მე შენზე ოცნება ლამაზ სტრიქონებს დამაწერინებს

me shenze ocneba lamaz striqonebs damawerinebs
მე შენზე ოცნება ლამაზ სტრიქონებს დამაწერინებს
მე შენზე ფიქრი ალბათ სისულელეს ჩამადენინებს
მე შენი მონატრება სიმწრის ცრემლებით ამატირებს
მე შენი სიყვარული ალბათ შენთვის აღსარებასაც მათქმევინებს
მერე გაბრაზდები, რაგაც გეწყინება
პატარა ბავშვივით დასჯა მოგინდება
კუთხეში დამაყენებ, ცოტას ავტირდები
შენ ჩემი ცრემლებით გული გეტკინება
ჩამიკრავ გულში ალბათ ატირებულს
პატიებას მთხოვ......
მთხოვ აღარ ვიტირო
და რომ ...
სიყვარული ესე გავაგრძელოთ

სიცოცხლისაგან მიტოვებული მე მიმატოვა სიკვდილმა

sicocxlisagan mitovebuli me mimatova sikvdilma
სიცოცხლისაგან მიტოვებული მე მიმატოვა სიკვდილმა
და ყველასაგან დაობლებული არ მიმატოვა ტკივილმა,
მე გამაღვიძა გულჩათხრობილ სევდის კივილმა
და ამ სიცოცხლის უსამართლო მწარე ღიმილმა...
უსიკვდილოდ და უსიცოცხლოდ ცხოვრება მიჭირს
მე წუთისოფლის უსამართლო მოქცევა მიკვირს
და ეს უაზრო წამები კი უკვალოდ მიქრის
მე კი ვერ ვასწრებ რომ რამე ვთქვა, დღეები მიქრის...
ან რა აზრი აქვს ნეტავ ჩემთვის ამ მდორე წუთებს
თუ კი მკვდარი ვარ და სიკვდილსაც ვაწუხებ თურმე.
თუ ჩემმა გულმა მიღალატა _ აღარ ვარ უკვე
და უსიცოცხლო სიკვდილსაც კი მე ვეღარ ვუთმენ

როცა გინატრე ,მაშინ დაგკარგე

roca ginatre, mashin dagkarge
როცა გინატრე, მაშინ დაგკარგე,
მაშინ ჩამიქრა ერთი სანთელი,
ისე წახვედი,სიტყვა არ გითქვამს
და მომიხურე გულის კარები,
მაშინ დამტოვე, როცა გინატრე,
როცა მინდოდა შენს გვერდით ყოფნა,
მაშინ ჩამიქრე ტრფობის სანთელი,
როცა მინდოდა მე შენზე ლოცვა,
რატომ დამტოვე რა დაგიშავე,
რატომ გამხადე ცხოვრების მონა,
რატომ არ გჯერა ამ ქვეყანაზე,
არ შემიძლია უშენოდ ყოფნა..

მე გამაცილებს ჩადრების რიგი

me gamacilebs chadrebis rigi
მე გამაცილებს ჩადრების რიგი
მე ერთს დავეძებ სველი თვალებით
მაგრამ ცავიდა აღარ ჩანს იგი.
მე გამაცილებს მხოლოდ ცრემლები
მხოლოდ ცაცხვები პოთოლშრიალა
მე გამაცილებს ფართო შარა გზა
და ის ძვირფასი თვალები არა.
მე შემიყვარებს სულ სხვისი გული
და სულ სხვა ბიჭი თვალებ ბრიალა.
სხვა გაათენებს ჩემზე ღამეებს
და ის ზვირპასი თვალები არა.
სხვა გამახარებს მაინც უბედურს
და უფრო ძლიერ ავქვითინდები
ვიცი ვერასდროს რომ ვერ გამიგებ
და ერთგულებას ვერ დამპირდები.
სხვა დამიკოცნის დანისლულ თვალებს
გულში მაგრადაც სხვა ჩამიკონებს
და ის ძვირფასი თვალები არა
რომლისთვისაც რომ ასე ვიწვოდი.
მას რომ ვერასდროს ვერ შევხვდებოდი
რად შევიყვარე ეს ხომ ვიცოდი

დაბრუნება საკუთარ თავთან

dabruneba sakutar tavtan
ნუ მოუნაცვლებ პირვანდელ ადგილს ნივთებს,
რომლებმაც დიდი ხანია მყუდროობაში დაისადგურეს.
დრო სინქრონული სიზუსტით ადგენს
სად, რას და როდის გამინადგურებს...
ჩარჩო სურათით, ვერცხლის შანდალი და
ფაიფურის ძველი თოჯინა...
ვით ბარიერი ჩემი შენდამი,
ისევ მყარად დგას,
მაგრამ... მორჩილად.
ლარნაკი გატყდა, სარდაფის სარკეს სალტე
მთლიანად შემოეცალა,
ჩემი ბრალია, აქამდე უნდა მიმეხედა
და გამომეცვალა...
მაღალი სკივრი უამრავ წვრილმანს
ძველი ჭორივით გადაუვსია,
მონატრებული მზესა და წვიმას
ქოთნის ყვავილი უბრად ყუნცია.
სხვადასხვა ზომის ფერად ნიჟარებს ზედ შეხმობიათ ზღვათა სიმლაშე.
ტალღებმა ხილვა ვერ წამიშალეს...
ძველი დარდივით მოდის სიზმარში
პატარა გოგო...
სანაპიროსთან, ქვიშაზე მზეს რომ ჯიუტად ხატავს,
მერე ძალუმად მოვარდნილ ტალღას ზღვასთან მზესა და
სინათლეს ატანს!..
ხატავს და ხატავს,
ატანს და ატანს...
ვერ გაუთავდა, არ დაიღალა,
უკიდეგანო ტალღების მიღმა
ვიდრე მზესავით არ დაიღვარა!...

მარტოობის დღე

martoobis dge
ჩვენ ერთ დიდ დარბაზში გვძინავს და
ერთი და იგივე სიზმარს ვნახულობთ-
ჭერზე გაჭიმულ ტილოს ეკრანზე...

და ყველაფერია ამ სამყაროში-
მთავარია გააკეთო
ორი საგნის, ორი არსების
სწორი სინთეზი...

შენი სხეული, სიყვარულის ბრაილი შრიფტი
ბრმა თითებისთვის
ერთადერთი პასუხია ყველა კითხვაზე.

დღეს გადავწყვიტე,
ყველაფერი უნდა მოგიყვე

საუბარს ალბათ ასე დავიწყებ:
-რა მარტოობის დღეა
და რა დღეების მარტოობაა...
და ვერ გეტყვი, ვიფიქრებ:
-რა უჩემო ხარ რომ იცოდე
და რა უშენო ვარ რომ იცოდე...

და რამეს მოვიმიზეზებ
და ისე სწრაფად წავალ შენგან
თითქოს უკან მოსვლას ვჩქარობდე.
და შენ იცი, რომ
ყოველი ჩემი შენგან წამოსვლა
არის ცდა შენთან დაბრუნებისა...

და მაინც გაბუტულ მზერას მაყოლებ...

და ზღვარი არ აქვს

da zgvari ar aqvs
დრო საგანგებოდ შეარჩევს ადგილს
ძველი მეზღაპრე მოყვება ზღაპარს,
გულსაც უნდოდა რაღაცა ეთქვა,
მაგრამ გონებამ არ იცის რა თქვას.

მუხლმოყრილ მლოცველს აწვიმდა დარდი,
მათხოვარს ვიღაც ართმევდა ზღაპარს,
ბავშვები ჩუმად ტირიან ღამით
და ზღვარი არ აქვს მტკივნეულ საზღვარს...

მოულოდნელად დავხუჭავ თვალებს

[size=]moulodnelad davxuchav tvalebs
მოულოდნელად დავხუჭავ თვალებს
და მე ხელიდან გამოგეცლებით.
არ გამოგივათ, ნუ დაიჩემებთ,
ჩემს გადარჩენას ნუ შეეცდებით.

მე ერთი თხოვნა მექნება თქვენთან:
მუდამ აანთეთ ერთი სანთელი.
რომ წმინდა შუქმა მე გამინათოს,
უღვთო ბნელეთშიც დამხვდეს ნათელი.

მე ერთი ვიცი, ამ ქვეყანაზე,
არ მიცხოვრია ფუჭად, ამაოდ.
და ჩემი ნორჩი ასაკის ჟამსაც
არ გამიხდია სიტყვა სადაოდ.

მე წავალ, წავალ, თქვენ კი დარჩებით,
ვიცი დამაწევთ ჭიქებით ღვინოს.
ცრემლიც გამყვება, ატირდებიან
ქეთი, სალომე, მარი და ნინო.

და გამომხედავთ ალბათ სუყველა,
ცოტა ტკვილით და დანანებით.
ვერ მომეფერეთ, ვერ დამაფასეთ,
ახლა ჩემთან ხართ უხმო თვალებით.

მე წავალ, წავალ და გადმოგხედავთ
თქვენი მფარველი ვიქნები ცაში.
როცა შორს წახვალთ, დაიმახოვრეთ,
რომ თქვენს გვერდით ვარ, მე იქვე გზაში.

მე წავალ, წავალ და სამუდამოდ,
დაიხუჭება ჩემი თვალები.
მე გაგაკვირვებთ ყველას გპირდებით,
ჩემი უსიტყვო გარდაცვალებით.

არ ვიცი რატომ ვწერ ამ სტრიქონებს,
ასეთს უცნაურს რას მიგრძნობს გული.
აი, წავედი, უკვე შორსა ვარ
და დაგიტოვეთ უზარმაზარი თქვენ სიყვარული.

მოულოდნელად დავხუჭავ თვალებს
და დამთავრდება ჩემი წამები.
მე გაგაკვირვებთ ყველას, გპირდებით
ჩემი უდროო გარდაცვალებით.[/center]

დავიღალე ამ ცხოვრების ნოსტალგიით

davigale am cxovrebis nostalgiit
დავიღალე ამ ცხოვრების ნოსტალგიით
დავიღალე ამ უაზრო სახეებით
ყველა თითქოს გეფიცება სიყვარულს და
გასაჭირში ყველა ქრება თითქმის

შეგეჩვევით მერე ქრებით სადღაც
როგორც ზამთარს თეთრი ფიფქი ცაზე
ბუნებაც კი დამთმობია უფრო
ვიდრე ხალხის უმადური სახე

არ მჭირდებით....არ მინდებხართ- წადით
მაგრამ მერე სანუკვარი გაგიხდებათ წამი
დრო დადნება როგორც ზამთრის ფიფქი
დრო გაივლის როგორც ზამთრის ნისლი

მე კი ისევ ჩემი გულით მარად
ღმერთთან ერთად გადმოგყურებთ ციდან
და როდესაც თქვენც ამოხვალთ ზემოთ
ჩემი გულით გაგიკვალავთ სევდას

იტყვით რატომი???? გაგიჩნდებათ ეჭვი
ჩემს საქციელს გაიკვირვებთ მაშინ
მე კი ისევ გავიღიმებ ნაზად
და პასუხის ღირსად აღარ ჩაგთვლით

ეს ხომ თქვენი სასჯელია მარად
მე არ გიხსნით ჩემი გულის კარებს
მე გითხარით ინანებდით მარად
და ათასჯერ შეგახსენებთ კიდევ

სასოწარკვეთილი ბარათი

sasowarkvetili barati
ჩემი შიშველი ფეხისგულებით
დღეს დავაბიჯებ ნარსა და ეკალს.
შემორჩენილი ეჭვი დუნდება
და ჩემს თვალებში სიმთვრალე ცეკვავს

და დამცინიან თითქოს და უხმოდ,
აკაციები და ფანჩატური
და მზესუმზირა გულისწორს უხმობს,
მიწის შვილი და მზის ნანდაური.

დავხეტიალობ უმისამართოდ,
სასოწარკვეთილ ჩემი ბუნებით ,
ჩემივ ფიქრები და სევდა მაკრთობს
და უკმარობის მოლეკულები

და მიღიმიან ვიტრინებიდან
ნაჩუქურთმევი აზარფეშები ,
მე მივატოვებ ქუჩებს ნებით და
გაუკვალავ გზებს მარტო შევრჩები.

გადავაბიჯებ აკრძალულ ზღუდეს,
ვეღარ მიშველის ვერა, მისნობა.
დაუნანებლად დავტოვებ გულს და
შევუერთდები მარადისობას.

ჟამის ქურუმი ლიბრიან ბადეს,
გადააფარებს ჩემს თვალებს უხმოდ,
ოცნება ლამაზ მირაჟს დაბადებს,
და მერე...მერე უკან მომიხმობ.

ვეღარ გავიგებ და შენც ცდუნება,
მოგერევა და ვეღარ განდევნი.
და დაუწყებენ ერთმანეთს ძებნას
სასოწარკვეთით, ჩვენი ლანდები

ქარი გაფანტავს უსასოო ხმებს,
ვერ გვიშველიან მზე და ვერხვები...
რადგან ერთმანეთს თუ დავთმობთ ერთხელ,
მეორედ ალბათ ვეღარ შევხვდებით.


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE