ჭაღარა სილურჯე

chagara silurje
ნისლით დაბურულ საუკუნეში მივიკვლევ გზას. ყოველწლიურად 365 მზეს 365 მთვარე ცვლის, მე კი მივდივარ და მაინც ვერ გამიგნია გზა. დედამიწა ხომ მრგვალია, და მეც წრეზე დავდივარ, ალბათ. მომქანცა ამ ნაცრისფერმა მტვრიანმა მარადისობამ. ამ ბოლო ხანს ბევრს ვეწევი, ნაკლებს ვკითხულობ... მაგრამ, ძალიან ბევრს ვბორიალებ ჩემი გონების ლურჯ კუნჭულებში, ჰოდა ასე ჩემს ცნობიერებაში ხეტიალით ვხარჯავ დროს, რომელიც მარადიულია და მაინც არ იხარჯება. როცა მოვკვდები მაშინაც ვიფიქრებ, ვიფიქრებ და ასე გავიყვან დროს, რომელიც არ გავა, იმიტომ, რომ დედამიწასავით ისიც მრგვალია. მეცნიერები ღერძს რომ უწოდებენ, აი, იმის გარშემო დაგორავენ ორთავე, დედამიწაცა და დრო-ჟამიც.

მეც ჩემი ღერძი მაქვს და მის ირგვლივ დავლასლასებ, ხან რომელ აზრს ავეტუზები და ხანაც, რომელს.

ერთხელაც მძიმედ ჩამოჰკრავს საათის პენდელი, მე ვფიქრობ მარჯვნიდან მარცხნივ, და ჩემი უკანასკნელი ამოსუნთქვა გაალღობს გაყინულ ჰაერს. მერე გულხელს დამიკრეფენ, ჩამდებენ შავ კუბოში, კუბოს საათის ისრის მიმართულებით სამჯერ დაატრიალებენ, სამჯერვე მიარტყამენ კარის ჩარჩოს (ჩვენში ასე იციან) და სასაფლაოზე წამიღებენ... და ამით რაღაც დამთავრდება.
ზამთრობით კვლავაც ჩამოთოვს ხოლმე, ალბათ, თბილისში. უბნის ბავშვებიც იგუნდავებენ

ოდესმე ის პოლიტიკური პარტიაც დამარცხდება არჩევნებში, რომლის წევრიც მე ვარ და ქვეყანაშიც ახალ პარლამენტს აირჩევენ. ცაც უწინდელივით მოიქუფრება და უწინდელივით მოვა გაზაფხულიც. უწინდელივით შეიმოსებიან ხეები მწვანედ, უწინდელივით გაირბენს დრო და დაზამთრდება როგორც უწინ... და ყველაფერი თავიდან დაიწყება... უბრალიდ მე აღარ გავჩნდები თავიდან.

მიყვარხარ !!! (ჩანახატი)

miyvarxar ( chanaxati )
მ ე ნ ა ტ რ ე ბ ი!!! ჰკივის ჩემში შენი მონატრება, თვალის უპეებს ეხეთქება, ცრემლებად მოგორავს და გულში მეღვენთება........ აი გავიდა ლამაზი ზაფხული, დადგა შემოდგომა და ჩემს სულშიც მოსაღამოვდა, სულ მთლად ჩამობნელდა, განშორების სასტიკმა ქარიშხალმა მოპარული ბედნიერება წარიტაცა და სივრცეში გაქრა......... არაფერი აღარ დარჩა უსაშველო ჩუმი სიცარიელის და მტანჯველი მონატრების გარდა. თვალებ დახუჭული ვზივარ ფანჯარასთან, გავყურებ ჩირაღდანივით განათებულ ღამეულ ქალაქს და ვიხსენებ ჩვენი სიყვარულის ლამაზ ზაფხულს............ ო, რომ იცოდე როგორ მინდა განმეორდეს კვლავ ყელაფერი, ო, რომ იცოდე როგორ მინდა კვლავ გადავხტე ჩვენი სიყვარულის ხიდიდან, ბედნიერების აბობოქრებულ ზღვაში და დაუსრულებლივ ვიცურავო შენთან ერთად ვნების მორევში.............. როგორ მინდა ჩავიძირო შენს ლამაზ თვალებში რომ დამავიწყო ყველა დარდი და მწუხარება........... მენატრები, უზომოდ მენატრები ისე როგორც ყვავილებს მზის თბილი სხივები, ისე როგორც უდაბნოს წვიმის წვეთები, ისე როგორც ღამის მწუხარებაში გაშლილ ვარდს ბულბულის ნაზი სტვენა....... მენატრები....... ისევ ჰკივის ჩემში შენი მონატრება............. ვიცი აღარ დარჩა არაფერი, ვიცი არასოდეს აღარ განმეორდება ბედნიერი წარსული, ვიცი ვეღარ ვიქნებით ერთად, ვეღარ ვიხეტიალებთ ხელჩაკიდებულები ტყის მწვანე ტევრებში, ვეღარ დავითვლით ღამეული თბილისის ლამაზ ცაზე მოკაშკაშე ვარსკვლავებს, ვეღარ ვიძრომიალებთ ნარიყალის იდუმალებით მოცულ ნანგრევებზე, ვეღარ ვისეირნებთ ჩამავალი მზის სხივებით განათებულ კუს ტბაზე ნავით, ვეღარ დავტკბებით ერთმანეთის ალერსით................ ვიცი, მაგრამ გაბზარულ გულში პაწაწინა იმედი ვარსკვლავად ბრწყინავს და მეც გელოდები, გელოდები რომ ოდესმე გაიგონებ ჩემ სასოწარკვეთილ ძახილს და....... მოხვალ..... მოხვალ და ისევ ისე ძველებურად ჩამიკრავ მძლავრ გულ-მკერდში, ძველებური სითბოთი ჩამხედავ ნაღვლიან, მაგრამ სიყვარულით სავსე თვალებით თვალებში, ვნებიანად დამიკოცნი მოლოდინით გათანგულ ბაგეს და თბილი ასე ახლობელი დაძვირფასი ხმით ნაზად მიჩურჩულებ ყურში: "შენ შემოგევლე …"

სიყვარულისა და გულმოწყალების ატმოსფერო

სიყვარული ამ ქვეყნად მოვლენილ ყველა არსებაში ერთ-ერთი უმთავრესი გრძნობაა. ყველაზე კაშკაშა გამონათებაა, ყველაზე დიდი ძალაა, რომლის დამამარცხებელი ძალაც არ არსებობს. თავდაპირველად ყველას სულს აღამაღლებს, რომელმაც გაერთიანება შესძლო და იმ ქვეყნიურ სამყაროსათვის ამზადებს. შემდეგ სულები უსაზღვროების სახელით ბრძოლას იწყებენ, რათა მათ მიერ შეგრძნებულ ყველა გულებზე გაბატონდნენ. სიყვარულით შეპყრობილი მკვდარიც კი გაცოცხლდება. სიკვდილისას "სიყვარულით" განუტევებს სულს, ხოლო სიცოცხლეს კი კვლავ სიყვარულის შთაბერვით უბრუნდება.
იმ ადამიანების, სულიერ ზეცაზე ამაღლება რომლებსაც სიყვარულის გრძნობა არ განუცდიათ შეუძლებელია. არსებობენ ადამიანები რომლებიც ღრმა მოხუცებულობამდე სულიერი განვითარების გზაზე ცისქვეშეთში მცირეოდენ მანძილსაც ვერ გადიან. სიყვარულს მოკლებული გულები იმის გამო, რომ ეგოს ბნელ ლაბირინთებს ვერ დააღწიეს თავი, ვერავის შეიყვარებენ. ისე წავლენ ამ ქვეყნიდან, რომ მათ გულში სიყვარულს არ დაუვანებია და კრულქმნილმნი განერიდებიან ამ ქვეყანას.
ამ ქვეყნად მოვლენილ ჩვილს სიყვარულით ეგებებიან. იგი სიყვარულით გამსჭვალულ გულებს ხედავს და ამ გულებს მინდობილი იზრდება. წლების შემდეგ ამ სიყვარულს ხან პოულობს, ხან კი ვერა. მთელი ცხოვრების მანძილზე კი იგი ამ ეძიებს ამ სიყვარულს და ამ სიყვარულისაკენ მიილტვის.
მზის დისკოზეც არის სიყვარულის ნიშნები. ორთქლად ქცეული წყლის წვეთები ამ სიყვარულისაკენ მიიწევს. წყლის სიმაღლეზე ასული შხეფები წვეთებად იქცევიან, სიყვარულის ფრთებს ისხამენ და ძახილით მიწის წიაღში ჩაედინებიან. ვარდები და ყვავილები სიყვარულით იზრდებიან და გამვლელ გამომვლელს ღიმილს აფრქვევენ. ფოთლების უბეში დაბუდებული ცვარი არემარეს სიყვარულით ეკეკლუცება და სიყვარულით ცეკვავს. ცხვარი და ბატკანი სიყვარულით ექცევიან ერთმანეთს და ერთ არსებად იქცევიან. ჩიტები და ფრინველები სიყვარულით ჭიკჭიკებენ და სიყვარულის ორკესტრს ქმნიან.
ყველა არსება ამ უკიდეგანო სიყვარულს სამყაროში თავისი ადგილის შესაბამისად ბრწყინვალე სიმფონიის სახით ახმოვანებს. ნებსით თუ უნებლიედ ცდილობს თავისი არსებობის უბეში ღრმა სიყვარული და ტრფიალი წარმოაჩინოს.
სიყვარული ადამიანის სულში ისეთ დიდ კვალს ტოვებს, რომ იგი ამის გამო თავის თავშესაფარს, მშობლიურ მიწა-წყალს ტოვებს, ის კი არა, საჭიროების შემთხვევაში კერასაც კი აქრობს და მაჯნუნი "ლეილას" მსგავსად ძახილით ველად იჭრება. ის გულქვა ადამიანები, რომელთა სულშიც სიყვარულს არ დაუბუდებია ამ საქციელს სიგიჟეს უწოდებენ.....!
ალტრუიზმი და სხვისთვის ცხოვრება ადამიანისათვის დამახასიათებელი ამაღლებული გრძნობაა და მისი წყარო სიყვარულია. ადამიანთა შორის ის ვინც ყველაზე მძაფრად აღიქვამს ამ გრძნობას ყველაზე დიდი გმირია. ისინი ის უდიდესი გმირები არიან, რომლებმაც საკუთარ არსებაში სიძულვილსა და შურს სძლიეს. სიკვდილი ამ გმირთა გულის ცემას ვერ შეაჩერებს, შემოდგომა მათ ყვავილებს ვერ დააჭკნობს. ისინი ყოველდღე სულში სიყვარულის ჩირაღდანს აალებენ, თავიანთ გულებს სიყვარულის კეთილშობილურობის ნაკრძალად აქცევენ. ამ სულებმა, რომლებმაც მათ მიერ მგრძნობელობით გაკვალული გზებითა და გვირაბებით მთელს გულებში შეღწევა ძალუძთ, ამ ამაღლებულმა სულებმა იმგვარი მაღალი საბჭოსაგან "მარადიული" ცხოვრების უფლება მოიპოვეს, რომ სიკვდილი და წარმომავლობა კი არა, მეორედ მოსვლაც კი მათ ყვავილებს ვერ დააჭკნობს და მათ სასმისებს ვერ წააქცევს.
დედა, რომელსაც შვილისათვის სიკვდილი შეუძლია, სახელოვანი გმირია. ის ვისაც ქვეყნისა და ადამიანებისთვის საკუთარი სიცოცხლე არაფრად მიაჩნია, სამშობლოსათვის თავგანწირული გმირია. ის გმირი, რომელიც ხალხისათვის ცოცხლობს და მათთვისვე კვდება, უკვდავების ძეგლია, რომელმაც მათ გულებში ადგილი დაიმკვიდრა. ამგვართათვის სიყვარული ის იარაღია, რომელიც ყველა მტერს დაამარცხებს. ის ჯადოსნური გასაღებია, რომელიც ყველა კარს განახმობს. ის ვინც ფლობს ამ იარაღსა და თუ გასაღებს, დღეს თუ არა ხვალ აუცილებლად გააღებს სამყაროს ყველა კარს და სიყვარულის საკმეველით ოთხივე მხარეს სიმშვიდეს დააფრქვევს.
ადამიანის გულისაკენ მიმავალი უმოკლესი გზა სიყვარულის გზაა. სიყვარულის გზა წინასწარმეტყველთა გზაა. ამ გზით მავალთათვის კარები ყოველთვის ღიაა, შემთხვევით ერთი კარი მაინც რომ დაიხუროს მის ნაცვლად ასობით და ათასობით სხვა კარი განიხვნება. თუ ადამიანი სიყვარულის გზას დაადგა მისთვის უკვე აღარ არსებობს გადაულახავი დაბრკოლება.
ნეტარ არიან ისინი, ვისთვისაც სიყვარული გზის წარმართველია! საბრალო არიან ისინი, ვინც მთელი ცხოვრება ისე გაატარა, რომ ერთხელაც ვერც ეზიარა ამ ჭეშმარიტ გრძნობას!
ო, მაღალთა მაღალო უფალო, ჩვენს ეპოქაში, როდესაც ღამის წყვდიადივით ყოველმხრივ შურსა და სიძულვილს დაუსადგურებია იმისათვის, რომ სიყვარულით გამსჭვალო, აღავსო ამ ჭირვეულ და გამსგავსებულ მონათა გულები, უკანასკნელად მუხლმოდრეკილი შენს კართან ქვითინებთ.

დაკარგული სამოთხისაკენ გვ. 96-98 ( სტატია დაწერილია 1987 წლის მარტში)

მე დავრჩი მარტო

me davrchi marto
მე დავრჩი მარტო და დავდგი ხატი..... და მის ნაპირზე ფრთხილად დავდე მე ერტი განძი.. ამ განძის სახე გავანათე თაფლის სანთელით.. და მის წინაშე ლოცვა ვიწყე შენი სახელით... ამ განძს ვახმერთებ მე არ მინდა სხვა ზეციერი.. ეს განძი მიყვარს მისი სახე მისი იერი.... რადგან ვიცი მის გრძნობაზე უფრო ძლიერი... ქვეყნად არ არის არც უსულო არც სულიერი... განძს ვეამბორე დარჩენილი შენგან ეული.... ეს განძი შენი სურათია ხატად ქცეული....

არ დაკარგო გესმის

ar dakargo gesmis
არ დაკარგო გესმის?
არ დაკარგო გესმის? არ დაკარგო გაუფრთხილდი....
არ უთხრა ,, შენს გადაწყვეტილებას პატივს ვცემო"... არ უთხრა ,,შენ ჩემზე უკეთესს იმსახურებო".... არ უნდა მაგის მოსმენა... მას ასეთი იდიოტი და არანორმალური უყვარხარ... სულ სხვა რაღაცის მოსმენა ურჩევნია.... და არ დაკარგო... არ გაუშვა... არ უნდა წასვლა....

არ დაკარგო გესმის? გაუფრთხილდი....
წუხელ ხელზე დაყრდნობილი დაგყურებდა და ტიროდა... ვინ იცის რა ატირებდა... იქნებ შენს გვერდით ყოფნა ცრემლებამდე აბედნიერებდა... შენ კი ბავშვივით უდარდელად და ტკბილად გეძინა...

დილით შენ რომ კარი გაიხურე და გახვედი ის თავის სხეულზე შენს ნათითურებს ეფერებოდა და იმ კარს შეყურებდა რომლიდანაც გახვედი... წყლის გადავლებაც ენანებოდა რომ შენ არ ჩამორეცხილიყავი....
წუხელ რომ გეფერებოდა, თითების ბალიშებით შენი სახის ნაკვთებს იზეპირებდა და შენი კანის სითბოს სამახსოვროდ ინახავდა...
იცი? დილით სანამ გაგეღვიძებოდა შენი მაისური ეჭირა ხელში და ცხვირი ქონდა შიგ ჩარგული... შენს სურნელს ხარბად ისუნთქავდა და იმახსოვრებდა...

დააფასე ის რაც გაქვს

daafase is rac gaqvs
აი აი ისეთი უარგისი ხასიათების ვარ რო ეხლა არ დამეძინება ღამე…

ამ კინოს მერეეე……

იმდენი რაღაცეები მომაწვა რო დავიხრჩობი ეხლა ალბათ..

აი რო გადავხედო ჩემ ცხოვრებას გვერდიდან და ჩემ განწყობას, ჩემს ლაპარაკს და წუწუნს ძალიან ადვილად დაადგენს ადამიანი რო მე ვარ უმადური ადამიანი, აი სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით, ძალიან უმადური ვარ და მასე არ შეიძლება, არ ვაფასებ იმას რაც მაქვს და სულ გამუდმებით უკმაყოფილო ვარ, სულ დაგრუზული და ცუდ ხასიათზე, სულ ვწუწუნებ რო მეტი მინდა, არადა ამ დროს სხვები რა დღეში არიან და ზოგი როგორ ცხოვრობს, რო მართლაც ბედნიერება ენატრებათ მე კიდეე………

მიყვარს აუტკივარი თავის ატკიება, ასეთი ბედნიერება მაქვს უფრო სწორედ მყვანან და მე კიდე რაღაც სისულელეების გულიზე ვიგრუზები ხოლმე და სხვებსაც ვუფუჭებ ხასიათს, სულ უმიზეზოდ ვეჩხუბები ჩემ ერთგულ ადამიანებს და ვტკენ გულს, როცა არ იმსახურებენ, არა რაა მორჩა უნდა შევიცვალო.

იმას არ ვიძახი რო სულ კარგ ხასიათზე ვიქნები თქო იმიტომ რომ პრობლემები მაქვს თან საკმაოდ ვუყვარვარ პრობლემებს და ჩემ გარეშე ვერ არსებობენ ალბად, მაგრამ კარგის დაფასება უნდა ვისწავლო ჩემით, რაც მაქვს კარგი და ეს კარგი კიდე ბევრი მაქვს, მორჩა აწი ყველაფერს სხვა თვალით შევხედავ და ამ ჩემ უმადურობას ბოლოს მოვიღებ

რა არის სიყვარული

რა არის სიყვარული???
ოცნება თუ სინამდვილე?
თამაში თუ რეალური გრძნობა?
სიყვარული ყველაზე მშვენიერი გრძნობაა ამქვეყნად,
გრძნობა, რომელიც აღმაფრენას გვანიჭებს,
გრძნობა, რომელიც ღმერთთან გვაახლოვებს...
და ეს გრძნობა წარუშლელ კვალს ტოვებს ჩვენს ცხოვრებაში.
სიყვარული შეიძლება იყოს:
ბავშვური, ნაზი, ვნებიანი, სახიფათო, გულწრფელი, აუტანელი, ტკბილი, თავგანწირული, უკვდავი...
და როდესაც ის მოდის და გულში გვისახლდება,
შეუძლებელია მისი ამოშლა.
სიყვარულს ასევე მოაქვს:
ტანჯვა, ცრემლი, განშორება, იმედგაცრუება...
მაგრამ ჩვენ უნდა მივიღოთ სიყვარული ისეთი,
როგორიც არის და ხელი მაგრად ჩავჭიდოთ,
რომ არ გაგვისხლტეს და არ დავკარგოთ,
იმიტომ რომ - უსიყვარულოდ არ არსებობს არც სილამაზე,
თვით უკვდავებაც არ არსებობს უსიყვარულოდ...

დამჭკნარან ხელები

damchknaran xelebi
დამჭკნარან ხელები, ბავშვივური სინაზით რომ გეფერებოდნენ... თუმცა მას მერე რამოდენიმე წამი გავიდა...
ცაში ყურება გიყვარდა, მახსოვს... რაც მე წავედი... თუმცა სულ რაღაც 200 მეტრი გვაშორებს...
მეშინია... ილუზიაა ეს ყველაფერი... შორია, თუმცა ისევ ჩემში ხარ, ჩაგიძირე!
სავსეა მთვარე, ისეთივე სავსე, ადრე რომ ვუმღეროდით! და ისევ, ილუზიაა ეს ყველაფერი...
ნახე, თეთრდება შიშველი დედამიწა... არასდროს მინახიხარ თოვაში... ლამაზია... ალბათ.
გამეცინა... არ ვიცი რატო. გახსოვს ჩვენი სიცილი? მიყვარდა...
ისევ სილუეტდები ჩემი სარკმლის წინ... მწვანე თვალებში ჩაგაბედრები.
არასდროს მინანიხარ...მენანები! შემომხედე., ახლოს ვარ, შენთვის ვარ! ჩამკიდე ხელი...
მე და შენ, ერთად... ერთი ნაბიჯით წინ... "ცაში ახედე"-მესმის და გიკვდები..
შენი დუმილის ბაცი ფერი და მისი ამოცნობის ყოველი მცდელობა... ო, როგორ მიზიდავს დღემდე.
უკვე 2 საათია, თავი მოვაბეზრე ღამეს. მიყვარს, როდესაც 2 საათია.. პირველი სიგიჟის საათი..
ჩემო პატარავ,... (გავიღიმე) "პატარავ"-იშვიათად მაგონდებოდა.. მიკვირს.
გამაბანალურეი დაე! მომწონს, რომ სრულიად ჩემშია ეს ყველაფერი. დროის შეგრძნებას ვკარგავ..
ნეტავ ხედავდე, რა ლამაზია გუშინდელ ზაფხულში ნაპოვნი სიტყვები: მე... შენ... ჩვენ....
კალამი გამხლართვია თითების ჩრდილში... ახლა კი, ამ სამყაროდან მოწყვეტის დროა.. შემომეძინა.
თბილი სიცივე ამ ღამესაც ძველებურად დამათენებს თავზე და.. ისევ რომ გიგრძნობ, შევახსენებ შენს თავს ჩემსას...
უთუოდ!

არ მინდა გაოცება რომ შენთვის დავწერო

ar minda gaoceba rom shentvis davwero
არ მინდა გაოცება რომ შენთვის დავწერო, არც თავგანწირვა მჭირდება შენი რომ მიყვარდე მოთმინებით, მხოლოდ სითბო მსურს საკვებად, მხოლოდ შენი გვერდით ყოფნის შეგრძნება... და მოდის ოცნება თავისთავად, მოდის რბილი ტალღები გრძნობის, შეხების, სურვილების.... ნუ გამაოცებ, მხოლოდ იფიქრე ჩემზე... მე მოვალ ყოველთვის როცა დამიძახებ უცვლელი მარადისობისგან განაწამები და თბილი ფერებით მოვხატავ შენს სულს, გვერდით ვიქნები როცა მარტოობა დააპირებს შენს ერთგულებას და მე გავაორგულებ, ვიყვირებ როცა შენ არ გექნება ყვირილის ძალა ცრემლის მგუდავი ბურთით ხმადახშულს... ოღონდ იფიქრე ჩემზე, მიგრძენი, რომ მე ძალა არ მომაკლდეს უშენობით... რა გითხრა მეტი... შენთვის ვცხოვრობ და მაინც შენით განაოცები გთხოვ – ძალა არ გამომაცალო...

როცა ყველაფერი სულერთია

roca yvelaferi sulertia
როცა ყველაფერი სულერთია, არადა ყველაფერი მთავარია, როცა გტკივა და თან დაცლილი ხარ, მაშინ გედი ხდები...

პატარა გუბე იყო, ზოგისთვის - არც ისე პატარა, დასავლეთიდან ძალიან შორს ჩანდა აღმოსავლეთი სანაპირო, აღმოსავლეთიდან კი ჩანდა რა, იქიდან იოლად მოდიოდნენ დაბლობისაკენ. წყალი, როგორც ყველა ტბაში, მღვრიე იყო, მაგრამ უცნაური და ალბათ ცოტა ბოროტიც, ხან ისე ღელავდა, ბურუსი ისე იტაცებდა ტალღებს, შხეფები ცისკენ მიიწევდნენ და ნაპირები ერთმანეთს სწყდებოდა. იმ დროს თუ ვინმე ცურავდა, უსათუოდ იხრჩობოდა... გედების გარდა. შავი გედი, უცნაური გედი... ხიდი ქვის იყო და მაღალი, რკალივით. ამხელა ტბაზე უხილავ ხიდზე გადადიოდა გედი და გადმოდიოდა, საიდან ჰქონდა ამდენი ძალა, საოცარია... მეორე გედი, ისიც უფრო უცნაური, ალბათ ჭრელი. არ უყვარდა ხიდი, სძულდა, სძაგდა, მარტო მაშინ გადადიოდა, როცა შავი გედი ძალიან მოინდომებდა. ბოლოს მაშინც არ გადადიოდა.

აღმოსავლეთით წალკოტი იყოო, ყვებიან. არადა არაფერი განსაკუთრებული. დასავლეთიდან მომზირალნი, ოღონდ არა ჭრელი გედი, ფიქრობდნენ, რომ შავი გედი ბედნიერი უნდა ყოფილიყო, ჰქონდა თავისი ბუდე, მაღალ მწვერვალზე, ტბასთან ახლოს, როცა მოსურვებდა, ტბასთან აღმოჩნდებოდა, ჰქონდა კარგი მინდორი, მწვანე, ხასხასა და მარად მობიბინე, უყრიდნენ ოქროს მარცვლებს და უსხამდნენ რძის ნექტარს, ბედნიერიაო შავი გედი... ჭრელ გედს? ჭრელ გედსაც ჰქონდა თავისი წალკოტი, ის კი არა, შავი გედისგან განსხვავებით, მას ოთხთვალები აცილებდნენ ტბაბმდე, მასზეც დადიოდა ხმები, ბედნიერიაო... ყველა ბედნიერიაო, ამბობდნენ და მაინც... დაიღალა უხილავი ხიდიც, ხან თავისდაუნებურად ჩნდებოდა, იქნებ რომელიმემ გადმოიაროსო, აღარც შავი გედი გადადიოდა, აღარც ჭრელი. შავს ყველაფერი სტკიოდა, ჭრელსაც სტკიოდა. გაბრაზდა ტბა, აღელდა, შეეშინდა ხიდს და გაუჩინარდა, თან ფართოდ გახელილი თვალებიდან შიშის ნაცვლად სევდა გადმოუვარდა და აქაფებულ ტალღას ზეცაში დაემალა. აიწია ტალღამც, ბოლოდმე ამოაფრქვია ტბამ დარდი, დანისლა ჯანღმა ყველაფერი, ტალღები და მათი შხეფები კი ზევით და ზევით, ცისკენ მიიწევდნენ, ხიდს მისდევენო თითქოს... გაოგნებული იყურებოდა შავი გედი, დაეშვა მწვერვალზე მოკალათეული ბუდიდან. ნაპირს მიუახლოვდა, ჯერ სისველე იგრძნო ყვითელ ფეხებზე, მერე ბუმბულიც დაუსველდა, კისერს უცნაურად ატრიალებდა, ფრთები გაშალა და თითქოს მიფრინავსო, ტალღებს შეერია...ხიდმა რომ გადმოიხედა, მზე ანათებდა, ნელ-ნელა ჩამოიპარა ისევ, ერთი ფეხი დასავლეთით დაადგა, მეორე - აღმოსავლეთით. კიდევ მოსინჯა ნაპირზე სიმყარე, ტალღები არსად ჩანდნენ, ტბა ლივლივებდა, როგორც არასდროს... ელოდა ხიდი, ელოდა... დიდხანს ელოდა. ბოლოს დაიღალა და სევდიანად ახედა ცას, ამოვიდეო? ჯერ შედგა, მერე თვალები გააფართოვა, მერე პირი დააღო: ორი თეთრი ღრუბელი დაცურავდა ზევით, ერთზე შავი გედი იჯდა, მეორეზე - ჭრელი. ხან ერთი ღრუბელი გაუსწრებდა, ხან მეორე. ბოლოს ერთმანეთში აირია და ერთი გახდა...

ხიდს გაეცინა, მხრები აიჩეჩა და ზევით აიწია... გედი უნდა იყო, სურვილი რომ აგისრულდესო, გაიფიქრა...


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE