ირიჟრაჟა! მერიქიფევ
ირიჟრაჟა! მერიქიფევ,
მომაწოდე ღვინის ჯამი.
ჩქარა; თორემ ეს საწუთრო
არ დაიცდის ერთი წამი!
ჩაქარა, თორემ ეს სიცოცხლე
გაფრინდება, გაიქცევა,
ჩვენ წავიქცეთ მანამ, სანამ
დედამიწა დაიქცევა!
ალისფერი ღვინო მოდის
დალოცვილი დოქიდანა,
ადე, თუ ქსურს გაიხარო,
ძილმა რაღა მოგიტანა!
ვინც აქ ვლოთობთ , ყველა წავალთ,
ისევ ვეღარ წამოვდგებით.
ღვინო გვასვი, ღვინო, იქნებ
ღვინის ჭურჭლად გამოვდგებით!
უკვე თავი მოგვაბეზრა ღვთისმოსავთა დარიგებამ.
ჩქარა, ღვინო მოგვაწოდე,
ჩქარა, მორჩი ჩარიგებას!
ჰაფეზ ჭკუას მიტომ გიქებ,
ღვინის ჯამს რომ ეტანები.
მაშ დალიე ტკბილი ღვინო
და აღივსე ნეტარებით.
მერიქიფევ, გადმომისხი
მერიქიფევ, გადმომისხი,
ჩქარა, თორემ მწყურია!
კიდევ ერთი თასი , თორემ
დღენი მიმიწურია.
სიყვარულის ტკივილი ვარ
კაცი განაწამები.
მაშ მოიტა მერიქიფევ,
ღვინით სავსე ჯამები!
მალე, თორემ ხვალ, ვინ იცი
იქნებ ბარგიც ამიკრეს.
მოდი გულის ეს ხანძარი
ღვინის ცეცხლით ჩამიქრეს.
ორი ძმაბიჭი
ორი ძმაბიჭი ლექსთა კრებული,
და ძველი ღვინო ორი ხელადა,
თუ მექნა კუთხე მოფარებული
სამუსაიფოდ, მწვანე ველადა,
არ გავცვლი ამას მთელ სამყაროში,
თვით სამოთხეც კი რომ მომცენ თანა,
თუნდაც ამისთვის- ამ ნეტარ დროში,
წინააღმიდგეს მთელი ქვეყანა.
შენ ცისკარი ხარ
შენ ცისკარი ხარ, მე – მიმქრალი სანთლის მუდარა,
მაგრამ განთიადს სანთლისაგან არა უნდა–რა.
სული მხდება და მებინდება სიცოცხლის დღენი,
შენმა ღიმილმა ჩემს სულს ვეღარ გამოუდარა.
სამარეს ია ამიყვავებს, რადგან ამ გულმა
ზედ დაჭდეული ზილფის დაღი იას უდარა.
ჰაფეზ, შენს საფლავს სატრფომ სიოდ რომ ჩაუქროლოს,
შემოგეხევა ვნებისაგან ტანზე სუდარა
ირიჟრაჟა! მერიქიფევ,
მომაწოდე ღვინის ჯამი.
ჩქარა; თორემ ეს საწუთრო
არ დაიცდის ერთი წამი!
ჩაქარა, თორემ ეს სიცოცხლე
გაფრინდება, გაიქცევა,
ჩვენ წავიქცეთ მანამ, სანამ
დედამიწა დაიქცევა!
ალისფერი ღვინო მოდის
დალოცვილი დოქიდანა,
ადე, თუ ქსურს გაიხარო,
ძილმა რაღა მოგიტანა!
ვინც აქ ვლოთობთ , ყველა წავალთ,
ისევ ვეღარ წამოვდგებით.
ღვინო გვასვი, ღვინო, იქნებ
ღვინის ჭურჭლად გამოვდგებით!
უკვე თავი მოგვაბეზრა ღვთისმოსავთა დარიგებამ.
ჩქარა, ღვინო მოგვაწოდე,
ჩქარა, მორჩი ჩარიგებას!
ჰაფეზ ჭკუას მიტომ გიქებ,
ღვინის ჯამს რომ ეტანები.
მაშ დალიე ტკბილი ღვინო
და აღივსე ნეტარებით.
მერიქიფევ, გადმომისხი
მერიქიფევ, გადმომისხი,
ჩქარა, თორემ მწყურია!
კიდევ ერთი თასი , თორემ
დღენი მიმიწურია.
სიყვარულის ტკივილი ვარ
კაცი განაწამები.
მაშ მოიტა მერიქიფევ,
ღვინით სავსე ჯამები!
მალე, თორემ ხვალ, ვინ იცი
იქნებ ბარგიც ამიკრეს.
მოდი გულის ეს ხანძარი
ღვინის ცეცხლით ჩამიქრეს.
ორი ძმაბიჭი
ორი ძმაბიჭი ლექსთა კრებული,
და ძველი ღვინო ორი ხელადა,
თუ მექნა კუთხე მოფარებული
სამუსაიფოდ, მწვანე ველადა,
არ გავცვლი ამას მთელ სამყაროში,
თვით სამოთხეც კი რომ მომცენ თანა,
თუნდაც ამისთვის- ამ ნეტარ დროში,
წინააღმიდგეს მთელი ქვეყანა.
შენ ცისკარი ხარ
შენ ცისკარი ხარ, მე – მიმქრალი სანთლის მუდარა,
მაგრამ განთიადს სანთლისაგან არა უნდა–რა.
სული მხდება და მებინდება სიცოცხლის დღენი,
შენმა ღიმილმა ჩემს სულს ვეღარ გამოუდარა.
სამარეს ია ამიყვავებს, რადგან ამ გულმა
ზედ დაჭდეული ზილფის დაღი იას უდარა.
ჰაფეზ, შენს საფლავს სატრფომ სიოდ რომ ჩაუქროლოს,
შემოგეხევა ვნებისაგან ტანზე სუდარა