როდესაც აღარ გეყვარები

rodesac agar geyvarebi
როდესაც აღარ გეყვარები ( ყოველთვის ასე ხდება უცაბედი და დიდი ციყვარულის შემდეგ ), შენ მე მიმატოვებ... მიმატოვებ ისე, როგორც მინდვრის ლურჯი ყვავილები შეუძლია მიატოვოს ქალმა, როდესაც მაისის უმშვენიერეს თეთრ ვარდებს დაინახავს.
არაფერს გისაყვედურებ...
არაფერს გაგახსენებ...
მხოლოდ მეყვარები...
მეყვარები განუზომელი სევდანარევი სიმშვიდით, ისე, როგორც მე შემიძლია მხოლოდ...
... გაივლის დრო და შენ სულ დამივიწყებ... გეყოლება ორი... სამი... ან იქნებ, ოთხი შვილიც... მერე შვილიშვილებიც დაგეხვევიან და ბედნიერი კაცი იქნები...
გეყვარება ცოლი და ისიც ბედნიერი იქნება.
ეყვარები მასაც, მაგრამ ისეთი გულისტკივილით არა, როგორც მე მიყვარხარ... ბედნიერებს არ შეუძლიათ გულისტკივილით სიყვარული.
... შვილიშვილებით გახარებული ვერ გაიგებ, როგორ დაგატყობენ წლები თავის კვალს სახეზე და თმებზე ( ჭაღარა კი რა მალე წამიეპარებათ-ხოლმე ბედნიერ ადამიანებს ) ...
... და მერე...
დიდი ხნის შემდეგ...
ვიცი, რომ დაგესიზმრები...
დაგესიზმრები უზომოდ ლამაზი, ზღაპრული სიზმრით, ჩემი გაშლილი თმებით ( შენ ხომ ასე გიყვარს ჩემი თმები ), ჩემი სებდიანი თვალებით ( შენ ყოველთვის ამბობ, რომ მე სევდიანი თვალები მაქვს, დედაშენის თვალების მსგავსი )...
გაგეღვიძება და დაგენანება ის მიტოვებული მინდვრის ყვავილები. მიხვდები, ისინი ისედაც ლამაზები იყვნენ იმ თეთრი ვარდების გარეშე...
გაგახსენდება, რომ ცხოვრებაში ყოველთვის გაკლდა რაღაც, ჩემი სახით ...
... ჩემი სიყვარული მოგინდება !
ისეთი თავაშვებული და ბედნიერი სიყვარული, როგორიც მხოლოდ მე შემიძლია.
გულისთკივილით გაიფიქრებ, " როგორ მივატოვეო ის სულელი გოგო " ( შენ ხომ ასე გიყვარს თქმა " სულელი გოგო " )...
სისულელეა, მაგრამ მე მაინც მოვალ შენთან, როდესაც მიხმობ... შენ კი აუცილებლად დამიძახებ, ვიცი !..
... და ხომ ვამბობ, ეს იქნება დიდი ხნის შემდეგ... აღარ მექნება ისეთი თმები, შენ რომ გიყვარდა , სულ ჭაღარა ვიქნები, ალბათ... ჩემი თვალებიც გაუფერულებული იქნება მაშინ, ცრემლები ხომ ფერს უკარგავენ თვალებს...
... მაგრამ შენ მაინც დაინახავ ჩემში იმ ქალს, წლების წინად რომ გიყვარდა სულ რამოდენიმე თვე...
... და მთელი ჩემი ცხოვრება,
და ის დაკარგული წლები,
და იმდენი გულისტკივილი,
ეღირება იმ ერთ ცრემლად, დამჭკნარ, დანაოჭებულ სახეზე რომ ჩამოგიგორდება და აცახცახებული, ბებრული ხელით რომ მოიწმენდ..

თენდება..... ღამდება....

tendeba gamdeba
მერე ისევ თენდება და ასე უსასრულოდ.
ყოველი დღე ერთნაირი.
ჩვენ ორნი და ჩვენი პატარა ცხოვრება.
შენ გიყვარს,როცა თვალებში მკოცნი, თუმცა გრძნობების გამოხატვის გერიდება. (ალბათ გგონია,რომ კაცებს ამის უფლება არ გაქვთ) მე კი ვჭრი ხახვს ნელი ტემპით და შენს დასანახად... ეს ყოველთვის ჭრის. მოდიხარ ჩემთან, შენი დიდი ხელების დიდი თითებით, ჩემი პატარა თვალებიდან უფრო პატარა ცრემლებს მწმენდ და მერე თვალებში ისე ნაზად მკოცნი, რომ ძლივს ვგრძნობ შენს შეხებას.
მე კი შენი სიმღერა მიყვარს, თუმცა არ ვაღიარებ და შენი ჯიუტობიდან გამომდინარე, სულ იმას გეუბნები. რომ სიმღერა არ გამოგდის და შენც უფრო მეტს მღერი ჩემს ჯინაზე... და მე... მე კი ვწყვეტ დიდი, თბილი შალის ქსოვას და გისმენ, გისმენ ასე უსასრულოდ...
სამსახურში წასული ხშირად ბუზღუნით მირეკავ და მეუბნები "მა იცი პერანგზე ღილი ისევ ამწყდა და არ ვიცი რა ვქნა..." მე ამ სიტყვებით გახარებული გეუბნები.რომ სასწრაფოდ მოხვიდე სახლში ამწყდარი ღილით სიარული უხერხულია... მე ხომ კარგად ვიცი,რომ შენი ღილი მე ვარ.
როცა სახლში მოდიხარ, ჩემს აჩეჩილ თმას კიდევ უფრო ჩეჩავ და ამბობ,რომ უღილოდ შენს ცხოვრებას აზრი არ აქვს, მეც ფისოსავით კმაყოფილი და განაბული ვცდილობ უფრო გასიამოვნო და ჩაის კიდეთებ,რომელსაც დიდხანს და უსასრულოდ სვამ მრგვალ მაგიდასთან მიმჯდარი და ჩემს პატარა თვალებს უყურებ, ოღონდ არა პირდაპირ, არამედ სადღაც ჩემს უკან...
იხსენებ იმ დროს როცა დავიწყეთ... მეც კარგად მახსოვს ყველა დეტალი და შენც... ამიტომ ორივეს გვიყვარს ცხენები, ღამე, სიცივე და სეტყვა.
ამ ფიქრს მივყავართ უსასრულოდ, თუმცა შენ შენთვის ხარ, მე ჩემთვის და წელიწადში ერთხელ შეხვედრაც საკმარისია იმისათვის რომ, ორივე დავრწმუნდეთ ჩვენს გრძნობებში, რომლებიც სიბერემ სადღაც გზაში გაყინა... ესეც საკმარისია ჩვენთვის და გვიხარია... გვიხარია იმიტომ, რომ შეგვიძლია ოცნება მოხუცებულობაშიც, იმაზე ფიქრი რაც გვინდოდა, რომ მომხდარიყო. ისევ ძველებურად, როგორც ახალგაზრდობაში ვსხდებით ჩვენი საყვარელი იასამნის უკვე გამხმარ ბუჩქთან რომელსაც ისევ შემორჩენია ძველი სუნი და ვსაუბრობთ უსასრულოდ.... ცოტა მორიდებულადაც კი, ჩვენს პატარა ოჯახზე, სადაც ბავშვი არასდროს გვყოლია...
მერე ვდგებით, ორივე მივდივართ ჩვენ-ჩვენ სახლებში მეორედ ნახვის იმედით...

მზე დილით, ღამით კი მთვარე

mze dilit, gamit ki mtvare
მხოლოდ, მზე დილით, ღამით კი მთვარე. ადამიანთა ხელები კიდებენ ხელს და სადღაც იქეთ მიჰყავთ, სიბნელეში. არა და თვითონ უფრო კარგ სამყაროში ცხოვრობს. იქ ყველაფერი ისეა მოწყობილი , როგორც თვითონ სურს. ცას თუ უნდა მწვანედ შეღებავს ან თეთრად. თუ უნდა თავის ეზოში მხოლოს წითელ ვარდებს დარგავს ან თუნდაც თავის ოთახის კედლებს წიგნებით ააშენებს და მერე ყველა წიგნის წაკითხვის შემდეგ ცოდნის ოთახში გადავა საცხოვრებლად. ადამიანებსაც თვითონს ქმნის. ძირითადად კი კეთილ ადამიანებს ხატავს სულის ფუნჯით. საკვებიი არც პური უნდა და არც წყალი. სითბოთი იკვებება. დღისით მზის სითბოთი გულის ჯიბეში ხურდებად ,რომ აქვს შენახული.

უნდა დაიჯერო

unda daijero
არავის ემეტება ღვთისაგან ნაბოძები წყალობა სხვისთვის... ვერავინ შემბედავს სიყვარული დამითმეო. დაუწერელს დავწერ, დაუკანონებელს დავაკანონებ, სამყაროს ამბოხს გამოვუცხადებ და შენს თავს მაინც არავის დავუთმობ. ამდენი ხანი ველოდი შენს გამოჩენას ჩემი ცხოვრების ჰორიზონტზე, რამდენს ვოცნებობდი, რომ ჩემს ცხოვრებას შენგვარი ანგელოზი წვეოდა, როგორ სათუთად ვეფერები შენს ხატებას ყოველ ღამით და როცა ყოველივე ეს რეალობად მექცა, შენს თავს ვფიცავარ, ჩვენს შორის არ იარსებებს სიტყვა " სხვა"-ს ცნება.
მომენდე და ჩემი გჯეროდეს არასოდეს შეეჭვდე ჩემში. წარმოუდგენელია, ჩვენ უერთმანეთოდ არასოდეს მოგვიწევს ცხოვრების გზებზე ხეტიალი.

ჩემო სანატრელო სიყვარულო!

chemo sanatrelo siyvarulo
ჩემო ძვირფასო ჩემო უცხო წმინდანო სულო,ნეტავ გიცნობდე ნეტა ვიცოდე,ნეტავ ვგრძნობდე სადახარ ჩემო სუნთქვის სინათლევ,როგორ გიპოვნო შენი სახელიც კი არვიცი,ნეტავ გრძნობდეს ჩემი ნატანჯი გული შენს სუნთქვას და გულის ფეთქვას,მენატრები ისე მენატრები და იმ გვარად მენატრები რომ გულში აგარაა სივრცე რო ეს ერთი მუჭისებრი ნაგველა დაიტიოს ჩემმა წამებულმა გულმა.არვიცი ვერ გეტყვი რა მემართება შენრომ გიხსენებ კანკალი მივარდება,ფეხები მეყინება ჩამომდნარ უსულო პროტეზს ემსგავსება.ჩემო უცნაურო გრძნობავ მინდა ჩაგეხუტო ალერსით დაგიკოცნო თითეული სახის მიდამო და მთლიანად ნეტარებით მინდა შეგიგრძნო ჩემო მწუხარების მთვარევ,პატარა ვარსკვლავო პლანეტისა კაშკაშად მიწებებულო ჩემი ნატანჯი გულისა და გაბრწყინებულო ჩემი მწუხარე სულისა.სიგიჟეს ემსგავსება ყოველივე ჩემი ფრაზები,ჩემი გარითმული ყოველი სტრიქონი ჯვარზე გაკრულია შენს მოლოდინში,უმანკო სხეულზე ამოქარგულია და გალავანი გაკეთებულიაქ,მე მინდა გაჩუქო ყველაპერი რაც მაბადია ჩემო უმშვენიერესო სულო,შენს გაფიქრებაზე სუნთქვა მეკვრის,გული დაბეჩავებული მწყდება შენს მოლოდინში,ეს ყველაფერი პატარა ზგაპარს ემსგავსება,გული კვდება პარულად დნება მაგრამ ჯერ კიდევ ცოცხალია და ამხნევებს ჩემს მგრძნობიარე სხეულს,არაძლევს უფლებას რომ ფარხმალი დაყაროს აღარ ეძებოს ის სანატრელი ვარსკვლავი რომლის სახელიც კი არ სმენია,რწმენა და მხოლოდ რწმენა,მე მჯერა მე მწაამს რო მოვა შემოანათებს ჩემს გაყინულ ოთახში და ჩამეკრობა და გაათბობს ჩემს გაყინულ ბაგეებს.ჩემო ხატო ჩემო გმერთო ჩვენ დავიფიცებთ დაუფიცებთ ჩვენს უფალს რო მარადიულად გვეყვარება ერთმანეთი და ეს არიქნება ფარსი რომელიც უკვე მომივიდა,დამაფიცეს შენს სახელზე და გატეხეს ფიცი ჩემო წამებულო იესო.დაე მთავრდება ჩემი ეს გრძნობა შენს მიმართ ამ პოემაში ჩემო მარადიულო სულო,ჩემო სანათრელო ველოდები შენს მოსვლას,შენს უმანკო გამოხედვას რომ გითხრა შეგაგრძნობინო ის სითბო ის სიყვარული რომელიც შენს მიმართ მაკავშირებს,რომ გამოჩნდები რომ დავინახავ შენს უმანკო თვალებს ამ პოემას მერე გავაგრძელებ ჩემო სუნთქვავ,ნეტავ ხედავდე ნეტავ გრძნობდე სიყვარული რას მაკეთებინებს ჩემო სანატრელო სიყვარულოო!

რაც თავი მახსოვს

rac tavi maxsovs
რაც თავი მახსოვს სულ ვეძებდი ღვთიურისა და ბუნების გენიალურ ნაზავს, რომელიც მთელი არსებით მეყვარებოდა. ვქმნიდი, ვაქანდაკებდი, ფიქრსა და ოცნებაში, სულს და სხეულს ვუხვეწდისასურველს. მერე რეალურ ქაოსში ვეძებდი ჩემივე ოცნებით შექმნილ ქმნილებას.
გეძებდი, გნატრობდი, გელტვოდი ყოველ წამს. წამი წამში გადადიოდა, და ქმნიდა წუთს, წუთი საათს ავსებდა და საათი დღეს! დათვილი დროით მოვდიოდი მახსოვრობიდან დღემდე.
და აჰა გიპოვე... სულის ნაწილი და ჩემი გული ჭიაკოკონასავით აბრიალდადა და სიყვარულით ალმოდებული სული ცას აწვდა. მთელი არსებით, სულით და გულით მინდა ვიყვირო და თბილისს გავაგებინო, რომ მე შენ "გიპოვე”
მე შენ მივყვარხარ დამიჯერე. შენ სწორედ ის ხარ დაბადებიდან, რომ შეგქმნა, ოცნებით ჩემმა სულმა თავის სულის ნაწილი. არ შეეჭვდე არც სხვას დაუჯერო დამერწმუნე ამდენი ხანი მხოლოდ შენ ერთს გეძებდა ჩემი სული...

შენით დაწყებული წელი

shenit dawyebuli weli
სასაცილოა, ადამიანი რომელიც საკუთარ სულში ხელის ფათურს ებრძოდა ყოველთვის ,ეხლა თავად აღებს დიდი ხნის წინათ საგულდაგულოდ ამოქოლილ კარებს და ყველას აძლევს საშუალებას დაინახოს რა ხდება იქეთ... იქეთ გულის გადაღმა ...

ვინც ცხოვრებაზე ერთხელ მაინც დაფიქრებულა დამეთანხმება ალბათ,რომ სიშავეს ხშირად ნათელი ცვლის ... დაღმართს -აღმართი, ბოროტებას- სიკეთე , მწარე ვარდნას -ცაში უშფოთველი ნარნარი და ა.შ ... ანუ ხშირად ვვარდებით ერთი უკიდურესობიდან მეორეში...
განსაკუთრებულს არაფერს ვწერ და არც ამერიკა აღმოვაჩინე ამ პაატარა ჩანახატით ...
უბრალოდ მეწერინება ... რაღაც ფრაგმენტს ვიპარავ გრძნობების კართოთეკიდან და დაუფიქრებლად ვამზეურებ... დაზიანების და ნაცარტუტად ქცევის შიშის_ სრული იგნორით ....

რაღაც რადიკალიზმში გადავვარდი ამ ბოლოს ... ან მაინტერესებს ,ან საერთოდ არ მადარდებს ....მაგრამ ხომ შეიძლება ძალიან არ ვიკლავდე თავს ინტერესით და უბრალოდრაღაც ნიუანსებმა მიმიზიდოს? ... შეიძლება სხვისთვის ალბათ...ჩემთვის არა .
ან ვგრძნობ ყველაფერს , ან საერთოდ უგრძნობი ვარ ,მაშინ, როცა შეიძლება ოდნავ მაინც ამაფორიაქოს რაიმემ ...

ან გული მიმიწევს ,ან საერთოდ არსებობას ვერ ვამჩნევ...როცა შეიძლება უბრალოდ ზრდილობის გამო ვიყო ყურადღებიანი ...

რაღაც ამოუცნობი ძირეული გარდაქმნები მიმდინარეობს ჩემი სულის საძირკველში...მგონი მოშენებას მიპირებენ გრძნობები და საყრდენი, წარსულის კედლის გაუქმებას ... მორჩილად მივყვები დინებას ... ზედმეტად ცნობისმოყვარე ვარ არ შემჩნევისთვის ....

იცით ?... მე თავისუფალი ვარ ....
სულით და ხორცით თავისუფალი...

თავისუფალი... წარსულთან ჭიდილით,
თავისუფალი ...აზრებთან ორომტრიალით,
თავისუფალი ...ოცნებების ქარცეცხლით,
თავისუფალი... სილაღის შეგრძნებით ...

... და ამ სრულ თავისუფლებაში ერთ ადგილს ვინახავ მხოლოდ ... ამაყად ვადებ აბრევიატურას busy და ვინახავ ... ვინახავ მხოლოდ .......


როცა ჩაივლის ყველა ტკივილი...ვიცხოვრებთ ...ვისთვის?...
როცა ჩადგები ყველა ტორნადო... ამაყად ვიტყვით... ვისთვის ?
როცა დრო მოვა სამუდამოდ ვიქნებით ერთად ....ვისთვის?
P.s ………..მისთვის!

გაექეცი რეალობას

gaeqeci realobas
გაექეცი რეალობას, რომელიც შენთვის მიუღებელია! ესწრაფე იმას, რას გსურს! არ იტანჯო საკუთარი თავი უიმედობითა და ილუზიებით! შენ ამას შეძლებ!
არ იფიქრო იმაზე, რომ ეს ცხოვრება მთავრდება,არ იფიქრო რომ ეს ცხოვრების უკანასკნელი წუთებია, თუმცა თუ იფიქრებ იმაზე,რომ შენთვის ყველაფერი მთავრდება, უთხარი "მიყვარხარ"
იმას, ვინც შენთვის ძვირფასია...
გაიქეცი! დაეწიე დროს! გაიქეცი!
ყოველ გათენებასთან ერთად ცხოვრება ახალ-ახალ ძალას მოგცემს,მაგრამ შენ სხვას ესწრაფე და გაიქეცი!
გაიქეცი!შენი გზა ეძებე და არა ის, რომელსაც ყველა ეტანება!
გაიქეცი!
გაიქეცი!
შეიძლება დღეს უკანასკნელად ხედავ მათ, ამიტომ წამიერად იცხოვრე დღევანდელი დღით, რადგან არ იცი, ხვალინდელი დღე იქნება თუ არა, მაგრამ არ დაგავიწყდეს,რომ მალევე უნდა გაიქცე!
მერე ნამდვილად დაგწყდება გული, რომ ვერ მოახერხე და ვერ გაუღიმე ცხოვრებას, მაგრამ ეს ხომ შენთვის სულერთია, შენ უნდა
გაიქცე!
გაიქეცი!
შენ არავინ გაგიხსენებს შენი ფარული ფიქრებისა და ოცნებების გამო...
გაიქეცი და დაიწყე შენი ოცნებების ახდენა...
ახლა სწორედ ამის დროა...
გაიქეცი!
გაიქეცი!
გაიქეცი!


სიყვარული

siyvaruli
სიყვარული საწამებლად გავიხადეთ... ყველას უნდა უყვარდეს და უყვარდეთ... იმას კი ვერ აცნობიერებენ,რომ ცრემლი და გულის ტკივილი უფროა მისაღები მათთვის,ვიდრე ღიმილი და სიხარული თვალებში... ფილმებში ნანახი ამბები მოსწონთ... უნდათ მათსავით ეწამონ... "რატომ გახდა "რომეო და ჯულიეტა" მარადიული სიყვარულის ეტალონიო?" პასუხიც აქვთ... "იმიტომ,რომ დაიხოცნენ! ... რომ ეცოცხლათ მომავალში ისეთივე ბანალური იქნებოდა მათი სიყვარული,როგორც უმეტესობისო"... და იმიტომ გინდა შენც,რომ შენს საყვარელ ადამიანს გული ატკინო?!... თითქოს შეგნებულად არ აკეთებ და ამბობ,რომ "ის სხვანაირია!" "მიყვარს,მაგრამ მასთან ვერ გაძლებ!" "ის ჩემთან უბედური იქნება!" "მე მისი ღირსი არ ვარ!"... რატომ აკეთებ ასეთ დასკვნებს?!... დაელაპარაკე?!... ჰკითხე?!... რატომ არ გინდა გაიგო მისი აზრი?!... ქალები ყოველთვის ჩვენით ვიქმნით პრობლემებს სიყვარულში და ჩვენვე ვასრულებთ ჩვენივე დაწყებულს!... სამწუხაროა,რომ გვიან ვხვდებით რაც მართალი შეიძლება ყოფილიყო... თუმცა სიამაყე უმთავრესია ხომ?!... არ აღიარებ,რომ შეცდი!... არადა შეცდი!.... შორიდან,რომ უყურებ სხვისი სიყვარულის ისტორიებს,ვერ ხედავ როგორ იტანჯებიან?!... მათ ამხნევებ.... ყვირი:"უთხარიო!" "არ გაუშვაო!" "უყვარხარო!" "გიყვარსო!" ... სხვისი სიყვარულის დანგრევა გულს გტკენს და შენი?!... ბრაზდები სულელ ქალებზე,ვინც ანგრევს სიყვარულს და სულელურადვე მიჰყავს ცხოვრება საყვარელი ადამიანის გარეშე... შენ რა ნაკლებად სულელი ხარ?!... ხომ გრძნობ იმ ტკივილს,რასაც ფილმის გმირები განიცდიან?!... ხომ გესმის მათი მწუხარება?!... მათი განცდები?!... შენ გგონია შენთან სხვანაირადააა?!... მათ შემყურეს თუ ტრაგიკული სიყვარული გინდა გქონდეს გასახსენებლად,ისიც გაიხსენე რა ტანჯვა გადაიტანეს და შენ ეწინააღმდეგებოდი... სისულელეა...

"სიყვარულის ისტორია" გინახავს ხომ?!... ტრაგიკულია... ერთად იყვნენე,მაგრამ... იტყვი:"ბედნიერებას არ უწერია დიდი დროო!"... შენ ეს არ იცი!... რა იცი რომ სხვასაც ასეთი ბედი ეწია?!... რომ გადარჩენილიყო მაგას ხომ არ იტყოდი?!... იტყოდი:"რა ბანალურია!"... სიყვარული ბანალურია?!... სიყვარული ბანალურიაააააა?!... მაშინ ნუ შეგიყვარდება.... ნუ გეტკინება გული იმაზე,რომ არ გამჩნევს... ნუ მოგინდება სითბო სხვისგან,როცა შენ ცივი ხარ... ნუ მოგინდება,რომ უყვარდე... შენ ხომ არ გიყვარს?!... ბანალური ხომ არ იქნები?!... ბანალურობა ხომ არ არის მოდაში?!... იცი რააა?!... სიყვარული თუ ბანალურობააა,მაშინ მე ბანალური ვარ... სენტიმენტალური ვარ... დებილი ვარ... სულელი ვარ... გიჟი ვარ.... ყველაფერი რაც კი ცუდია და მიუღებელი შენთვის ის ვარ!... დაე ვიყო!... ვიყო!... წინააღმდეგი არ ვარ!... არ მინდა წუთი მაინც ვიცხოვრო სიყვარულის გარეშე...
"უსიყვარულოდ მზე არ სუფევს ცის კამარაზე!"
"ტყუილიაო!" -იტყვი ამაზედაც... ამასაც დაგიმტკიცებ,რომ ცდები... ცდები... ყველაფერში ცდები... ყველაზე მთავარი კი... სიყვარულში ცდები და ვერ ხვდები... ან ხვდები და ჯიუტი ხარ!... მეც ჯიუტი ვარ, მაგრამ ერთადერთი რაშიც ვთმობ ჯიუტობას- ს ი ყ ვ ა რ უ ლ ი ა ! ! ! სიყვარულს არ სჭირდება შენი სიჯიუტე!... მოვიდა იმიტომ,რომ შენი გული უხმობდა.... შენ გჭირდებოდა... ვისაც არ ჭირდება იმასთან არც მიდის!... არ აღიარებ,რომ გჭირდებოდა?!... იგრძნობ... აღიარება და სიტყვების თქმა არაა აუცილებელი... გული ხომ ყველაფერს გრძნობს... გული გამხელს.... მთავარია შენმა გულმა აღიაროს და სხვებს არ აინტერესებთ შენი აღსარება...
"სიყვარულის ისტორიას" არ ქმნი... შენ მას ანგრევ... ბანალური შენი ცხოვრებაცააა,მაგრამ ცხოვრობ... აცადე იცხოვროს..

ოცნება ზღაპრული სამყაროა

ocneba zgapruli samyaroa
ოცნება ზღაპრული სამყაროა, წუთიერი ბედნიერებაა.თუ ადამიანს ოცნების უნარი არა აქვს,ის მეცხრე ცაზე არასოდეს ყოფილა,ბედნიერად არ უგრძვნია თავი.ამბობენ,ადამიანი რომ იბადება მისი ბედის წერილიც მაშინვე იწერება და მისი განუყრელიაო.მართალია,საკუთარ ბედის წერას ვერსად გაექცევი. ეჰ,როგორი ლამაზია ოცნება,მაგრამ წამიერია.როცა გამოერკვევი და რეალობას დაუბრუნდები,გულის სიღრმეში ჩაგწვდება ის რაც ყველაფრისგან შორსაა.ოცნება ოცნებაა და მეტი არაფერი.გინდა დროებითი ბედნიერება?იოცნებე და შენზე ბედნიერი ქვეყნად არავინ იქნება.დახუჭე თვალი და გაექცევი ყველას და ყველაფერს,რაც გიკლავს გულს და რაც გირთულებს სიცოცხლეს. ალბად ქვა უნდა იყო ადამიანი,რომ ყველას და ყველაფერს გაუძლო.ძნელია,როცა არ ცხოვრობ,უბრალოდ ცოცოხლობ და "მისი” მოლოდინით არსებობ და ყველაფერ ამასთან ერთად თითქმის არაფრის უფლება არ გვაქვს,მტანჯველია ეს ყველაფერი,გაუსაძლისია. ზოგს ჰგონია,მშიერი რომ არ ხარ და ლუკმა გიდევს პირში-ბედნიერი ხარ,მაგრამ ცხოვრება ომია,ომი... აბა ვინ არის ის ადამიანი,ვისაც ოცნება შეუძლია,მაგრამ არ შეუძლია მისწვდეს,ხელით შეეხოს მას?იგი რეალური სამყაროდანაა შორს.ლიტონის სიტყვები ყოფილა:”თუ რამეს მოინდომებ ძალიან,გააკეთებ კიდეც.”-შეიძლება,მაგრამ ყოველთვის არა. რა არის ეს სიცოცხლისთვის უაზრო?-რა და უსიყვარულო ცხოვრება.როცა გიყვარს ძლიერი ხარ,შენნაირი არავინ გგონია,მაგრამ იმაზე ფიქრი,რომ ამ ქვეყანაზე არსებობს ადამიანი,რომელიც შენგან განსხვავებით შეიძლება არც კი ფიქრობს შენზე (ღმერთმა ნუ ქნას),ძალიან მტკინვეულია... ამიტომ.მოდი ვიოცნებოთ,და იქნებ ოცნება ოცნებად არ დარჩეს და ოდესმე რეალობად იქცეს...ადამიანი ხომ იმედით ცოცოხლობს?


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE