ვახტანგ ნინუას ორი სიყვარული



მსახიობ ვახტანგ ნინუაზე ამბობენ, რომ თავის ეკრანულ გმირებს ჰგავდა – ყოველთვის მხიარული, უბოროტო და თბილი იყო. თუმცა ღიმილის მიღმა მისი პიროვნული დრამა იმალებოდა. მისი ცხოვრების გზა ორმა დიდმა სიყვარულმა, ორმა ქალმა გადაკვეთა. ერთთან 30 წელი იცხოვრა, მეორესთან – 20 წელი. პირველი ქორწინებიდან ორი ქალიშვილი ეყოლა – მარიკა და მანანა, მეორედან – ვაჟი, ოთარი.
მსახიობის პორტრეტი "სარკის" გალერეისთვის მისი ოჯახის წევრებმა "დახატეს".

მანანა ნინუა – უმცროსი ქალიშვილი:
– მამა ბაქოში დაიბადა. მამამისი, დავით ნინუა, შეძლებული პიროვნება გახლდათ. მას ბაქოში ორი ნავთობსარეწი და კონიაკის ქარხანა ჰქონდა, სადაც თავისი სახელობის კონიაკს უშვებდა. მამა იხსენებდა, როცა სახლში შემოვიდოდა, იმდენი ფული ჰქონდა, რომ აქეთ–იქით ისროდა, მე და ჩემი ძმა კი ვკრეფდითო. საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლება რომ დამყარდა, ბაქოში მცხოვრები ქართველების დიდი ნაწილი საზღვარგარეთ წავიდა, ნაწილი საქართველოში დაბრუნდა. ბაბუამ გადაწყვიტა, ბათუმში გადმოსულიყო. ბათუმში ორი სახლი და ერთი აგარაკი შეიძინეს. ქარხნის ბედი ჩემთვის უცნობია.
მამა ბათუმის მანქანათმშენებლობის ტექნიკუმში სწავლობდა. მერე ძმები თბილისში გადმოვიდნენ საცხოვრებლად, ვახუშტის ქუჩაზე შეიძინეს ბინა. მამამ თბილისში საქართველოს ინდუსტრიულ ინსტიტუტში გააგრძელა სწავლა. მეორე მსოფლიო ომის დროს 31–ე ქარხანაში ცვლის უფროსად მუშაობდა. როგორც დედა იხსენებდა, თვეობით არ მოდიოდა სახლში. ომი რომ დამთავრდა, ქარხნიდან წამოვიდა და კინოსტუდიასთან არსებული სასწავლებელი დაამთავრა.

– მის ფილმებზე, ეკრანულ სახეებზე გვიამბეთ. რომელი როლი უყვარდა გამორჩეულად?
– მამა 50 ფილმშია გადაღებული, მაგრამ განსაკუთრებით უყვარდა ფილმი "რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ". როცა მიხეილ ჭიაურელმა თავადი ავთანდილის როლზე დაამტკიცა, ბავშვივით იყო გახარებული. არ ვიცი, რატომ, მაგრამ მამაჩემის გმირს ამ ფილმში ედიშერ მაღალაშვილი ახმოვანებს.
ფილმ "განაჩენს" რომ იღებდნენ, მამამ თავისი გმირისთვის გრიმი თავად მოიფიქრა. გადაღებები დილით იწყებოდა და ადრიანად გადიოდნენ ველზე. მამა ქარიან ამინდში ყოველთვის უნომრო სათვალეს (მაშინ სათვალეს არ ხმარობდა) იკეთებდა. ერთხელ სათვალე სახლში დარჩა და გრიმგაკეთებული უკან მობრუნდა. კარი რომ გავაღე, მამა ვერ ვიცანი და შიშით გული წამივიდა. მამა მომვარდა, ხმაურზე დედაც გამოვიდა. გონზე რომ მოვდიოდი და მამას შევხედავდი, ისევ ცუდად ვხდებოდი. ბოლოს დედა მიხვდა და მამას უთხრა, გადი, შენ რომ გრიმით გხედავს, იმიტომ მისდის გულიო.
ფილმი "უდიპლომო სასიძო" ეკრანებზე რომ გამოვიდა, მამაზე ნაწყენი ვიყავი. სკოლაში ამხანაგები დამცინოდნენ, მამაშენი ღორებს კოცნისო. სახლში ატირებული მივედი და მამას საყვედური ვუთხარი, ამ ფილმში რატომ ითამაშე–მეთქი. მომეფერა და მითხრა, იცი, რამდენი ფული მომცეს ამ როლშიო. მაშინ მსახიობებს ძალიან უჭირდათ, ავეჯიც არ გვქონდა.
"აკაკის აკვანი" რომ გადაიღეს, ნატო ვაჩნაძემ ყავის სერვიზი შეიძინა და მამასაც აყიდვინა. იმ სერვიზს დედა ფეხსაცმლის ყუთში ინახავდა.
"უდიპლომო სასიძო" რომ გადაიღეს, სანამ ეკრანებზე გავიდოდა, მოსკოვში წაიღეს და იქ უჩვენეს. ნიკიტა ხრუშჩოვს ისე მოსწონებია, იმდენი უცინია, რომ კინაღამ სკამიდან გადავარდნილა. მისივე ბრძანებით, ყველა მსახიობს, ვინც ამ ფილმში იყვნენ დაკავებული, ძალიან დიდი პრემია გამოუწერეს. ამ ფულით დედა მოსკოვში წავიდა და ავეჯი შეიძინა, ბავშვებსაც რაღაცეები გვიყიდა.

– როგორი იყო ვახტანგ ნინუა ოჯახში, მეგობრებთან, კოლეგებთან?
– თავის გმირებს ჰგავდა, მხიარული და ალერსიანი იყო. მისთვის შური და ღალატი მიუღებელი იყო. უანგაროდ შეეძლო ადამიანის დახმარება. ერთხელ მაღაზიაში ვიღაც ქალი ატირებული დაინახა და დახმარება შესთავაზა. ქალმა უთხრა, რომ მისი შვილი ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში იწვა, მაგრამ წამლებს არ აძლევდნენ. მეორე დღეს მამამ ის ქალი ჯანდაცვის მაშინდელ მინისტრთან შეიყვანა და მინისტრს უთხრა, რომ ის ადამიანი მისი ახლობელი იყო. იმ ქალის შვილს წამლებიც მისცეს და ყველანაირად დაეხმარნენ.
მამა სახლში არასოდეს მოვიდოდა ხელცარიელი. თავად აზიზი მჭამელი იყო, წინა დღის სადილს მეორე დღეს აღარ ჭამდა. მაცივარში ყველაფერი გვქონდა, მაგრამ დედაჩემი თუ არ გაუშლიდა სუფრას, მთელი დღე მშიერი იყო.
– თქვენმა მშობლებმა სად გაიცნეს ერთმანეთი, როგორია მათი სიყვარულის ისტორია?
– მამამ და დედამ, ნატო ინაშვილმა, ერთმანეთი ქობულეთში ფილმ "ბედნიერი შეხვედრის" გადაღების დროს გაიცნეს. მამა ქობულეთში გადაღებაზე იყო, დედა კი – დასასვენებლად. მამა ხუმრობით იხსენებდა, როდესაც ხელი მოვაწერეთ, ბუნება დამტიროდა, მაფრთხილებდა, ცოლი არ მოიყვანო, მაგრამ მაინც მოვიყვანეო.

– ამბობენ, ძალიან განიცდიდა, ვაჟი რომ არ ჰყავდა. ეს სიმართლეა?
– კი, ძალიან განიცდიდა, ბიჭი რომ არ ჰყავდა. ჩემი და, მარიკა, ჩემზე 8 წლით უფროსი იყო. დედა ჩემზე რომ იყო ფეხმძიმედ, მამას ძალიან უნდოდა, მეორე შვილი ბიჭი ჰყოლოდა და, როცა გაიგო, გოგო დაიბადა, ეწყინა. მსახიობ სანდრო ჟორჟოლიანის ხუმრობაც მწარედ მოხვდა გულზე.

– ასეთი რა უთხრა?
– მამა თურმე ჩვენ სანახავად მოვიდა სამშობიაროში. იქიდან კი მარჯანიშვილის თეატრში ფეხით წავიდა. გზაში სანდრო ჟორჟოლიანი შეხვდა. მამამ რომ უთხრა, მეორეც გოგოც მეყოლაო, ჟორჟოლიანმა პირდაპირ მიახალა: "არ დაღუპულხარ, კაცო?!". იმ დღის შემდეგ მამა სამშობიაროში აღარ მოსულა, მე და დედა იქიდან მამიდამ გამოგვიყვანა. დედა მიყვებოდა, რომ მამა 3 თვის განმავლობაში ახლოს არ გამკარებია, ერთხელაც არ დაუხედავს ჩემთვის. ერთი ოთახი ჰქონდათ და როცა სადმე მიდიოდა, ჩემს აკვანს გარს შემოუვლიდა და ისე გადიოდა სახლიდან.
მერე კი მე და მამას ძალიან ახლო ურთიერთობა გვქონდა, ჩემს დაზე მეტად ვუყვარდი. მამა–შვილიც ვიყავით და მეგობრებიც. მას ძალიან ვგავარ, ამიტომ ვახტანგს ვინმე რომ ეტყოდა, მანანა შენ გგავსო, მამა პასუხობდა, ნუთუ ასეთი უშნო ვარო.

– ქალიშვილებმა რა პროფესია აირჩიეთ?
– მე ფილოლოგი ვარ, პოლიტექნიკურ უნივერსიტეტში ლექციებს ვკითხულობ. ჩემი და, მარიკა, რუსული ენის სპეციალისტი გახლდათ, 55–ე სკოლაში პედაგოგად მუშაობდა. რამდენიმე წლის წინ გარდაიცვალა.
ერთ ამბავსაც გავიხსენებ. როცა ჩემი დისშვილი დაიბადა, მამა გადაღებაზე იყო. როცა გაიგო, რომ შვილიშვილიც გოგონა ეყოლა, გაბრაზებულმა თქვა, ფუ, ეს ჩემი სიძე მე დამმსგავსებიაო. ჩემს დას ქალ–ვაჟი დარჩა. მე ერთი ვაჟი, ირაკლი ინასარიძე მყავს და ორი შვილიშვილი, 11 წლის თემიკო და 6 წლის ანი. ჩემი მეუღლე პენსიონერია.

– ამბობენ, ვახტანგ ნინუას სისუსტე ქალები იყოო.
– როცა გადაღებებზე მიდიოდა, მამას ყოველთვის ჰყავდა მეგობარი ქალები, მაგრამ ეს მხოლოდ გატაცება იყო და მეტი არაფერი.

– მაგრამ ოჯახი სხვა ქალის გულისთვის მიატოვა.
– მამას მეორე მეუღლე მეგი კვერენჩხილაძე იყო. მის გამო ორჯერ წავიდა სახლიდან და ორჯერვე დაბრუნდა, ბოლოს კი 30 წლის ოჯახი დაანგრია. ინსტიტუტიდან შინ რომ დავბრუნდი, სახლი არეული დამხვდა, მაგიდაზე კი წერილი იდო. წერილში მამა მწერდა, რომ იმ ქალთან გრძნობა აკავშირებდა, მაგრამ ჩვენთვის და ჩემი დისთვის ისევ ისეთი მამა იქნებოდა, როგორიც მანამდე იყო. დედას ოფიციალურად გაეყარა და მეგისთანაც ოფიციალურად მოაწერა ხელი. ეს ჩემთვის დიდი დარტყმა გახლდათ. მაშინ ჩემი და გათხოვილი იყო და მან უფრო ადვილად გადაიტანა ეს, ვიდრე მე. მამას 6 თვის განმავლობაში არ ველაპარაკებოდი.
ერთხელ მამამ ძმის ცოლს უთხრა, ცუდი არავისთვის გამიკეთებია, ცხოვრებაში ერთი შეცდომა ჩავიდინე და ღმერთმა არ მაპატიაო. მამას სახლიდან წასვლა დედასთვის ტრაგედია იყო, მას ქმარი ძალიან უყვარდა.

– მსახიობის უკანასკნელ დღეებზე გვიამბეთ. რითი გარდაიცვალა?
– მამა პანკრეასის სიმსივნით გარდაიცვალა. ჩვენ ვუმალავდით, არ ვეუბნებოდით, რა სჭირდა, მაგრამ ქუჩაში ნაცნობმა ქალმა უთხრა, ბიჭო, ეს რა მოურჩენელი სენი შეგყრიაო. არ იმჩნევდა, რომ სიმართლე იცოდა. სად არ ვუმკურნალეთ, მაგრამ ვერაფერი ვუშველეთ.
რაღაც წამალი გამოუწერეს, რომელიც მხოლოდ დასავლეთ გერმანიაში იშოვებოდა. მამას მეგობარი იყო კარლო ინასარიძე, რომელიც ოჯახთან ერთად მიუნხენში გადავიდა საცხოვრებლად, რადიო "თავისუფლებას" ხელმძღვანელობდა. გერმანიაში ჩვენი ერთ–ერთი ნაცნობი ჩავიდა და მას ვთხოვეთ ბატონ კარლოსთან დაკავშირება. ბატონმა კარლომ წამალი გამოუგზავნა, რომელმაც სიცოცხლე გაუხანგრძლივა, მაგრამ ვერ უშველა.
ბოლოს საშინელი ტკივილები აწუხებდა. ერთხელ მის სანახავად რომ მივედი, მითხრა, შვილო, ტკივილებს ვეღარ ვუძლებ, ლამის აივნიდან გადავხტეო. ვუთხარი, რა წუთშიც მაგას გააკეთებ, მე მეათე სართულის აივნიდან გადავხტები–მეთქი. ჩემი სიტყვები რომ გაიგო, მომეფერა და მითხრა, ვიხუმრეო. სანამ გარდაიცვლებოდა, მე და მარიკა დაგვიბარა და გვითხრა, ჩემი სიკვდილის შემდეგ ისე არ მოიქცეთ, რომ თავი მომჭრათო. მამა 1982 წელს გარდაიცვალა.

– როგორი ურთიერთობა გქონდათ მამათქვენის მეორე ოჯახთან?
– ჩვეულებრივი, ცივილიზებული. მამა ავად რომ გახდა, მის სანახავად ყოველთვის მივდიოდი.

– რატომ არ დაასაფლავეს მსახიობი დიდუბის პანთეონში?
– ეს მეგის გადაწყვეტილება იყო. სურდა, ქმრის გვერდით დასაფლავებულიყო. დიდუბის პანთეონში კი მეგისთვის ადგილს არ გამოყოფდნენ. ამიტომ მამა საბურთალოს პანთეონშია დასაფლავებული, მეგიც მის გვერდით არის დაკრძალული. სანამ მამა ჩვენთან ცხოვრობდა, დედას ეტყოდა ხოლმე, შენ დედაშენის გვერდით უნდა დაგასაფლავონ, მე მთავრობა დიდუბის პანთეონში დამკრძალავს, ჩემი ძმა, შოთა, პანთეონთან ახლოს ცხოვრობს, თუ თქვენ არ მოხვალთ, ის ჩამოვა და ერთ ჭიქა ღვინოს წამიქცევსო. მიუხედავად იმისა, რომ მამამ გული ატკინა, დედამ მისი გარდაცვალება ძალიან განიცადა. ისე ინერვიულა, რომ ორ კვირაში დიაბეტი დაემართა. დედას მამა მთელი ცხოვრება უყვარდა.

– მის დასაფლავებას დაესწრო?
– მამა მეგის სახლში იყო დასვენებული. მის დაკრძალვაზე უამრავი ადამიანი მოვიდა. ხალხი ჯერ მეგის სახლში მიდიოდა, მერე – ჩვენთან და დედას უსამძიმრებდნენ. დასაფლავების დღეს დედა მანქანიდან არ გადმოსულა, ხალხი მას მანქანაში უსამძიმრებდა. მამა მარჯანიშვილის თეატრიდან გამოასვენეს. იქ გამოფენილი მამაჩემის აფიშები და სურათები რომ დავინახე, ცუდად გავხდი. ამ სტრესიდან რომ გამოვსულიყავი, დიდი დრო დამჭირდა.
...
ვახტანგ ნინუას ვაჟთან, ბატონ ოთართან, მისი ავადმყოფობის გამო ინტერვიუ ვერ შედგა. მსახიობი "სარკესთან" მისმა რძალმა, მზია ბერძენიშვილმა და შვილიშვილმა, ია ნინუამ გაიხსენეს.
მზია: ვახტანგმა და მეგიმ ერთმანეთი ქობულეთში გაიცნეს. ჩემი დედამთილი იქ მუშაობდა, ვახტანგი კი გადაღებაზე იყო ჩასული. სანამ შეუღლდებოდნენ, წლების განმავლობაში ჰქონდათ ურთიერთობა. ვახტანგი რამდენიმე წელიწადი სთხოვდა მეგის ცოლობას. ეხვეწებოდა, თბილისში თუ არ ჩამოხვალ, მაშინ მე ჩამოვალ ქობულეთშიო, მაგრამ მეგი უარს ეუბნებოდა. მეგი პირველ ქმართან გაშორებული იყო. ის პროფესიით ფინანსისტ–ეკონომისტი გახლდათ, ყოველთვის მაღალი თანამდებობები ეკავა. თბილისში რომ გადმოვიდა საცხოვრებლად, მშენებლობის სამინისტროში ეკონომიკური განყოფილების უფროსი იყო.
მეგის და ვახტანგს არაჩვეულებრივი ურთიერთობა ჰქონდათ. ვახტანგის ყველა სურვილს მეგი უსიტყვოდ ასრულებდა. მსგავსი პატივისცემა და მსგავსი სიყვარული არსად მინახავს, თუმცა ვახტანგს ქალები ძალიან უყვარდა, გასტროლების დროს მეგობარი ქალები ეხვივნენ გარს.
ერთხელ მოსკოვში იყვნენ გასტროლებზე, მეგიმ რაღაცეები გაამზადა და ჩააკითხა. სასტუმროში რომ შევიდა, ვახტანგის ამხანაგმა დაინახა, მაგრამ ნომერში არ აუშვა, ჯერ თავად ავიდა, იქაურობა მიალაგეს, ქალები ჰყავდათ და გაუშვეს, მერე კი მეგი აიყვანეს.

– როგორი დაგამახსოვრდათ მამამთილი, მისი პიროვნული თვისებებიდან რას გაიხსენებთ?
მზია: კოპწია და გემოვნებიანი მამაკაცი გახლდათ. მოვლილი ჰქონდა საფრანგეთი, გერმანია, იტალია და იქიდან ყოველთვის გემოვნებით შერჩეული საჩუქრები ჩამოჰქონდა. მანქანის ტარება უჭირდა. თავისი აღნაგობის გამო არც ერთ მანქანაში ეტეოდა. ბოლოს "ვოლგა" შეიძინა, მაგრამ მოხვევა უჭირდა. მარჯვნივ რომ უნდა მოეხვია, მარჯვენა ხელს ფანჯარაში გასწევდა და ყველამ იცოდა, რომ მარჯვნივ უნდა მოეხვია.
ფეხბურთის გულშემატკივარი იყო, არც ერთ მატჩს გამოტოვებდა. არაჩვეულებრივი თამადა გახლდათ. სახლში ნასვამი რომ მოვიდოდა, ტელევიზორთან დაჯდებოდა და დივანზე ჩაეძინებოდა ხოლმე. ჩვენ ვაღვიძებდით, საძინებელში რომ შესულიყო, მაგრამ თუ გაიხედავდა და ტელევიზორი ჩართული იყო, ადრეაო, იტყოდა და ძილს გააგრძელებდა. მერე ეშმაკობას მივმართეთ, ტელევიზორს ვთიშავდით და ისიც დასაძინებლად გადიოდა.
მეგიც და ვახტანგიც სტუმართმოყვარე ადამიანები იყვნენ. ვახტანგს იმდენი საჭმელი მოჰქონდა, რომ ორი მაცივარი გვქონდა და არც ერთში ეტეოდა. თავად კი ყველაზე ძალიან კისელი უყვარდა.

– ქალბატონმა მეგიმ ქმრის გარდაცვალების შემდეგ რამდენ ხანს იცოცხლა?
ია: ბებია 2008 წლის მაისში, 86 წლის ასაკში გარდაიცვალა. იმ დილით ჩვეულებრივად ადგა, სახლში მარტო მე ვიყავი. ისაუზმა, მერე წამოწვა, დავისვენებო. რაღაც დროის შემდეგ დამიძახა, ცუდად ვარო. მივედი, წამოვაყენე, მაგრამ დავინახე, რომ ვიღაცას ესაუბრებოდა, გაუცინა კიდეც, მერე მოეშვა... ბებიამ ჩემს ხელებში დალია სული.

ლია ოსაძე, ჟურნალი სარკე

წყარო: sana.ge
































ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.
Информация
Посетители, находящиеся в группе Гости, не могут оставлять комментарии к данной публикации.