ახლა ღამეა ...

ახლა ღამეა, მარტო ვარ ჩემთვის,
შენი თვალები გამიკრთა წამით.
ნეტავი იყო აქვე ჩემს ახლოს
რა ბედნიერი ვიქნები ამით.

მაგრამ ძვირფასო, შენ უკვე გძინავს
სიზმრებში ფრინავ ამ ლამაზ ღამით,
იქნება ჩემი ზმანება ნახო
ბაგე ღიმილმა გაგიპოს წამით.

შენი სიცოცხლე

შენი სიცოცხლე,
შენი ნაბიჯი,
მე შემაყვარა შენმა სარკმელმა
მე მიხარია,–
შენ რომ არსებობ!
ვისი ხარ,–
ეს რა ჩემი საქმეა!

შენით თენდება,
შენით ღამდება,
შენი ვარ,
შენთან მინდა ხელახლა!
შენა ხარ–
რაც მე გამიხარდება,
რაც მეწყინება–
ისიც შენა ხარ!

გითხრა რა იყო?


გითხრა რა იყო?
არაფერი. . . მინდა აქ იყო.
დარდი გაგიყო
უშენობამ იცი რა მიყო?
სული დამძიმდა…
არაფერი აღარ მახარებს...
სევდა მაწვიმს და
ცრემლი კოცნის დაღლილ წამწამებს.
ყველა შორი და . .
ახლო მდგომი უფრო დუმდება.
ის ვინც მოვიდა
არ მოსული უკან ბრუნდება..
გზები გაიყო...
ცა გაიღო...
გული გაიპო…...
ბნელმა ნათელი შემიცვალა
და მზე წაიღო.
შველად ვეძებე შენისთანა
არსად არ იყო.
უკვე სიკვდილმაც შემიყვარა
გესმის რა იყო?!

შანდორ პეტეფი - Sándor Petőfi

მიყვარხარ ძლიერ ... ძლიერ ...


მიყვარხარ ძლიერ,ძლიერ,
რაც დრო გადის და ხანი,
მე უფრო მეტად მიყვარს
შენი პატარა ტანი,
შენი შავი თმის ბუჩქი,
ეგ თეთრი შუბლის სერი,
თვალები გიშრისფერი,
ლოყები ვარდისფერი,
შენი თითები მიყვარს,
ორი პატარა თათი,
ო,იცი როგორ მიყვარს
ოდნავ შეხება მათი?
გამოუთქმელი ენით
შენი გრძნობების სიღრმე
სულის სიმაღლე შენი.
მე დარდიც მიყვარს შენი,
შენი ღიმილიც ფართო,
მე ცრემლიც მიყვარს შენი,
შენი კისკისიც მართობს,
მე შუქი მიყვარს შენი,
რა არის მისი ფასი !
მე ჩრდილიც მიყვარს შენი,
მზის დაბნელების მსგავსი,
მიყავრხარ ძლიერ,ძლიერ
მწვავს შენი ტრფობის ალი,
მიყვარხარ ძლიერ,ძლიერ
მთელი გრძნობით და ძალით.
მთელი სამყარო ვრცელი,
შენით არსებობს ჩემთვის
რაზეც კი ვფიქრობ ყველა,
ფიქრს შენზე ფიქრი ერთვის
ძილში ჩემთან ხარ სიზმრად,
ფიქრში ჩემთან ხარ დღისით,
გულისძგერის ხმა მესმის–
შენი ხმაა არის ისიც,
შენთვის მივწვდები მწვერვალს,
დიდების ყველა მნათობს,
დიდებას დავთმობ შენთვის,
შენთვის მწვერვალებს დავთმობ.
შენი ოცნებით ვხარობ,
შენ დარდს ვატარებ დარდად,
მე სხვა სურვილი არ მაქვს,
შენი სურვილის გარდა.
მსხვერპლი ყველაზე დიდი,
მე მეჩვენება მცირედ,
რადგან შენ გსურდა იგი,
რადგან შენ შემოგწირე.
შენს მცირეოდენ წყენას,
სულ უმნიშვნელო წვრილმანს,
სდევს ჩენმი სევდა დიდი,
ჩემი ცრემლების წვიმა.
მიყვარხარ ძლიერ,ძლიერ
მიყვარხარ ცხადად,მალვით,
როგორც არასდროს არვინ
არ ყვარებია არვის.
ეს სიკვდილს უდრის თითქმის,
ეს შეუძლოა თითქოს,
შენ ერთს გეკუთვნის ყველა
რაც სიყვარულად ითქმის,
ძმაც ვარ,სატრფოც ვარ შენი,
მამაც,დაო და დედავ,
მე შეყვარებულს ყველას
შენს სახებასი ვხედავ.
სატრფოვ,შვილო და დედავ,
ჩემო ძვირფასო ცოლო,
ყველას მაგივრად ერთად,
მე შენ მიყვარხარ მხოლოდ.
რა მაბადია ქვეყნად
ამ სიყვარუკლზე კარგი,
ძლიერ მიყვარხარ,ძლიერ
ვარ შენი ტრფობის შმაგი.
თუ ტრფობისათვის რამე
ჯილდო იქნება ბოლოს
ის შენ გეკუთვნის მარტო,
ის შენ გეკუთვნის მხოლოდ.
ნაყოფი იმისი არი,
ვინც ნორი ნერგი დარგო,
მე სიყვარული დიდი
შენ შემასწავლე კარგო...

ქალი და კაცი

ქალი იმისია ხელზე აგოგმანო
ლექსით გააბრუო,
ქარით მოიტაცო...
ქალი იმისია ხვეწნით გააშმაგო
მხრებზე შეისვა და მთვარეს მოაფარო
არ გამოგყვება?

კაცი იმისი ხარ
თავი მოიკლა
და მაინც შეაყვარო!

გამორჩეულებს უფალი ლოცავს


გამორჩეულებს უფალი ლოცავს,
შენც დაგლოცავდა მაღლიდან ღმერთი,
რადგან მდიდარი სულიერებით
მთელ ქვეყანაზე ხარ ერთადერთი !!!

ნიშნიანიძე შოთა - Nishnianidze Shota

ჩქარი მატარებელი

ბოგირ-ბოგირ,
ბოგა-ბოგა,
ბოგა-ბოგა,
ბოგირ-ბოგირ,
გზები მიდის ოკრობოკრო,
გოგო მიდის, აგდი-გოგდი,
აბა, დელი, დელია,
გოგო მიდის ბოგაზე,
ჩემი საყვარელია,
ხალი თუ აქვს ლოყაზე.
ეზო-ეზო, კარიკარ,
ღობე-ღობე, სარი-სარ,
ეკონება
ბოლი ბოლს,
გეგონება:
თოვლი თოვს.
მისდევს ჭერმებს ტყემლები,
მისდევს ფერმებს ტყეები,
ისე მჭერმეტყველებით,
ისე ფერმეტყველებით,
რომ სარკმელში მოძვრება
მთელი ეს საოცრება,
ეს ხილული ოცნება,
ცის და მიწის მოსწრება :
გზები – ძოწეულები,
გზები – განა შუკები,
გზები, ბროწეულების
გზნებით განაშუქები,
სიმინდების ფოჩები,
ჭები,
ოწინარები,
მზეზე ძველი კოშკების
ბჭენი მოცინარენი ..
მიაქვს-მოაქვს წერილები,
სიხარულის ბარათები,
ბარათები შეპირების,
იმედების გამართლების.
ჭალა-ჭალა, შარა-შარა,
შარა-შარა, ჩალა-ცალა,
ჩქარა-ჩქარა, ჩქარა-ჩქარა,
ჩქარა-ჩქარა,ჩქარა-ჩქარა,
გრაგანებენ ვაგონები,
გრაგანებენ გაკვირვებით –
სად გარბიან ჩაკონებით
ბოგირები,
ბაგირები ?
შემოსილა
ხე ჭრელჭრულით,
შემოსულა
ხეჭეჭური!
ეზო-ეზო ურმებია
და ჭურები მეჭეჭური.
და მისდევენ ზვრები ზვრებს,
შუკა – შუკას,
გზები – გზებს,
კიდეები,
კორდები,
ხიდები და
ბონდები, –
ბევრჯერ გამახსენდებით,
ბევრჯერ მომაგონდებით!
მიქრის მატარებელი
ჩქარი მატარებელი
ჩქარი მატარებელი
ჩქარი მატარებელი …


არ მინდა, მილხინს თუ მიჭირს,

არ მინდა, მილხინს თუ მიჭირს,
არაფერს არ ვთხოვ ბედს ჩაციებით,
ოღონდაც მომცეს მოთმენის ნიჭი,
მონანიების და პატიების.
ოღონდ შემეძლოს კვლავ გაოცება
და სიყვარული ღვთით ბოძებული,
თუნდაც სულ ჩემი დღე და მოსწრება
ვიყო ბავშვივით მოტყუებული.


ჭეშმარიტება

როცა მიმტკიცებენ: ბალახი მწვანეა!
ყინული - ცივია!
პლატონი - ბრძენია,
კაცი დაბადებით პატიოსანია, -
პირდაღებული ვარ...
და...
მრცხვენია...

სიხარული

ღელესთან ლოდი გადავაბრუნე,
ყვითელი გლერტა ადგა მთქნარებით,
ტყის სურნელება მომესალბუნა,
წვიმების სუნი გადასარევი.

მთელი დღე ლღვება სულში სალბუნი
და ფიქრითა ვარ ლოდის ნაწოლთან...

უბრალოდ - ლოდი გადავაბრუნე
და ხმელი გლერტა წელში გასწორდა...

***
შენ მაპატიებ -
სამაგიეროდ:
არც დაივიწყებ არასოდეს მაგ სულგრძელობას,
მე, რა თქმა უნდა, არ გაპატიებ,
სამაგიეროდ არც დაგიხსომებ...

ხაიამის ომარ - Khaiami Omar


ო, ვის უნდა, რაში უნდა,
ყოფნა ამისთანა!
ერთი მოდის, მეორესთვის
ილესება დანა.
ჩვენი ბედი რომ იცოდე,
არშობილო ჯერე,
ქცეყანაზე დაბადებას
ისურვებდი განა?!

***
როგორც ჩქარი ნიაღვარი,
როგორც ქარი ველთა
გაქცეულან დღენი ჩვენი,
რაღა დაგვრჩა ხელთა.
სანამ ვცოცხლობთ, არ ვინაღვლი
ორთა დღეთა გამო:
დღეთა ჯერეთ მოუსვლელთა
და წარსულთა დღეთა!

***
ბედი ჭადრაკს თამაშობს,
ჩვენ კი ვგავართ პაიკებს.
ტყუილს კი არ გეუბნები,
მართალს ვამბობ გაიგე!
მთელი ჩვენი ცხოვრება
ერთი სათამაშოა, დღე მოვა და აქედან
გუდა ნაბადს აიკრეფ!

***
ეცადე არვის ესროლო
ღვარძლის ლოდი და გუნდა,
გული საკუთარ ნაღველში
ამოგეგუნდოს თუნდა.
მუდამ ეცადე, სიხარბე
რომ დაიოკო შენი.
უნდა ჯვარს ეცვა, მაგრამ სხვას,
ვნება აშორო უნდა.

***
რადგან ხვალის იმედები
არ გვაქ, მხოლოდ დღეს ვართ,
ნუ ვიდარდებთ, არ ეგების
წუხილი და კვნესა

***
ბედისწერის ქვეშ დავყავი
ქვეყნად დრო და ჟამი,
დარდი ვეღარ მოვიცილე
თუნდაც ერთი წამით;
აფსუს, აფსუს, ვერ ავხსენი
გამოცანა სოფლის!
მივდივარ და თან მიმყვება
ნაღველი და შხამი.

გირჩევ ქვეყნად ძლიერ ცოტა
მეგობარი გყავდეს,
ნუ თვლი მოძმედ ყოველ გამვლელს,
ვინც კი დაგიზავდეს,
იქნებ ხალხში ის გფიცავდეს
მეგობრობას ნამდვილს,
ნამდვილად კი მტერი იყოს,
საქმით დუშმანს ჰგავდეს.

***
მერგუნა ქვეყნად მწუხარება
დარდი და სევდა,
მოვა დრო, მოვა სიკვდილი და
საფლავში წოლა.

***
გვსურს თუ არ გვსურს, ერთ დროს ყველა
დავხუჭავთ თვალებს.
წავალთ ამ სოფლით და წავიღებთ
ქვეყნიურ ვალებს.

***
ჭეშმრიტება რომ შევიცნოთ,
ცოდნა არ გვყოფნის
სისულელეა ფიქრი ამის
იმედზე ყოფნის

***
ბევრმა ქვეყნის შესაცნობად
გზა ვერ ნახა სწორი,
განა ერთი დაბნეულა,
განა ერთი ორი.
ჭენ ხომ იცი, ბოლოს მაინც
ცივი მიწა გველის,
დანარჩენი ყელაფერი
ჭორი არის ჭორი.

***
ვარდი ამბობდა: ჩემებრ ტურფა
დაგულის მძვრელი
ქვეყნად არ არის, მაგრამ მაინც
დაჭკნობას ველი.
ბულბულმა უთხრა: „ აბა, ერთ წელს
ვის უცინია,
ისე, რომ შემდეგ არ ეტირა
მრავალი წელი’’.

***
განა მიტომ ვსვამ, რომ ვიგემო
სიტკბო და შვება,
ან დავივიწყო ჩემი რჯული,
დარდი და ვნება?
არა! მე მინდა წუთით მაინც
ჩემს თავს მოვშორდე,
თავდავიწყება მენატრება
თავდავიწყება!

***
ეხ! ღვინო! ღვინო სულია და
გულია ჩემი,
ყოველი რჯულის უარყოფა
რჯულია ჩემი.

***
რაც არ უნდა აძაგონ,
ვამბობ, ღვინო კარგია!
ვინც კი ამას უარყოფს,
ჭკუა დაუკარგია.
ზოგჯერ რასაც კრძალავენ,
სწორედ იგი გვჭირდება
და რასაც არ კრძალავენ
ის არაფრად გვარდა.

***
ყველა,– მოხუცი თუ ჭაბუკი,
– უკლებლივ ყველა,
მიდის იმ ქვეყნად, ზოგი ჩქარა
და ზოგი ნელა.
ო, ეს ბებერი საწუთრო რომ
არავის ინდობს!
მოვალთ და მივალთ. სიკვდილისგან
არა გვაქვს შველა.

***
ჩემი გაჩენით სარგებელი
ღმერთს არ ჰქონია,
ჩემმა სიკვდილმაც რამ შემატოს,
არა მგონია.
მე ძლიერ მიკვირს, ამის პასუხს
არავინ მაძლევს, –
ეს წასვლა–მოსვლა, მას რა მიზნით
მოუგონია?!

***
კმაყოფილი არა ვარ
ამ განგებით ავითა,
ჩამოგვართმევს სიცოცხლეს,
გვტანჯავს წყლულით მწვავითა.
ვერვინ ვნახე ამ ქვეყნად
იმ ქვეყნიდან მოსული,
ვკითხო საით წავიდა,
ვინც აქედან წავიდა.

***
ბევრი ცოდან შევიძინე,
ბევრი ვტეხე ღამე,
ბევრი სიბრძნე შევიძინე,
ძლიერ ბევრი და მე
მოვიპოვე ამის გამო
იმოდენა ცოდნა, რომ მივუხვდი – ქვეყანაზე
არ მცოდნია რამე.

***
რაც ამ ქვეყნად კი გვებადა
თვალით მიგვეფარა,
რაც არ გვქონდა, იგი ხომ სულ
არ არის და არა.
ცხოვრებაზე ნუ იდარდებ,
დარდად არ ღირს იგი.
მხნედ იყავი სულერთია,
რაც გაქვს, ისიც კმარა.

***
კაცის წამება მის შეძლებას
აღმატებულა,
ღმერთმა თავიდან ის სიკვდილით
ავალდებულა.
ნეტავი იმას, ვისაც ქვეყნად
არ უცხოვრია,
ნეტავი იმას, ვინც სულაც არ
დაბადებულა.

***
რამდენსაც გაძლებ შენ, ათასი
წელი თუ ასი,
სულერთი არის, ამას მაინც
ერთი აქვს ფასი.
გინდ მეფე იყავ გინდ იყავი
გლახაკი ბაზრის,
შე საცოდავო, მაინც წახვალ,
არა აქვს აზრი.

***
მიწის გულიდან ცის თაღამდე
როგორც მისანი,
ქვეყნის შეცნობას შევდგომოდი, მქონდა მიზანი.
მე შევიცანი საიდუმლო
ცისა და ქვეყნის,
მაგრამ სიკვდილის საიდუმლო
ვერ შევიცანი.

***
საქმეს ვაების ვერას შველის
ჭირის მნახველი,
ვინც ჯაფას გასწევს, გონიერის
მას აქვს სახელი.
იცხოვრე ლაღდ, გულს ნურასდროს
ნუ შეიჭირვებ,
ოხვრა – წუწუნით არ მცირდება
დიდი ნაღველი.

***
ბედის ბადეში ვართ გაბმული,
მწერივით ვკვდებით.
ო, ჩვენი გული ითანგება
ჭირით და სნებით.
ვაიმე, ვაი! ჩვენი ნებით
აქ არ მოვსულვართ,
და არც აქედან არ მივდივართ
ჩვენ ჩვენივ ნებით.

***
რომ მქონდეს ძალა ღვთის და არა
ადამის ძისა,
მე ზეცის ჩარხებს დავამხობდი,
დავცემდი ძირსა
და სხვას შევქმნიდი, რომ ხალხს ეგრძნო
თავისუფლება,
რომ ქვეყნად ბოლო მოღებოდა
ვარამს და ჭირსა.

***
ნუ ჩამოგტირი სულ ცხვირ პირი,
მუდამ ნუ კვნესი!
რას იზამ სოფელს ამისთანა
ჰქონია წესი.
ჩემს და შენს საქმეს არც მე და შენ
გვკითხავენ, ძმაო,
რაც გვაწერია შუბლზე, უნდა
განდაგვხდეს, გესმის?

დაიაური გელა - Daiauri Gela


ცაზე თამაშობენ ვარსკვლავები

ცაზე თამაშობენ ვარსკვლავები,
როგორც შავ თვალებში ჭინკები,
გვიდგას სიყვარულით, გალაღებით,
გრძნობით ავსებული ჭიქები.

ბახუსს გაუშლია ჭრელი აფრა,
ძმები ღვინოს ვსვამთ და ვღვინდებით,
შემთვრალს უფრო ხშირად, უფრო მზაფრად
უფრო მენატრები, მინდები.

ჰოი, ეს ეჭვები დამახრჩობენ.-
ვინ იცის, სად, ვისთან იქნები. . .
. . . ცაზე ვარსკვლავები თამაშობენ
როგორც შენს თვალებში ჭინკები.

***

მე რომ ლამაზი თვალები მქონდეს,
გაგისწორებდი მზერას თამამად,
ვით კლავიშებზე თითი აკორდებს,
სიწითლე ღაწვებს დაგიფარავდა.

დავამარცხებდი შენს ამაყ მზერას,
გეტყოდი ამდენი ხანის ნაგოდებს,
გზას უყელავდი ავ ბედისწერას,
ნეტავ, ლამაზი თვალები მქონდეს!

ცეცხლს დაგინთებდი გულში სიმღერით,
მზერაში ცეცხლი მეც რომ მამკობდეს,
ან შენ რომ გიყვარს , სწორედ იმგვარი
და იმნაირი თვალები მქონდეს.

აწ დარდის დარად დავიარები,
და, დანაცრული, დარებზე ვგოდებ,
იქნებ ოდესმე შემიყვარებდი,
მეც რომ ლამაზი თვალები მქონდეს.

შატილის ცასავით

შატილის ცასავით ლურჯი გაქვს თვალები,
მშვენებით მოჰგევხარ სალი კლდის ავაზას.
მაგ სილამაზისთვის გწყევლიან ქალები,
ვაჟები ჰკოცნიან შენს სავალ შარაგზას.
რამდენჯერ ვევედრე ლაშარს და კოპალას,
კვლავ დამიბრუნებდნენ აპრილებს გაფრენილს.
შორს გაგიტაცებდი ცელქსა და ლურჯთვალას,
შენს დალალს ვნახავდი ჩემს მკლავზე დაფენილს.
კვლავ ნუღარ შემხვდები მერიდე მზექალო,
კაცი არ მაცდუნო მაგ თვალთა მშვენებით.
შევცდები, შეგტაცებ პერანგის საყელოს,
მთებს გადაგატარებ ლურჯაის ჭენებით.
და როგორც ყაჩაღი, არწივთა საბუდარს
მივალ და გავხდები სალი კლდის ხიზანი,
შურთხებთან დაგმალავ საცოლეს ნაქურდალს,
უშენოდ სიცოცხლეს არა აქვს მიზანი

ფიქრი გადაგვარებაზე

ზოგჯერ გავიფიქრებ გავგიჟდე და ვთქვა
არაწესიერი ქალის შვილი ვიყო
ხშირად შევიგინო ჩემი დედა
ტრადიციული სტილიდან გავირიყო.
არვინ გაიკვირვოს შეიძლება
გაპრანჭულ ლაპარაკად დავიღვენთო
თმები გავიშალო კულულებად
ცხვირზე საყურე გავიკეთო
კანაფი გავაბოლო
კუბები მოვითვალო
ვაჟკაცს ვაჟკაცური არ ვუთხრა
სამჯერ გათხოვილი ცოლად მოვიყვანო
გერები მივიღო საკუთრად.
ვინატრო ანტალია ან ის რიო
სულ არ გავიხსენო ვარძია
როკზე და რემიქსზე გადვირიო
ქართულზე ჩავიუბნო ბანძია
ხშირად ვიწუწუნო დედა მამა მშია
ან ვინმეს ჯიბეს ხელი ჩავუყო
დავკარგო ყველაფერი რაც კი გამაჩნია
მაგრამ ქართველობას რა ვუყო

მუნჯი ტკივილი

ვინ იცის ქვაო, როგორ გტკივა
თოვლი გაგიჟებს,
ვინ იცის მიწავ, როგორ გტკივა
ფეხს რომ გაბიჯებ.
ვინ იცის პირუტყვს, როგორ უჭირს
ყოფნა უენო,
ამ გულს კი ყოფნა ყოფნა-ფუჭი
ყოფნა უშენოდ.
ვინ იცის, ხეო, ფეხზე დგომით
გტკივა ფესვები
წელში იხრებით ქართან ომით
არყნი, მუხები.
ვინ იცის, ფიფქებს როგორ უნდათ
დიდხანს სიცოცხლე,
ტალახში როცა ვაგდებთ გუნდას,
ყოფნას ვუმოკლებთ.
ვინ იცის, ურვა და ჩივილი
ქარის, მიწის, ცის . . .
პოეტის გარდა მუნჯ ტკივილის
არავინ იცის.

ნეტავ აქ იყო. . .

ნეტავ აქ იყო, – მარტის თვეში ნახავდი მუცოს,
პოეტი სალამს მოგიძღვნიდა, – გულანთებული,
თავს დაგიხრიდნენ ქარაფები ლამაზს და უცნობს,
მხრებს შეარხევდა თორღვას ციხე – გაღმერთებული.

ნეტავ აქ იყო, იის მოსვლას ვუდარაჯებდი,
დავთვლიდი დღეებს თბილს, უსაზღვროს და უთარიღოს,
მიწას გავხლეჩდი ანთებული მზერით – ხანჯლებით,
აჩქარდებოდა გაზაფხულიც, შენ რომ აქ იყო.

ნეტავ აქ იყო, – დღეს ეს არის ჩემთვის მთავარი
და რომ იცოდე, ამ გულს როგორ გაახარებდი. . .
ენძელასავით გატარებდი ხელში აყვანილს
ასე, სათუთად მთებს და ველებს დაგატარებდი.

ნეტავ აქ იყო, – ენძელებით დაგამშვენებდი,
კრძალივით გესროდი მარტის თოვლის ცრემლიან გუნდას
ტრფობით დაქანცულს შურთხის ხმაზე დაგაძინებდი
ვუდარაჯებდი ყაჩაღივით შენს ცბიერ სუნთქვას.

დაბინდდებოდა და მოგხვევდა მთვარე შავ მკლავებს
ნიავი წყურვილს მოიკლავდა ბაგით მალ – მალე,
თავს მოიკლავდა ქარაფებში, შურით ვარსკვლავი,
მთვარე ალერსით დაგაფენდა ოქროს დალალებს.

ვეღარ გავძლებდი და ტუჩებზე დაგაკვდებოდი,
გაიღვიძებდი გულუბრყვილო თვალთა ციმციმით,
- შემაშინეო, – სასაცილოდ ატირდებოდი
და შენს ცრემლებზე მოკვდებოდა მთვარე სიცილით.

***
ჰო, ჩემო ზეზვავ!
დაიცალა ჩვენი არხოტი,
მთიელი თუ ხარ,
ვაჟკაცურად მთაში წამოდი…
ჰო, ჩემო სულხან,
დღეს სჭირდება ხახმატს პატრონი,
კაცური კაცი,
მტყუან-მართლის მისხლით ამწონი.
ჰო, ჩემო ბერდო,
მიმხედავი სჭირდება მუცოს,
კაი დამხვდური
სტუმრად მოსულ ნაცნობს და უცნობს.
ჩვენ კი თბილისში
აქაობის დავკარგეთ გემო,
ბარისახოს და
ჭანჭახოვნებს შორიდან ვჩემობთ.
მოდით, მივხედოთ
ჯერ არდაშლილ შატილს, ანანურს,
ამ უგულობას
ნუ გავიხდით, ძმებო, სანანურს…
თორემ შვილები
ხვალ სიმშვიდეს არ შეგვარჩენენ,
ჰეი, ხევსურნო,
აქ ამოდით, საქმე მაჩვენეთ!
ფშავისკე მივლენ ღრუბლები
ჩემი ტკივილის გამგები…


არ შეიძლება

დაუშვათ ერთ წამს, შენ გახდე ჩემი,
ვთქვათ შენ ცოლი და მე კიდე ქმარი
ვთქვათ, რომ მომეგო მაგიერ გვემის
სინაზისა და ღიმილის ღვარი.

ვთქვათ, დაიღვარე ღიმის ჩქერებად,
ვთქვათ ჩემს ოცნებას და ფიქრს მიმწიე,
(არა, ასეთი ბედნიერება
ვით შეიძლება ერგოს მიწიერს!)

ვთქვათ, ყოველ დილით, გასეირნებად,
გვერდზე დამიდგე მეუღლე რიდით,
მწამს, ზეციერსაც არ ეღირსება
ბედნიერება ესოდენ დიდი.

არა! თუ რამე დამეჯერება
მე სხვას მოვძევ და შენ სხვა მოძიე,
რადგან ასეთი ბედნიერება
არ შეიძლება ერგოს ხორციელს.


***
იქნება ყველა გრძნობა დამიწდეს,
გულში სიკეთის გენთოს სანთელი
და არასოდეს არ დაგავიწყდეს,
არ დაგავიწყდეს, რომ ხარ ქართველი.

შენი მამულის ტრფობით იწვოდე,
არ დაივიწყო ენა თავისი,
სულს სიმამაცის ცეცხლში გიწრთობდეს
შენი შავლეგო, შენი დაისი.

ხანჯალთან ერთად გეპყრას სახნისი,
მოძმე ბევრი გყავს და მტერიც ოხრად,
ჰკა, მაგას – ა და ვაშა – ს ძახილში
არ დაგავიწყდეს, ქართველი რომ ხარ

დე, გოლგოთაზეც ყოველდღე ადი,
ოღონდ გატანა შეძლო ლელოსი,
სულ იამაყე, რომ ერთხელ გაჩნდი
და იმ ერთხელაც საქართველოში.

და თუ დადგება წამი – ყიოში,
თუ სული დადნა როგორც ფანტელი,
როცა მოკვდები, საიქიოშიც
არ დაგავიწყდეს, რომ ხარ ქართველი.

***
ბევრჯერ ამივლია ტატაბარში
თოფით, სანადიროდ გამზადებულს,
თუნდაც წავეყვანე ჯანდაბაში,
ფეხებს, ტანჯვისათვის გადადებულს.

ბევრჯერ კაცი მყავდა ამხანაგი,
ბევრჯერ შურიანიც ამყოლია,
ბევრჯერ მინატრია ბარის ბანგი,
მაინც ვახარებდი მთას თოვლიანს.

ბევრჯერ დამინახავს ჯიხვთა ხორო,
თოფით, არეული ნადირები,
კლდენი - ჩამოშლილი ტყვიით, ხოლო
თოვლი - ჯიხვის სისხლად ნატირები.

მკვდარ ჯიხვს ჩავყოლილვარ, ჩაგორებულს,
მერე ველურივით მიროკია,
ორი დღის მშიერსა და მოწყურებულს
თოვლი ხარჯიხვივით მილოკია.

მერე, კლდის ეხებში შეფარებულს,
ჯიხვის მსუყე მწვადი მიჭამია,
სამი ჭიქა ჭაჭით გალაღებულს,
კაცი მამა - ღმერთად მიწამია.

ბევრჯერ მისველებდა მხრებს თოვლი და
ბევრჯერ სიცივისგან ვკანკალებდი,
მცირე ნახვრეტსაც რომ იპოვიდა
ქარი, წყევლა - კრულვით ასაკლები.

მუხლის კანკალიც კი ამტეხია,
ტუტკას, ჰარიშკას და არაფიას,
მაინც არ მოვიშლი ამ ხეტიალს,
კვლავაც ავუყვები ქარაფიანს.

***
ღამეა, ვქეიფობთ, პირქუში ხეობა
ეძლევა საოცარ ძილსა და სვენებას,
შეგვერგოს, შეგვერგოს დღეს ჩვენ ეს ღრეობა,
არღუნი რომ აძლევს ბანსა და მშვენებას.

დაასხით არაყი! ეს ერთიც დავლიოთ,
დე, სული მივიდეს სიგიჟის კარამდე
სიმღერით რომ შევხვდეთ კიდევ ერთ ალიონს,
შავ ღამეს აქამდეც ხომ ბევრჯერ ვზარავდით.

განა ბევრს დაგვაცდის ცხოვრება ტიალი
ხევსურეთს ჭირ-ლხინი ერთმანეთს აბია -
ტირილი, ღრეობა, ხანჯლების ტრიალი
სისხლი და სიმღერა, შუღლი და კაფია.

დაასხით! დავლევ და გიჟივით ვიცეკვებ,
შევეშვათ ჭირსა და სიკვდილზე ლაყბობას
წინაპართ ჯიში გვაქვს - ალგეთის მგლის ლეკვებს
ფეხებზე ეკიდათ ყოფნა და არყოფნა.

***

მე თქვენ მიყვარდით სხვა გატაცებით
და სიყვარულით, სულ სხვანაირით,
როს მიღიმოდით და მაფასებდით
აღარ მყოფნიდა სივრცე ჰაერი.
მე თქვენ მიყვარდით როგორც გაბრიელს
მზექალ - ჩამღელი და უფრო მაგრაც,
თუმცა მიმზერდით როგორც არიელს,
თუმც ძლიერ გძულდით მიჯნური მაგრამ,
მზექალს გადრიდით ჩუმად, შეფარვით,
მე-ჯაბუშანურს, თუმც არ გიმხელდით
არც თქვენ იყავით მგოსნის მზექალი
გაბრიელისებრ ვერც მე გიმღერდით.


სოკო და ბადრიჯანი არაჟნით - soko da badrijani arajnit

მასალა:

300 გრამი სოკო
500 გრამი ბადრიჯანი
½ ჩაის ჭიქა არაჟანი
1 სუფრის კოვზი დაჭრილი კამა
2 ჩაის კოვზი კარაქი
2 ცალი კვერცხი

ბადრიჯანს მოვაცილოთ კანი, დავჭრათ რგოლებად, მოვაყაროთ მარილი, 1 საათის შემდეგ გადმოვწუროთ მოშავო წყალი. თითოეული ნაჭერი ამოვავლოთ ათქვეფილ კვერცხებში და შევწვათ გაცხელებულ კარაქში. ასევე მოვექცეთ მოხარშულ სოკოებს, შემწვარი ბადრიჯნის ნაჭრები დავაწყოთ ლანგარზე ირგვლივ. შუაში დავაჭყოთ ასევე შემწვარი სოკოები, ზედ მოვასხათ არაჟანი და მოვაყაროთ წვრილად დაჭრილი კამა.


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE