მეგობრობისა

მაშ გაუმარჯოს მეგობრობას,
გულო ფრთიანდი!!!
მარადი იყოს მეგობრობის
დროშა-დიადი.
შენ გაგვიმარჯვე,დაგვილოცე,
ამინ! უფალო,
მგობრის “ხატი”,
გული გულთან, სული სულთანო.

არდავიწყება..

კიდევ ათასჯერ გამოიდარებს,
ცა დაიღვრება ცრემლად და თოვლად..
კიდევ ამოვა ვარდი,გვირილა
მაგრამ ვაი,რომ ჩვენ აღარ მოვალთ..
კვლავ დაამშვენებს ცას ცისარტყელა,
ვარსკვლავებს,მთვარეს კიდევ იხილავთ,
კვლავ გაგვაღვიძებს დილის მზის სხივი,
მაგრამ ვაი,რომ მე ვერ მიხილავთ..
უსიცოცხლობა გაგვიჭირდება,
გულს ეშინია გადავიწყების,
მოდით ,ავიღოთ ხელში ფიალა
ერთად დავლიოთ არდავიწყების..
მოდით ავავსოთ თასი ცრემლებით,
კვლავ გავიხსენოთ წესი ბუნების,
მოდით,წამოვდგეთ ყველანი ფეხზე
და ერთად შევსვათ არდაბრუნების..

(ავტორი:თათა გულიკაშვილი)

სადღეგრძელო ლექსად - Sadgegrdzelo leqsad

მე დავიბადე დედამიწის სულ ციცქნა ბაღში
მადლობელი ვარ ამ სამოთხის,მიწის,ზეცისა.
მშვენიერების წალკოტს ეყრები მთასა თუ ბარში
შემყვარებია ყველაფერი ჩემი ქვეყნისა.
მე წვიმაც მიყვარს უეცრად მაშვრალს რომ დაგასველებს,
ის ნათელი მზე წვიმის მერე გულს რომ გაგითბობს.
მე აქაური მიყვარს ჭექაც,მიყვარს ქუხილი
ყურში ჩამესმის გმირი ვაჟის დედის წუხილი.

შენ არ დამატყობ გულზე ნატყვიარს

შენ არ დამატყობ გულზე ნატყვიარს
ვგრძნობ, როგორ ფეთქავს შენი გულ-მკერდი,
თვალებში ლურჯი ზმანება ელავს…
წვიმის წვეთები აპობს გუბეებს,
როგორც არასდროს ზღვაც, ისე ღელავს…
ბაგეს, ვით ხატებს, ისე ვემთხვევი,
შენი სხეული ცეცხლად ანთია
და შენი კაბა ტანზე შემთხვევით
შემოხეული ღამის ლანდია…
ჩემი ხელები შენს ზურგს ეხვევა…
თვალბში თითქოს ბინდი ჩამოწვა…
დაუფიქრებლად გკოცნი ერთხელაც
შენმა ტუჩებმა კანი ამომწვა…
ახლა შენა ხარ ჩემი ცხოვრება
და, როცა დილა თენდება, ვხარობ…
მე აღარ მინდა დროის დაკარგვა
და რაც დავკარგე იმასაც ვნანობ…
მე შენ მიყვარხარ და ეს სიტყვები
ჩემს გამოხედვას დაღად ატყვია…
შენ ლექსად აღარ გამოითქმები
და არ დამატყობ გულზე ნატყვიარს…
და ახლა, როცა ამ ლექსს ბუტბუტებ,
ჩემი ცხოვრება შენ ხელში ფეთქავს…
მიყვარხარ, მინდა, ამის გჯეროდეს
და ამ სიყვარულს პასუხი ეთქვას…

[მიხეილ სამხარაძე]

სიყვარულისთვის!

სიყვარულისთვის! – მერგო ზიზღი წარუხოცავი,
სიყვარულისთვის! – მიწას შევრჩი ეკლად მცოცავი,
სიყვარულისთვის! – გავიყიდე სულით ხორცამდე
მაინც არავინ არის ჩემი შემწე და დამლოცავი.
სიყვარულისთვის – სხვა საზღაურს არც მოველოდი,
სიყვარულისთვის – წამებული დავრჩი ბოლომდე
მითხარ უფალო! რატომ მერქმის მაინც ბოროტი?

მე მოვალ შენთან...

მე მოვალ შენთან...
არა ისე როგორც ყოველთვის,
მე მოვალ შენთან, სულ სხვანაირი,
შენს გამო, შენთვის
მოგიტან ვარდებს, პირმომცინარ,
სახეგაბადრულ, გულგადახსნილ
ვარდისფერ ვარდებს...
არაფერს გეტყვი,
არ შემოგახვევ ჩემს მგვრიე დარდებს,

სიყვარულიდან სიძულვილამდე, ვერასდროს მიხვალ

ნეტავ ვინა სთქვა, ვინ მოიგონა, რომელს გაუწყრა ღმერთი?
სიყვარულიდან სიძულვილამდე ნაბიჯიაო ერთი...
ერთი კი არა, ასი ათასი, მთელი სიცოცხლე ალბათ,
თუ მართლა გიყვარს, რომ მოინდომო, მაინც ვერ გალევ ამ გზას..
მონატრებიდან მოგონებამდე, თუ მართლა, მართლა გიყვარს,
სიყვარულიდან სიძულვილამდე, გწამდეს, ვერასდროს მიხვალ.

ზღვამ გადაყლაპა მზე

ზღვამ გადაყლაპა მზე,
შეიგრძნო მისი ეშხი...
როგორც შენ ერთხელ მე,
შემომიტყუე შენში...

მე არ ვარ ევა, თუმცა, ვარ ქალი

მე არ ვარ ევა, თუმცა, ვარ ქალი,
შენს თვალში, ალბათ, ესეც ნაკლია:
გაჩენის დღიდან მაქვს შენი ვალი
შენ ხომ ჩემ გამო ნეკნი გაკლია!

ხუმრობა იქით შენ შეგიყვარდა
მოცილებული შენს სხეულს ძვალი,
ყველა ნეკნს დათმობ იმ ერთის გარდა,
რომელსაც ღმერთმა უწოდა «ქალი»!

მე რომ სისულელეს ჩავიდენ

მე რომ სისულელეს
ჩავიდენ,
შენ რომ მაპატიებ
კაცურად,
ცისთვალებს მოასხამ
ჩალის ღერს
და გამიყვავილებ
საკურას.
მე რომ სულ ჰაერში
დავდივარ,
შენ რომ დედამიწას
მიგორებ,
ღიმილით რომ იტან
სატირალ-
შტორმებში მოყოლილ
სინდრომებს.
მე რომ ტკივილები
მაწუხებს,
შენ რომ მკლავებს შორის
მოიქცევ,
ცხოვრების გაცრეცილ
საწუხრებს-
სიცილით ამიხსნი
კომიქსებს.
ცას თუ დაფარავენ
ქინქლები,
მე რომ მზის სანაცვლოდ
მიგულებ.
მე რომ... მე რომ ავად
ვიქნები,
შენ რომ... შენ რომ ჩემზე
იზრუნებ.


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE