მეგობარი

მე მჭირდება, რომ ბალახზე ვიარო ზოგჯერ
ფეხშიშველმა . . . ბალახზე შენთან.
მე მჭირდება, რომ ლექსები ვიკითხო ზოგჯერ
ლექსები . . . შენთან.

მე მქვია შენი სულის ნაზი სამოთხე...

me mqvia sheni sulis nazi samotxe sevda var sheni tvalebze rom mofarebia
მე მქვია შენი,შენი სულის ნაზი სამოთხე,
სევდა ვარ შენი,თვალებზე რომ მოგფარებია,
სიხარული ვარ, გულიდან რომ დარდებს ამოხევს,
მერე სამყაროს ჩაგიხატავს, თეთრფერებიანს



მე მქვია შენი სულის ნაზი სამოთხე...

დედა

Mother мать deda

როს „არას“ ნაცვლად – ამბობდი „ალას“,
როცა შენს ხმაში აპრილი ჟღერდა;
ხსოვნაში ტკბილად ჩარჩენილ „ნანას“ -
ვინ გიმღეროდა?!
- მშობელი დედა.

ჩემთვის ვარდისფერს დაეფარა დღს შავი ფარდა...

ჩემი სიგიჟე ცივ სამარეს ჩაუკრავს გულში...
და მე დავცქერი ცრემლიანი თვალებით ახლა...
ვიცი მარტო ვარ... და სიგიჟეს დიდხანს ვიტირებ...
სანამ ამ თვალებს დაეტყობა დარდისგან დაღლა...
ვიცი, ჩემსავით რომ ამქვეყნად ბევრს უტირია...
თუმცა სიგიჟეს ბედნიერი წუთებიც ახლდა...
და ახდენილ თუ აუხდენელ ლამაზ ოცნებებს
ცივ სამარეში სიგიჟესთან ჩემსავით მარხავს...
მშვიდობით ჩემო ტკივილო და ჩემო ოცნებავ!..
ჩემთვის ვარდისფერს დაეფარა დღს შავი ფარდა...
მინდა გჯეროდეს, სხვა სიგიჟეს აღარ დავუშვებ,
და არც არასდროს არ ვინანებ იმას, რაც მწამდა!

მაპატიე დედა!

ისე შეგატოვე ხელში გარინდება,
თითქოს ჰაერს შერჩა ჩემი ორეული,
დედი, დღეს წამწამმა თრთოლვა გაგიბედა,
ღაწვი შეგიფაკლა გრძნობა_მორეული...

შემკრთალი სიმშვიდით ცრემლს რომ ეამბორე,
დედა დღეს პირველად შენში გავიცანი,
ოდნავ მაცდური და მუდამ მეამბოხე,
მზერა შემიხვიე საგზლად, ნაღვლიანი...

ვეღარ განუგეშებს ვიცი გაზაფხული –
მე და აპრილმა ცრემლით მოგიყვანეთ,
დღეს ბოლო შეხედვა სიშორეს გპირდება,
ტკივილს ვერ ვაყუჩებ შენში მობინადრეს...

ვხედავ, ბედტიალი, ჟამი უკეთური...
ყოველდღე თითო იმედს გვართმევდა...
გწამდეს, ამ ტკივილებს გავაუფერულებ,
გაზაფხულს დავხატავ, დედა შენს თვალებთან...

არაფერს გპირდება ურჩი გარინდება,
ჰაერი შეგატოვე გრძნობა_მორეული,
დედი, წამწამმა რომ თრთოლვა გაგიბედა,
პატიებას ითხოვს ჩემი ორეული...
[center][/center]

ისე მომენატრე

ისე მომენატრე რომ გაჩერდა დროის წამები,



ისე მომენატრე ვეღარ ამბობს სათქმელს თვალები.



ისე მომენატრე ჩემი გრძნობით ზეცა ატირდა,



ისე მომენატრე რომ ზაფხული უცებ გაცივდა.

სადღეგრძელო

იმ აუხსნელ ოცნებას გაუმარჯოს,
რომელიც არასდროს ახდება!..
იმ ნატვრას, იმ სიყვარულს გაუმარჯოს,
რომელიც მართლა ნატვრა გახდება.

მე სუნთქვით გგრძნობ!

მე სუნთქვით გგრძნობ!

ხელით ვერა.

გულით გხედავ,-

თვალით ვერა.

თეთრია საღამო

თეთრია საღამო...
თეთრია თვალები...
ღამეც გათეთრდება შავი...
ჩუმია მაგიდა...

როცა მოვკვდები

როცა მოვკვდები, იტირებენ, ვიცი, ჩემები.
როცა მოვკვდები ყველას უცხოდ მოგეჩვენებით,
ხელს ვერ შემახებთ, სიცივისგან დაიბინდებით,
ჩემი ერთგული მეგობრებიც კი შეშინდებით.


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE