შვილო შენ უკვე გაათბე უფალი შენი თბილი და მოსიყვარულე პაწია გულით.

ვენაში, ხუთვარსკვლავიან სასტუმროში შობის წინა ღამეს 9 წლის ბიჭუნა მივიდა, რომელსაც ყრმა იესუს ხატი ეკავა ხელში და ადმინისტრატორს ლუქსი ნომერი სთხოვა, რომლის ერთი ღამის ღირებულება სამასი დოლარი იყო.

პატარავ,იცი რა ძვირია ეს ნომერი? მიეალერსა მას სასტუმროს დირექტორი და თავზე ხელი მოუთათუნა.პატარამ ჯიბეები ამოაბრუნა და სამასი დოლარი მაგიდაზე დააწყო სასტუმროს გაოცებული მოსამსახურეების თვალწინ. მერედა რად გინდა ეს ნომერი, ამაღამ ხომ შობა თენდება? მშობლები ინერვიულებენ — უთხრა დირექტორმა.

მე მალევე წავალ სახლში,მიუგო პატარამ, ნომერში კი აი ამ ხატს დავტოვებ ერთი ღამით. გაოცებულმა დირექტორმა მზერა ხატს მიაპყრო. იცით — განაგრძო საუბარი ბიჭუნამ—უფალი ღამის სიცივეში დაიბადა გამოქვაბულში, ყველაზე ღარიბ ადგილზე,

მე მინდა რომ თუნდაც ერთხელ მაინც მან ეს ღამე თბილად გაატაროს, რომ ზამთრის სუსხმა და გამოქვაბულის სიცივემ ამ ერთხელ მაინც არ შეაწუხოს. ჩვენ ეხლა ყველანი სუფრას მივუჯდებით ჩვენს თბილ სახლებში, მისი შობის აღსანიშნავად, ის კი გამოქვაბულის სიცივეში მარტო დარჩება.

გეხვეწებით, მომაქირავეთ ეს ნომერი, აგერ თანხაც აიღეთ, რომელსაც მთელი წელი ვაგროვებდი." თვალაცრემლებული დირექტორი მოეხვია პატარას და უთხრა—შვილო შენ უკვე გაათბე უფალი შენი თბილი და მოსიყვარულე პაწია გულით. ეს საუკეთესო სითბოა მისთვის. სასტუმროს ნომერს კი უფასოდ გითმობ, ყოველთვის, ყოველ წელს, შობა ღამეს, ეს ნომერი შენთვის და უფლისთვის იყოს მანამ, სანამ ამქვეყნად ვიქნებით ჩვენ ორთავენი.
შობას გილოცავთ


გოდერძი ჩოხელი: უმძრახის წყალი

– ჰო, იმას გიყვებოდი, ავდექ იმ დილას და უმძრახი წავედი წყაროზე. ე ჩვენი ბებერი მეორე სოფელში ცხოვრობდა და ჩვენ და ამათ ერთი წყარო გვქონდა. შავიყარენით წყაროზე, ვუყურებთ ერთურთსა, არც ეს იღებს ხმას, არც მე, უმძრახები ვართ.


გონებამახვილური-სახალისო-ისტორიები-სიყვარული-ურთიერთობები-გოდერძი-ჩოხელი

რეზო თაბუკაშვილის სულიშემძვრელი წერილი მედეა ჯაფარიძეს

"ჩემო მედიკო!

კი არ მაგონდები, მელანდები, რამდენიმეჯერ გამოვეკიდე კიდეც უცნობებს. გელოდები ქუჩებში, მეტროსთან, შენს სტუდიასთან და დარწმუნებული ვიყავი, რომ უნდა მეპოვნე.
შემოვიარე ის ადგილები, სადაც მე და შენ ხშირად დავდიოდით და გვიყვარდა.

rezo tabukashvilis sulisshemdzvreli werili medea jafarizes

მოდური სამოსი პლიაჟისათვის

moduri samosi plajistvis zgva zagari tansacmeli kabebi satvaleebi
ზღვაზე გამგზავრებისას საჭიროა გარდერობი სწორად შეარჩიოთ. მარტო საცურაო კოსტუმი ხომ არ გეყოფათ შვებულების კომფორტულად გასატარებლად?! იქ უამრავი სხვა ნივთები დაგჭირდებათ. განა შეიძლება ზაფხული გაატაროთ ლამაზი კაბის, მზის სათვალის, საზაფხულო ჩანთის,...

realoba

ხშირად ჩემზე გეცინება და მეც სულელივით განვიცდი, შენგან არაფერი მეწყინება, შენ ხომ სიყვარული არ იცი. . . მინდა ყველაფერი დავივიწყო, გაქრა სუყველაფრის ხალისი. . . მერე რა რომ მტკივა ყველა სიტყვა, შენ ხომ სიტყვის ფასი არ იცი. . . წუხელ შენზე ფიქრში დამათენდა, თავქვეშ დარდის მედო ბალიში. . . იქნებ მოგენატრე??? არაა.. მელანდება , ისევ ოცნებებში დავიწვი....... ​

"პატარა ბიჭის ისტორია"...

ზამთარი დაიწყო, აცივდა, ამ პატარა სოროში კი სიცოცხლის მეტი ყველაფერი გველოდება, დედა თანდათან უფრო ავად ხდება, ალბათ ამ ზამთარს ვერ გადაიტანს, როცა შეეძლო ცოტას მუშაობდა, პურს დაატარებდა ეზო ეზო გასაყიდლად, რომ ცოტა საჭმელი მოეტანა ჩემთვის, თუ ამის შესაძლებლობა მიეცემოდა, დამპალი მამაჩემი ყველაფერს ართმევდა რომ წასულიყო და კიდე ეყიდა დასალევი, თავის ლოთ ძმაბიჭებთან ერთად კიდევ რომ დაელია, ამით სიცივეს ცოტა ხომ მაინც აცხრობდა, საწყალი დედა, იმდენი ურტყა რომ დღეს ლოგინადაა ჩავარდნილი, ჩვენი პატრონი კი არავინ არის, მამამ რაც გაიგო რომ დედა ცუდადაა აქ აღარ მოსულა, ანდა რიღასთვის მოვა დედას თუ ფული არა აქ იმისთვის, რომ წაართვას არყის საყიდლად, მერე კი გაგლეჯილი მთვრალი ღია ცისქვეშ გაგორდეს და დაიძინოს. მე არასდროს უყვარდი მამას, დედასთან ერთად მეც ბევრი მირტყა, სულ გვაშინებდა და გვაწიოკებდა. სულ მარტო ვრჩები, უკვე 11 წლისა ვარ და არავინ მყავს გარდა დედისა,...[...]
chanaxati patara bichis istoria

შენც მიდიხარ დედა.. შენც მტოვებ...

დე, ნუღარ ტირი რა გთხოვ... მელეპარაკე ისევ... და ისევ მომეფერე.. მე შენს ყველა შეხებას ვგრძნობ.. მომიყევი შენზე.. დე, ძალიან მაინტერესებს როგორი ხარ.. ლამაზი იქნები... მერე ყველას ვეტყვი რომ ყველაზე ლამაზი დედა მყავს... მე შენში ვიზრდები... და შენ მიზრდი ჩემს სამყაროს... გთხოვ აღარ იტირო დედა.... მე შენს ცრემლებსაც ვგრძნობ.. სევდასაც.. და ჩემს სივრცეშიც აღწევს შიში.... და მეც მეშინია დედა... შენი ცრემლების მეშნია და იმ სასოწარკვეთილი სიტყვების ღამით რო მეჩურჩულები... მერე რა რომ მამა წავიდა... ნუ ტირი... მე გეყოლები დედა..
dediko me shen miyvarxar chanaxati

მთვარესთან ნაფიქრი

აგვისტოს ცხელი ღამეა. ბაღში ვზივარ სკამზე და მთვარეს ვუსმენ. უჩვეულო სიწყნარეა ზაფხულის ღამისთვის. არსად ისმის ჭრიჭინი. თითქოს ღამის მწვანე ამფორიაქებლებს ქედი მოუდრეკიათ მთვარის დინჯი ბრწყინვალების წინაშე და გასუსულები აცლიან მითხრას თავისი სათქმელი. მთვარე მომითხრობს შორეული ადგილებიდან მოტანილ ამბებს. დედამიწის სხვადასვხა კუთხეში ნანახ უიღბლო სიყვარულზე, ხანმოკლე ბედნიერებაზე, ხანგრძლივ ტკბობასა და შესაშურ მეგობრობაზე. ამ ყოველივეს მოსმენის შემდეგ ისეთი გრძნობა მიჩნდება თითქოს რაღაცას მიმალავს ყვიტელი მნათობი. ბოლომდე არ მეუბნება სათქმელს და...

ახედეთ ცას...

იდგა გაზაფხული, წვიმდა, მზე პირს იბანდა... საოცარია გაზაფხული. მიყვარს, რადგან ამ დროს სიცოცხლის სული შთაებერება ბუნებას და და მყისიერად აცოცხლებს არემარეს. ჭიკჭიკს იწყებენ ჩიტები და დადუმებულ წუთისოფელს აიძულებენ ღრმა და უშფოთველი ძილიდან გამოვიდეს. უკიდეგანო ზეცა...

თენდება დღე

თენდება დღე...თვალებს ვახელ სიზარმაცით, ვეძებ სამოსს და ბოლოს მთლად ვფხიზლდები...თვალს მჭრის ფანჯარაში დანახული ნაცრისფერი ცა..


Âñ¸ íåîáõîäìîå äëÿ äâèæêà DLE