ბნელა

bnela
ბნელა...
ბნელა ჩემს ოთახში, სადაც ოდითგან სიჩუმე ფანტავს ლამაზ ოცნებას, სადაც მრავალჯერ მიფიქრია, აქ ჰაერიც ოცნებით სუნთქავს, აქ ბევრი ფიქრი უსასრულოა...
ოცნებით შქმნილი ზღაპრული სამყარო ლამაზია და წამიერი. უსახურია იმაზე ფიქრი, რომ ოცნება ოცნებად არ დარჩება და ოდესმე რეალობად იქცევა. ვზივარ სარკმელთან, მთვარეზე თითქოს ვერცხლისფრად თოვს და წვეთები გუბეებში ხაზავენ რკალებს...
მაპატიე, მაპატიე, რომ არ დავბრუნდები...
მაპატიე, რომ ოდესღაც შენი, მომავალში სხვისი ვიქნები...
მაპატიე, რომ ბავშვობის მოგონებად გაქციე...
და ბნელ ოთახში ისევ სიცარიელე, მარტოობა, სულში ჩამქრალი ჩირაღდნები, უხმო ატირება, ტკივილი, პროტესტის გრძნობა და დარდმაც თითქოს ფიფქებად დაიწყო თოვა...
დაღლილი, წყლიანი თვალები და იდუმალად ამღერებული: "ვერხვის ფოთოლთა თეთრი ლაშქარი”...
...ოთახში წამები ქრებიან, თითქოს შორეულმა ფიქრებმა და მოლოდინით დაჩრდილულმა სევდამ კოშმარში მომიმწყვდია. მწამებლურ ფიქრთა ბურუსში შევყურებ დაორთქლილ ფანჯრებს...
საკმარისია მშფოთვარე სიჩუმე!!! მელანქოლიას ვნებდები...
ვგრძნობ დაგცალე გულიდან და რა...? არაფერი - სიცარიელე...
უკვე სხვას ველი, იმ ერთს, რომელიც არ ჩანს, დააგვიანდა...
კმარა! უკვე ფიქრიც კმარა... მოვა, უსათუოდ მოვა.
საოცარი და მიდობი ღიმილით, სათუთი სითბოთი, სიმშვიდით, ვნებით, სიგიჟით, სიყვარულით!!!
მოვა სიყვარული! მოვა!

დაე გშურდეთ რომ ჩემნაირი მეგობარი არ გყავთ!

ზოგჯერ როდესაც ვამბობ “მე კარგად ვარ “ მინდა ვინმე მოვიდეს, ჩამეხუტოს და მითხრას “მე ვიცი რომ ტყუი” იცით რა მე უკვე ვიპოვე ასეთი ადამიანი, რომელსაც უსიტყვოდ ესმის ჩემი. ხანდახან რომ წარმოვიდგენ როგორი იქნებოდა ჩემი ცხოვრება მარი რომ არ მყავდეს სულიერად ვიშლები.ხანდახან მიკვირს სანამ გავიცნობდი მის გარეშე როგორ ვცოცხლობდი, სიმართლე გითხრათ უახლოესი მეგობარი, რომელმაც ჩემს შესახებ ყველაფერი იცის არასოდეს მყოლია. ჩემი არასდროს არავის ესმოდა...ახლა კი მყავს ადამიანი ,რომელიც ერთი შემოხედვით ხვდება რა მჭირს. ის ამ პირქუშ შავთეთრ ქვეყანაში ერთადერთი ნათელი წერტილია.
როგორც უნდა ცუდ ხასიათზე ვიყო, მასთან ერთად ყოველთვის ბედნიერი და ყოველთვის მხიარული ვარ, ერთად ვგიჟობთ, ვაგებთ ოცნების კოშკებს, ერთად გვიყვარს და ერთად გვტკივა.ზოგს გიჟები ვგონივართ,სინამდვილეში კი ჩვენ X2 კლასის ორატორული ფილტვები ვართ. ცოტა გვაკლია, მერე რა? ხანდახან მგონია რომ მე და მარის ერთი სული გვაქვს, რომელიც ორ ნაწილადაა გაყოფილი.
ის ყველზე საყვარელი ,სათნო, გადარეული და რომანტიულია. ჩემი გალაკტიონია...იცით რააა?- დაე გშურდეთ რომ ჩემნაირი მეგობარი არ გყავთ!
ის ყველაზე დამპალი და ამავდროულად ყველაზე საყვარელია მსოფლიოში ყველაზე სათნო გულით,გიჟური ჩვევებითა და წითელი ლოყებით..შენ გარეშე ჩემო ჭარხალა სიცოცხლე არ წარმომიდგენია და არც მინდა რომ წარმოვიდგინო.

ვის არ უოცნებია ბავშვობაში

vis ar uocnebia bavshobashi
ვის არ უოცნებია ბავშვობაში?! ვის არ აუგია ფიქრებიში ციხე-კოშკებიი! ვინ არ ჩამომჯდარა მთვარეზე და გულისფანცქალით არ დალოდებია ვარსკვლავის ჩამოვარდნასი! იმ ვარსკვლავის ნატეხის, რომელიც სინამდვილეში ერთი ჩვეულებრივი ქიმიური ფორმულაა, ატოსფეროში წვის უნარის მქონე. სურვილები ჩამითქვამს, მაგრამ არასდროს დავკვირებივარ ამხდენია თუ არა, ალბათ ამიტომ დღემდე მჯერა სასწაულების. მახსოვს ბავშვობაში ბევს ვოცნებობდი, მინდოდა ყველაზე კეთილი, მისაბაძი და ინდოელი ქალივით ლამაზი ვყოფილიყავი, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ ეს სიტყვებიო სიტყვებადვე დარჩა სივრცეში, დროსა და მეხსიერებაში, ჩემი მომავალი კი... მასზე არასოდეს დავფიქრებულვარ, ცხოვრების დინებას მივყვებოდი, სამწუხაროდ წარსულით მეტად ვცხოვრობ, უშინაარსო, მოწყენილი და გაბოროტებული. ეჭვიანი შეყვარებულივით არ მაძლევს მოსვენებას და არც მომავლისკენ გახედვის უფლებას.
საშინლად მომენატრა სურვილების ჩათქმა, მაგრამ აღარც ვიცი რა ვინატრო

ის, რაც ალბათ არც იყო

is rac albat arc iyo
დაიკარგა...ის, რაც ალბათ არც იყო. დაგვეფანტა სიყვარული, არცერთს არ გვეყო. იყო გრძნობა,რომელსაც ვეძახდით მზის ამოსვლას და სინამდვილეში მთვარის სევდიანი სონატა აღმოჩნდა. მივდიოდით მხარდამხარ სხვადასხვა გზებით, ვიღიმოდით და ეს ღიმილი სხვისთვის ცოცხლობდა, როგორ ველოდით გათენებასი! წუთებს ვითვლიდით და ამით ერთად ყოფნის დროს ვასამარებდით.

და იყო რაღაც რასაც სახელი დავარქვით სხვისი და იყო ვიღაც ვინც სხვას დაარქვა სახელი მისი და იმ ვიღაცას სხვა ქალი ახლავს და ამით არც თუ ისე აღშფოთებული ვბორგავ, ადგილი ვერ მომინახავს. თამაშ-თამაშით სევდა შემოგვეპარა, თამაშ-თამაშში გაგვითეთრდა თმაში ჭაღარაც და იყო რაღაც რაც გვსურდა დიდხანს გვქონოდა და ამის სურვილი არცერთს აღარ შემოგვრჩა.

წუთი წუთზე, საათი საათზე

wuti wutze, saati saatze
ქრრრ... დაქრის, მიიჩქარის, თითქოს ვიღაც სადღაც რატომღაც ელოდება დიდხანს, თითქოს მოსდევს ვინმე ცელით ხელში გრძელ შავ წამოსასხამში გამოწყობილი.
წამი წამზე, წუთი წუთზე, საათი საათზე... ასე გარბის დღეები, წლები, საუკუნეები. არ დაღლილა, დაიღალა მხოლოდ მისი გარემოცვა. მირბის დრო და მიგვარბენინებს ჩვენც, გულგახეთქილები მივდევთ კვალდაკვალ, სიჩქარისგან ნაბიჯებიც გვერევა, ზოგი გაბოროტებული მუჯლუგუნსაც წაგვკრავს უფრო სწრაფად რომ გავიქცეთ.
დროის ფერხულში ჩაბმას ყველა ვერ ახერხებს, ზოგი ტკივილებისგან დაუძლურებული იკეცება მუხლებში და გული მისდის. მას დრო ანადგურებს დაუნდობლად, ფეხებით თელავს, მისი არსებობის კვალს სამუდამოდ შლის დედამიწაზე. წაქცეულზე საფიქრელად კი დარჩენილებს, როგორც წესი დრო არასდროს გვყოფნის.
მაინც რა აზარტია დროსთან თამაში, მას ვერ დახვდები, ვერც გააცილებ, რატომღაც ივალდებულებ თავს მასთან ერთად მწყობრში იარო, იარო დაუსრულებლივ, სულ ერთია მაინ ვერ გაასწრებ, ამიტომ სულ იმის ცდაში უნდა იყო არ ჩამორჩე. დროს ვერ ეპირფერები, ის ყოველთვის მზადაა უდროოდ გამოგვთიშოს თამაშიდან და ახალი მოთამაშეებით შეგვცვალოს. ის მკაცრი და დაუნდობელია, შლის კვალს, ანადგურებს ყველაფერს, რასაც ფასი და ღირებულება არ გააჩნია, ყველაფერს, რაც დროის მრისხანებას ვერ უძლებს.
კიდევ ვიმსჯელებდი ამაზე, მაგრამ შესვენება დამიმთავრა,დროა ვირბინო

მოლოდინი

molodini
მოლოდინი.....დგახარ და ელი?..... ,როდის გაიტკაცუნებს გამხმარი პაწია ტოტი ბაღის სიბნელეში და როდის გაიგონებ სირბილისაგან ალავარდნილი გულის რიტმულ ბაგა-ბუგს..მაგრამ ამაოდ... მყუდროებას მხოლოდ გამკივანი ქარის ხმას აყოლილი საათის უსირცხვილო წიკწიკი არღვევს,არც მიწა გალურსულა ცეცხლოვანი ნაბიჯებით დამფრთხალი... ჯერ კიდევ სძინავს სიმყუდროვის თბილ ნისლში ჩაძირულ სოფელს, გზისპირებს გაყოლებულ დიდრონ აკაციებს, ქარის ველურ ხმაზე რო ჩასთვლემიათ.. ისევ დგახარ და ელი... მოლოდინი იმ ქალს გავს ფეხშიშველა, თავდავიწყებით შეყვარებული რომ მიისწრაფი მისკენ.ის კი სხვისკენ მიიწევს. და გტოვებს ასე ხელგაწვდილსა და გაწბილებულს შენ...ერთადერთს.. რომელსაც მისი გწამდა.. ცაზე სისხლის ბილიკები დაიხატა,თეთრად ათკეცილ მაგნოლიის ყვავილებს,ღამის სიბნელეს რომ ანათებდნენ,მზემ გამალებით დაყარა ისრები და ტყავის ფოთლებზე ოქროსფრად ააცეკვა.. გულდათუთქული გაიპარა ღამე ასპარეზიდან,ვარსკვლავების გუდა ზურგზე მოიგდო.მთვარის რკალით თავი მოუკრა და გაიპარა,მე კი ისევ მოლოდინი მისაჩუქრა... ვდგავარ..კუდა ხარივით ვიგერიებ აბეზარ ფიქრებს და კვლავ აკვიატებულ ბრძნულ აღმოჩენას ვიმეორებ: ”ადამიანის მსგავსიო სასტიკი არსება არ არსებობს” უიმედო სიტყვების თეთრ რვაფეხას,რვა კი არა უკვე მილიონი ფეხი გამოება..თანდათან მწყინდება ჰორიზონტის ერთი წერტილის დარაჯობა და უიმედობა მწკეპლავს,ფიქრები კი კვლავ აბეზარი ბუზანკალებივით მახვევიან ირგვლივ,მინდება ისინიც რაშმა დაიკრას შავ უნაგირზე და ღრუბლებში გააქანოს.. გათენდა...დილამ თვალხუჭულა ღრუბლები უბიდან ამოყარა და მზეს მიუფიცხა... სხივებმა დარეკეს დილის ლოცვები.მზე კი ისევ ამაყი მზერით შეღერებულა ღრუბელთა ტატნობზე,როგორც სისხლის ყვავილი....

გელოდებიან იმ სახლში!!! არ დაიგვიანო

gelodebian im saxlshi ar daigviano
ჰეი! ვერ მხედავი! გზას გამოყევი პირდაპირ და ჩემს სახლში შემოიხედე. ნუ აყოვნებ გზაში, რას ათვალიერებ გარემოცვასი ისინი არაფერში გჭირდება, მოგატყუებენ, გამოგიყენებენ და გულდაწყვეტილი დარჩები, რომარ დამიჯერე, მენდე.

შემოიხედე, შემოდი.ნუ ანელებ ნაბიჯს, ნუთუ ფიქრობ უკან დაბრუნებაზე იმის შიშით, რომ არ გინდა ამსახლს შემორჩეი! ან იქნებ სიმართლისათვის თვალის გასწორებას ფრთხილობი მინდა დაგამშვიდო, არაფერს დაგაძალებ, უბრალოდ გიმასპინძლებ, შეგხედავ, დავტკბები შენი სიახლოვით,შენი საუბრით, მერე კი... მერე თუ ისევ მოგინდება ჩემთან სტუმრობა -მოდი, არ მოგერიდოს, მე ყოველთვის მოხარული დავრჩები შენი ნახვის...


სანამ ეს ყველაფერი მომხდარა თამამად გადმოდგი ნაბიჯი ჩემს ქუჩაზე, შემოდი, ნუ დაფიქრდები, ნუ იყოყმანებ, ნურც იეჭვებ, თორემ სჯობს საერთოდ არ მოხვიდე. მოხვალიითუმცა რატომ გაძალები! ეს შენი პირადი ნებაა, შენი სურვილი კი ჩემთვის ბევრს ნიშნავს, ამიტომ არაფერს გთხოვ, არც იმას სამუდამოდ ჩემთან დარჩე, არც იმას გაყინული გული გამილღო,მარტო ვნატრობ ეს სურვილები თავად მოგეძალოს.

ნუ დგახარ ეულად,გზაზე სხვებიც მოიჩქარიან.გზა დაუთმე,შენ ხომ შენი არჩევანი უკვე გააკეთე: შენი თვალები მე-2 ქუჩას გადასცქერის, იქ უფრო დიდი და ლამაზი სახლია, იქ მეტად დახვეწილი ხალხი ცხოვრობს. მისი პატრონი გულღიად მიგიღებს, ოღონდ იცოდე ვერასოდესგიმასპინძლებს ისე, როგორ მე. მისი ბაღი ლამაზი და მშვენიერია, დაფარულია ფერად-ფერადი ყვავილებით,მწვანე მობიბინე ბალახით, ჩემსას კი არ ჰგავს-ხრიოკსა და მშრალს. იქ უამრავი ხეხილი ხარობს, ჩემთან კი ეკლიანი ბუჩქიც კი სანატრელი გამხდარა.მისი სახესიხარულითაა სავსე,თვალები უბრწყინავს,ჩემი სახე მარადიულ სევდას ატარებს,თვალებს....თვალებს კი ნაპერწკლები თავად ჩაუქრე.
ვფიქრობა არაა ძნელი არჩევანი, მე ვხვდები საითაც წახვალ... შენ ისევ ჩემსკენ ინაცვლებ ნაბიჯს, მეწვევი სტუმრად სახლში და დარჩები, როგორც მასპინძელი. არასოდეს გაბრუნდები, იმიტომ,რომ ეს შენი სახლია, აქ თავს მყუდროდ იგრძნობ, აქ შენი მონათესავე სული დაგხვდება...

„კარგი ხუმრობაა“ - ო ამბობი!

მართალი ხარ,ვიხუმრე, თავადაც ბევრი ვიცინე ამ სიტყვების უსუსურობაზე და სიმწრის ცრემლებიც გადმოვაყოლე. დაე სიტყვებმა მაინც გაიხარონ, თუ ეს ჩემს ძალებს აღემატება.

...გელოდებიან იმ სახლში!!! არ დაიგვიანო...

მე შენი ბედნიერება მქვია

me sheni bedniereba mqvia
დრო გავა და ყველაფერი თავისით დალაგდება, უნდა გჯეროდეს ამის.....
ყველაფერი დალაგდება.....
ის სიტყვებიც, რომელიც მაშინ გითხარი, როცა ძალიან მტკიოდა.... აგიხდება, ან აგვიხდება......
ბედნიერებაც მოაკაკუნებს ერთხელ ჩვენი ან შენი სახლის კარებზე და შემოგისახლდება... აღარსად აღარ წავა.....
შესცივდება და შენ გაათბობ...
მისთვის გააკეთებ ყველაფერს... მისთვის ისუნთქებ... და ყოველ დილით ნაზი მოფერებით გააღვიძებ....
შენ შენი ან ჩვენი ბედნიერებისთვის იბრძოლებ...
და ეს ბედნიერება არასდროს არ წავა შენგან...
არასდროს!!!....
მერე დრო გაივლის და ბებერი, დანაოჭებული ხელებით ისევ მოეფერები შენს ბედნიერებას....
ისევ აკოცებ , ჩაიხუტებ და კიდევ ერთხელ დარწმუნდები, რომ სიცოცხლეს აზრი არ აქვს მის გარეშე.....
შეიძლება ახლა ფიქრობ, რომ შეძლებ, შეძლებ ყველაფერს, რასაც ჩაიფიქრებ, მაგრამ მერე..... მერე მიხვდები, რომ იმას რასაც აკეთებ ან გააკეთებ, ყველაფერს "მისი" სახელი ქვია...
ჰო, "მისი"... შენი ბედნიერების.....
ბევრჯერ დაღამდება და გათენდება სევდისფრად....
მაგრამ მოვა დრო, როცა მოვა შენთან, ხელს ჩაგკიდებს და გეტყვის, რომ მასაც ისევე უყვარხარ, როგორც შენ გიყვარს.....
მოხდება... აუცილებლად ასე მოხდება.....
შევძლებ და მოვალ...
მე შენი ბედნიერება მქვია....

დღეები გარბოდნენ

dgeebi garbodnen
დღეები გარბოდნენ მას თვეები და წლები მისდევდნენ , ბიჭი იზედებოდა; იზრდებოდა და მისი გული სიყვარულით ივსებოდა .
მე ვარ ის ბიჭი, დიახაც მე .
ადგილი აგარ მაქვს რომ სხვა რამ დავიტიო ჩემს ერთ ციცქნა გულში , ვეღარ ვძლებ უშენოდ არ გამომდის ცხოვრება და არც მინდა რომ ვიარსებო .
შენი სიტყვები ჩემტვის წამალია , მალამოდ მედება ნაიარევზე და ეფერება მას. შენი გულისთვის ცეცხლში გავივლი მხოლოდ შენთვის შევდზლებ შეუძლებლის გაკრთებას.
გარეთ წვიმს , ზამთარია , ცივა , მე კი ვზივარ და ვწერ ვწერ შენთვის , ვფიქრობ შენზე და ვგრძნობ რომ მენატრები .
თოვლი არ არის მაგრამ შევძლებ და თოვლის სანთლებს დაგინთებ , მუხლებზე დავდგები და შენთვის ვილოცებ , შენს თვალებს წარმოვიდგენ და დაგიკოცნი მათ , მაგრამ წარმოსახვაში იმითომ რომ ჩემთან არ ხარ . ალბათ გძინავს ან თუ არა და ჩემზე ფიქრობ.
დაგესიზმრები თოვლის ფარდის იქით ლანდად რომელიც თან დაგდევს და გიცავს.
ნეტავ მერამდენე ღამეს ვათევ შენზე ფიქრში ?
არ მჭირდება ამისთვის საფასური , მხოლოდ ერთს გთხოვ რომ გიყვარდე , გიყვარდე სიკვდილის მერეც , არავის ძალუძს იმის წარმოდგენა თუ რაოდენ ძლიერ მიყვარხარ, როგორ ვარ მიჯაჭვული შენზე და რამდენად მრავალფეროვანია ჩემი ცხოვრება შენთან ერთად, ყველაფერი სიყვარულის ფერებით არის სავსე ნათელი და მკაფიო გამოსახულებებით .
ყველაფერს მივცემდი ოგონდ ეხლა დაგინახო , გაკოცო და შენი სილამაზით დავტკბე . შენ ჩემი ანგელოზი ხარ რომელიც ყოველთვის დამიფარავს ბოროტისგან მუდამ დამანახებს რეალობას , ამიხელს თვალს რომელსაც ბნელი გადაეკვრება, მუსიკის ნოტებივით ჩაგესმება ჩემი ხმა ” მენატრები მითხარი რომ გიყვარვარ ,მაკოცე , ნუ მოიწყენ ვგრძნობ რომ ღამ_ღამობით მარტო ვრჩები ამიტომაც ვტირი ვხედავ რომ ცხოვრება არის დრამა ” ვეღარ დაგივიწებ , უშენოდ ვიტანჯები , სიზმარშიც მელანდები ცხადში ხომ მენატრები და მენატრები .
აი სიგარეტს მოვუკიდე და აღარ ვიცი რა ვქნა როგორ გავჩნდე შენთან და შუბლზე გაკოცო , გილში ჩაგიკრა და გითხრა მიყვარხარ , ჩემ თავზე მეტად .

რა არის სიყვარული

ra aris siyvaruli
შეხვდი ადამიანს, რომელიც სრულყოფილად მიგაჩნია? ფიქრობ, რომ ის საუკეთესოა მათ შორის ვისაც ოდესმე შეხვედრიხარ? დადგება დღე, როცა უნდა შეჩერდე და დაფიქრდე, დარწმუნდე გრძნობებში და გაარკვიო, არის თუ არა შენი გრძნობები ნამდვილად სიყვარული. ადამიანები ძალიან გვიან ხვდებიან, რომ ის, რაც სიყვარული ეგონათ, თურმე მხოლოდ სურვილი ყოფილა, ან უბრალო გატაცება. სად არის ზღვარი? როგორ უნდა გაარკვიო ნამდვილად გიყვარს, თუ არა? ამ კითხვისთვის პასუხის გაცემა მარტივი როდია, მაგრამ პასუხი მაინც საკუთარ თავში უნდა ვეძიოთ. არ ღირს ხორციელი სურვილები და ვნება მივაწეროთ ისეთ წმინდა გრძნობას როგორიცაა სიყვარული.
ვნება, სურვილი არის მეტისმეტად ძლიერი ფიზიკური მიზიდულობა სხვა ადამიანისადმი და როცა ამას გრძნობ, შეიძლება მოგეჩვენოს, რომ შეგიყვარდა, რადგან ერთადერთი, რაზეც განუწყვეტლივ ფიქრობ ის უცნობია, რომელსაც კარგად არც კი იცნობ.
როგორ შეიძლება ერთმანეთში აგერიოს მენტალური და ფიზიკური გრძნობა? როგორც წესი, გაურკვევლობა იქამდე გრძელდება, ვიდრე ფიზიკური ურთიერთობა რეალურად მოხდება. სექსის გარეშე ძალიან რთულია გაარკვიო შეყვარებული ხარ, თუ არა.
თუ ეს მხოლოდ სურვილია, სექსის შემდეგ იწყებ იმის შემჩნევას, რასაც აქამდე ყურადღებას არ აქცევდი, ხვდები, რომ თურმე ამ სრულყოფილ ადამიანსაც ჰქონია ნაკლი, მასზე ისე აღარ ფიქრობ, როგორც მანამდე. თუ აქამდე ეჭვიანობდი, ახლა აღარც კი უშვებ, რომ მან შეიძლება გიღალატოს, მაშინ შენ ნამდვილად არ ხარ შეყვარებული.
დაფიქრდი, როგორ გრძნობ თავს ამ ადამიანთან ერთად? კომფორტულად? თავისუფლად? სასურველად? მაშინ შეყვარებული ხარ.
ყოველთვის არ არის აუცილებელი გქონდეს სექსი ადამიანთან ვინც გიყვარს, იმის გასაგებად ხარ თუ არა "დაავადებული” სიყვარულით შეიძლება სხვა გზითაც. თუ შეგიძლია თვეების განმავლობაში გაძლო მის გარეშე და სხვისკენ არც კი გაიხედო, თუკი ამჩნევ რომ არ არსებობს არავინ მასზე ლამაზი, მასზე ფიქრებში ფიქრობ მის თვალებზე, თითებზე და არა მკერდზე და საჯდომზე, როცა ხედავ სუნთქვა გეკვრება და გული გამალებით გიცემს.. მაშინ შენ გიყვარს და გცოდნია რა არის სიყვარული.


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE