასთან ადამიანები პრაგმატული არსებები არიან. რაიმე სერიოზულ გრძნობებსა და ურთიერთობაზე საუბრის წამოწყებამდე, თითოეული მათგანი ავტომატურად სვამს კითხვას:" რაში მჭირდება ეს ურთიერთობა? რა სარგებლობას მივიღებ?"

ამიტომ კარგი იქნება შთაბეჭდილების შექმნა, რომ თქვენი კომპანია განსაკუთრებით ღირებულია.

კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი პუნქტი- თავს განსაკუთრებით კარგად ვგრძნობთ იმ ადამიანების გარემოცვაში, რომლებიც გვაფასებენ, რითაც საკუთარ ეგოს სიამოვნებას ვანიჭებთ. ეს ცოდნა კი უნდა გამოვიყენოთ.

შეუძლებელია სიყვარულის პოვნა „უადგილო ადგილას" ან „შეუფერებელი კანდიდატის" შერჩევა. სამაგიეროდ შესაძლებელია არასწორი გზით სიარული და საკუთარი შანსის ხელიდან გაშვება.

ამიტომ გაითვალისწინეთ შემდეგი

არ დააყოვნოთ ღიმილი, თავის დაქნევა ან შესაფერისი რეპლიკა, რათა გაამყაროთ წარმოქმნილი სიმპატია
იყავით „სტილური" მზად იყავით ახალი სიყვარულისთვის გარეგნულადაც. მნიშვნელოვანი არ არის, რითი ხართ დაკავებული-ღობე უნდა შეღებოთ თუ ძაღლი უნდა გაასეირნოთ
ტანსაცმელში მთავარია-სტილი
ყური დაუგდეთ საკუთარ შეგრძნებებს, მზად იყავით, რომ ეს შესაძლოა ნებისმიერ წუთს მოხდეს. ცხოვრებაში შანსი დაფდაფების და საყვირის ხმის თანხლებით არ გეძლევათ. დააპროგრამეთ საკუთარი თავი, რომ მაშინვე ამოიცნოთ შესაფერისი სიტუაცია.
წარმოაჩინეთ თქვენი დაინტერესებულობა, არ დაივიწყოთ თვალებით კონტაქტი, რადგან ერთი ნახვით შეყვარება არის სწორედ შეხედვით გაჩენილი გრძნობა. თუ თანამოსაუბრის მიმართ გულგრილი არ ხართ, თვალებით კონტაქტი საუბრის 70 %-ს უნდა მოიცავდეს. როცა თვალი განზე გაგირბით, ინტერესი დაკარგულია.
ინიციატივა აიღეთ საკუთარ ხელებში. უკვე წარსულს ჩაბარდა იმ ქალების დრო, რომლებიც ელოდებიან როდის აირჩევენ. როცა ვინმე მოგწონთ, ხელებდაკრეფილი ნუ იჯდებით, შემდეგ კი მომენტის გაშვებაზე ნუ იწუწუნებთ. სიმპატიას მაშინვე ხმამაღლა ნუ გამოხატავთ, აირჩიეთ უფრო მსუბუქი გზა, ფართოდ გაუღიმეთ, მზერა შეაჩერეთ მასზე, ხელი გადაისვით თმებზე, როცა ის გიყურებთ. თუ მამაკაცი ამ ნიშნებზე რეაგირებს, შედეგად, როგორც წესი, თავად გადმოდგამს პირველ ნაბიჯს.
მიღწეულით არ დაკმაყოფილდეთ. განავითარეთ ურთიერთობა. მხოლოდ ღიმილით, თავის დაქნევით ან შესაფერისი რეპლიკით სიმპატიას ვერ გააძლიერებთ. აეწყვეთ პარტნიორზე. წარმოიდგინეთ, რომ მისი ანარეკლი ხართ, გააკეთეთ იგივე, რასაც ის აკეთებს, მაგ. აიღეთ სასმისი მისი მიყოლებით.
უსმინეთ ყურადღებით. ზოგადი საუბრიდან გამოარჩიეთ ყურადსაღები მომენტები, კარგად გააანალიზეთ, რომელი თემა იქნება მისთვის საინტერესო და ამ თემაზე გაუბით საუბარი.
დარწმუნდით, რომ აინტერესებთ. ყურადღება მიაქციეთ არამარტო მის რეპლიკებს, დააკვირდით, მოწყენილი მზერა ხომ არ გადააქვს? იგი დაინტერესებულია, თუ მისი გუგები გაფართოებულია, ხოლო ვიწრო თვალები საპირისპიროს მიუთითებს. ასევე დააკვირდით სახის გამომეტყველებას, ხელების მდგომარეობას.
არ დამალოთ პატარა სისუსტეები, ამგვარად მიანიშნებთ, რომ მზად ხართ უფრო ახლო ურთიერთობისთვის. შექმენით ნდობის ატმოსფერო. თუმცა ღრმად ნუ შეტოპავთ.
არ შეუშინდეთ, რომ დვილად მისაღწევი გამოჩნდეთ. კვლევებმა უჩვენა, რომ ძნელად მოსახელთებელ ქალებს უფრო მეტად არ აფასებენ. პაემნის დანიშნვისას უმჯობესია დათანხმდეთ, თუმცა არაორაზროვნად აგრძნობინოთ, რომ სხვა კავალერს უარით გაისტუმრებდით.
პირველი პაემანი ამაღელვებელი გახადეთ. სხვა ადამიანებს უფრო სექსუალურად მიმზიდველად აღვიქვამთ, როცა თავადაც ღელვას განვიცდით. გაითვალისწინეთ ეს და მშვიდი, რომანტიკული ვახშამი სხვა დროისთვის გადადეთ. პაემანი დაიწყეთ რაიმე უფრო „დრაივით", მღელვარება და ემოცია გახდება სიყვარულის კატალიზატორი.

სიხარულმა დარჩენა გადაწყვიტა

sixarulma darchena gadawyvita
ესეც მორიგი ნაფაზი და ფილტვები ნიკოტინის მცირე შემცველობით დაიტუმბა ... თუმცა რა მიხარია, მოწევა კლავსო ამბობენ და არც ეს ოხერი თამბაქოს მწარმოებლები ერიდებიან ამის ხმამაღლა აფიშირებას ... ამ კოლოფზეც იმხელა ასოებით წაუწერიათ ,მინუს 10 ზომის სათვალის მფლობელიც თავისუფლად წაიკითხავს ...ამან მომკლას მხოლოდ და აღარ დავეძებ ...
ქარია დღეს ... რაღაცნაირად ზუზუნებს შორიდან და მეც მაფორიაქებს .
არადა დილას მზე იყო, ნათელი და გულღია ...
შუაღამემ ისე შემომიღო კარები ვერც ვიგრძენი ...ვზივარ და შორეულ ოცნებებს ვებრძვი ... საყვარელი და მივიწყებული მუსიკის ჰანგებით ვავსებ ოთახს და სიხარული დგას გვერდითა კუთხეში.. დგას და მიმზერს... დამაფიქრა...
გამჭოლი ხედვა აქვს,თითქოს ჩემი ყველა ფიქრი ეხლა მის წინაშე გაშიშვლებულა და მორცხვი სიწითლე დაკრავთ ღაწვებზე ... მეც თამამად ვუსწორებ თვალს ... მიყურე სიხარულო... ნებას გრთავ დიდხანს მიმზირო ესე და თუ არსად არ გეჩქარება_ ამაღამ ჩემთან დარჩი... მომნატრებიხარ ...
თავს მიქნევს ... მაგრამ ვერ გავიგე ეთანხმება თუ უარყოფს ჩემ ამბიციურ შეთავაზებას ... მე ლოდინის ლოგინს გავშლი აქვე კუთხეში და თუ დარჩენას გადაწყვეტ სიხარულო ... აქ მოეწყვე... მოშინაურდი .

დღეისთვის ბოლო და ყველაზე ღრმა ნაფაზს მორიდებით ვიზოგავ...
ფანჯრის მიღმა მეკარგება ჩემივე ორეული და ...

სიხარულმა დარჩენა გადაწყვიტა ... !

ძალიან მივეჩვიე

dzalian mivechvie
ძალიან მივეჩვიე შუა ღამით ფიქრსა და წიგნების კითხვას. სევდიანი ყოფილა ჩემი შინაგანი სამყარო, გულჩვილი და სუსტი. არ მიჭირს ამის აღიარება, ეს ხომ სიმართლეა. ისიც მართალი ყოფილა: რაც მეტი სადარდებელი აქვს ადამიანს, მეტად იკეტება საკუთარ თავში. ინგლისურად უკეთ გამოითქმის: Locked in his or her own prison. მეცოდებიან ადამიანები.. რომ შემეძლოს, ყველას გავუმართავდი ხელს, ყველას სწორ გზაზე დავაყენებდი. მაგრამ ისიც უნდა ვაღიარო, რომ ხანდახან 5 თეთრის ამოღება და მათხოვრისთვის მიცემა დამზარებია ხურდებით სავსე ჯიბიდან.. ასე რომ, არავინ იცის რა მოხდებოდა, თუკი მეტის შესაძლებლობა მომეცემოდა.

ერთი ფაქტი კი არ მავიწყდება და ყოველთვის ვნანობ: რამდენიმე წლის წინ, მეგობრებთან ერთად ვიყავი, როცა ერთი მაწანწალა ბავშვი მოგვიახლოვდა და ფეხსაცმელზე თასმის შეკვრა ითხოვა. მე კი, უბრალოდ შევთავაზე, რომ შეკვრას ვასწავლიდი და ამის შემდეგ თავად შეეკრა. ბავშვი უარის ნიშნად დაიჯღანა და მეც თავი დავანებე. იმ მომენტში, ვერ გავაცნობიერე, რომ მას არ შეეძლო ანკესის აგება და თევზის დაჭერა, მას უბრალოდ თევზი სჭირდებოდა, რომელიც მრავლად იყო იქ, მაგრამ მან მაინც ვერ მიიღო. ბევრჯერ მიფიქრია ამ ყველაფერზე და ყოველთვის მინანია მაშინდელი ჩემი საქციელი. ახლა რომ იქ დამაბრუნა, ზონარსაც შევუკრავდი, ნაყინსაც ვუყიდდი და თმაზეც გადავუსვამდი ხელს. მთავარი კი მაინც ისაა, რომ ამის შემდეგ იგივე შეცდომას აღარ დავუშვებ, თუმცა არ ვიცი, რას ვიზამ ოდნავ განსხვავებულ სიტუაციაში.

მიყვარს ადამიანები, ყველას მინდა მოვეფერო, გავახარო და გავამხიარულო, ტკივილი შევუმსუბუქო. ის ტკივილი, რომლის გაგონებაზეც გული ეწურება მსმენელს, მაგრამ ცოტა თუ აცნობიერებს, რა ემართება იმ მომენტში უსუსურ არსებას, რომელიც თავად განიცდის ტკივილს. ყველაზე დიდი პრობლემა ისაა, რომ ადამიანს მანამდე არ უჩნდება სხვისი დახმარების სურვილი, სანამ თავად არ დასჭირდება შველა.


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE