ერთ მშვენიერ დღეს, თუკი ადამიანი ნამდვილ სიყვარულს ამოფრქვევის საშუალებას მისცემს, დალაგებულ-მოწესრიგებული...

ორნაირი თანაგრძნობა არსებობს: ერთია სულმოკლე და სენტიმენტალური, იგი არსებითად სხვა არა არის რა,თუ არა...

არეული როლი თუ სცენა, სხვა ჩემს სიცოცხლეს უჩემოდ ძერწავს....

სიყვარული...მეორე სიცოცხლეა, ის სულში აღწევს, სისხლს ათბობს და გულისძგერას სიამეს მატებს....

სიყვარულია ის ჯადოსნური ჯოხი, სამყაროს ედემის ბაღად რომ აქცევს ხოლმე...

სიყვარული სხვა არაფერია თუ არა ბუნების უმაღლესი პოეზია....

მე არ დამაბრალოთ დღეს ჩემი "მე"-ობა იმას დააბრალეთ ვინც ასეთი გამხადა....

ცხოვრება ტკივილია უნდა იბრძოლო გადარჩენისთვის.....

ყველა ყველაფერს ნანობს..მანამდე კი ვერაფერს ხვდებინა...

მერე რა მოხდა.. თუ ვაფასებ ჩემს სიტყვას ძვირად, თუ ჩემს სახეზე, არ თამაშობს ღიმილი ხშირად, მერე რა მოხდა.....