გაზაფხულის დილა
დილა კი არა, სიზმარეულ ბურანს და წუხილს
მიფრთხობს ფრინველთა მოძახილი და რია-რია.
შემოგარეებს შებღაოდა ქარი წუხელის,
შეხედე - ყველგან დაცვენილი ყვავილი ყრია!
ვანვეისთან გამოთხოვების გამო ნათქვამი ლექსი
აწ ამ ნაღვლიან სიმშვიდეში არაფერს ველი.
განთიადს მისდევს განთიადი, ფუჭად მავალი . . .
გავალ, გზადაგზა გამაბრუებს ყვავილთა სურნელი,
ვაგლახ, რომ ჩემი მეგობარი ჩემთან არ არის . . .
ვინ მეყოლება მგზავრობაში მოძმე პირველი?
ამწყავი გრძნობის თუღა დარჩა - ფიქრიც კი არ ღირს . . .
უნდა მოვისხა მდუმარება განუწილველი -
ბაღსა მყოფელმა გადავკეტო ჭიშკარი ბაღის!
ვწერ მოძღვარ ის სენაკის კედელზე
ჭვრეტად მიიქცა ი მოძღვარი, აღარსად დადის.
უდაბურ ალაგს დადგა სახლი და იქ მარტოა.
ზღურბლს მიღმა მოჩანს მშვენიერი გორაკის ლანდი,
კიბის ახლორე მიუყვება ღელე ღრანტოვანს.
იქ წვიმებს მისდევს მიმწუხრის ხანს ნათლის კოტორი,
სახლს ზეგარდმოით ცა-ლაჟვარდის ფერი მოება.
შეხედე ერთი, როგორ ნათობს შლამში ლოტოსი -
და დაიჯერებ უმალ გულის უმანკოებას.
ნაადრევი ყინვები
ტყე გაიძარცვა, მიაშურეს ბატებმა სამხრეთს.
მდუმარ მდინარეს ბორეასი ჩაუქრის განად.
მშობლიურ ჭალებს მიუყვება კლაკვნით სიანი.
შორეთს, ჩუს თავზე ღრუბლები დგანან.
ოჯახზე ვფიქრობ, მისველდება ცრემლებით თვალი.
აფრა ნაოსნის ილანდება დასალიერით.
სად მგეზავს გეზი უგზოობის - ვის ვკითხო კვალი?
ზღვა მიმწუხრისა გლუვია და თვალუწიერი.
სიშანის მთაზე ვეწვიე სინ ეს
ნავი ირწევა - მე მდინარით მივემართები:
მოხილვა მწადის მეგობარის ჩემის სავანის.
დამყურებს მნათი დამავალი, მზერანათელი,
მეთევზეაო - არ იფიქრებს ჩემზე მავანი.
დავხედავ: წყალი მოკამკამე. ფსკერზე ქვშიანი.
ბამბუკის კუნძულს შესევია, ვხედავ, ხალხი და
შლიან სათხევლებს . . . მოჩანს სახლი. მაღლა - სიშანი.
სახლსა მყოფელი წიგნს კითხულობს - მესმის სახლიდან.
კეთილმოუბართ დაგვავიწყდა ღამე, ახლა კი
საცაა ლანდი დაგვადგება. სუსხიან დილას,
ვითარცა იმ ბრძენს, ვინც კოკოშით, როგორც გლახაკი,
სვამდა და ედგა თავს ღვთიური სიმშვიდის ჩრდილი.
ღამე მდნარე ძიანდეზე
უახლოვდება ჩვენი ნავი კუნძულს ნისლიანს.
მგზავრს უცხო მხარე მიმწუხრის ხანს წუხილით ავსებს.
გადაჭიმულან სივრცეები, ხეებს თავანი
ჩამოყრდნობია . . . და ახლოა მთოვარე ასე.
ღამეს ვათევ მთაში მასწავლებელ ეს სენაკში.ველოდები დინს, მაგრამ იგი არ მოდის
მზე ჩაიწვერა მთების მიღმა . . .
წყვდიადი ავსებს
შემოგარეებს . . .
ფიჭვების თავზე
დახრილა მთვარე -
საღამურის სიგრილით მთვრალი.
ქრის და ივსება წყარო
ქარის ხმითა და მთვარით.
ტყით ტყისმჭრელები გამოდიან
მოისმის ჩქამი.
და თავშესაფარს დაეძებენ
ფრინველნი ღამით.
მოსვლას დამპირდა მეგობარი.
არ მოდის . . . ოდენ
ხავსით ნაფარი ბილიკი დუმს
და ცინი გოდებს.
ღამით ვბრუნდები ლუმენში
საყდარში დარეკეს ზარები მწუხრისა -
ჩანავლდა, ჩაქრა დღეი სუფეული.
მოისმის მწუხრისხანს ყაყანი მოგზაურთა,
ნავებს ვეძალებით წინარე უბეულის.
ხმაურობს, ტორტმანებს ნაპირი ქვიშიანი,
სოფლისკენ ჩქარობენ მავანნი.
მივდივარ ნავით მდინარის თანამგზავრი,
ლუმენში ვბრუნდები, ღამეში მავალი.
მთვარემ გადახადა მწუხრი არემარეს,
ვიგრძენ: ღამეული ხენი უცხონია . . .
ასე შეუმჩნევლად ლუმენს მივაღწიე,
სადაც სიჩუმეში პან გუს უცხოვრია.
კლდოვან ჭალაკებში, წაშლილ ბილიკებზე
მწყემსავს მდუმარებას ტევრი ატეხილი.
ოდენ ხეობათა წიაღ მარტოსული
მოდის და მიდის ერთი განდეგილი.
შემოდგომაზე ლანშანის მთიდან ამ ლექსს ვუგზავნი ჩან მეხუთეს
აქ, ბეიშანზე,
მოქათქათე ღრუბელთა შორის
გადმოვიხვეწე . . .
სული იშვებს მარტო დუმილით.
ამოვედ მოძმის სახილველად.
და გული თრთოლით
მიფრინავს იქით -
სად ჩიტები გაჰქრნენ შუილით.
მოდგა ნაღველი:
მოდის ბინდი საღამოისა.
მაგრამ მიხარის:
იხსნებიან სხვა სიშორენი.
მე ვხედავ სოფლის მობინადრეთ,
ლაღად მოისმის
მათი ყაყანი,
ნაპირს მოსწვდა ხალხის მორევი.
ხენი მოჩანან ჩირგვებივით
ცის დასავალთან.
ყურეში ნავი მიუბიათ -
ნალევი მთვარის.
როს მოხვალ ღვინით, მეგობარო,
შორით მავალი?
სთველის დღეობას
შევეგებოთ ნადიმად მჯდარნი.
წელიწადის მიწურულს დავბრუნდი ნანშანის მთებში
იქ, ჩრდილოეთის დარბაზონებს აღარ შევუვლი,
სამხრეთის მთაზე ჩემს სენაკში ფიქრი მებურვის.
უბირი გავხდი - არად მაგდებს ქვეყნის რჩეული -
ვარ ავადმყოფი - ყველასაგან მიტოვებული.
ვაგლახ, ჭაღარა სიბერისკენ მიმერეკება.
შემოდგომისკენ მიიხარა სიმწვანე ცალკერძ.
ფიქრით სავსე ვარ, ვერ ვიძინებ დარდის ეკლებზე.
ტყეს ადგას მთვარე . . . მე კი ვუმზერ ცარიელ სარკმელს.
დილა კი არა, სიზმარეულ ბურანს და წუხილს
მიფრთხობს ფრინველთა მოძახილი და რია-რია.
შემოგარეებს შებღაოდა ქარი წუხელის,
შეხედე - ყველგან დაცვენილი ყვავილი ყრია!
ვანვეისთან გამოთხოვების გამო ნათქვამი ლექსი
აწ ამ ნაღვლიან სიმშვიდეში არაფერს ველი.
განთიადს მისდევს განთიადი, ფუჭად მავალი . . .
გავალ, გზადაგზა გამაბრუებს ყვავილთა სურნელი,
ვაგლახ, რომ ჩემი მეგობარი ჩემთან არ არის . . .
ვინ მეყოლება მგზავრობაში მოძმე პირველი?
ამწყავი გრძნობის თუღა დარჩა - ფიქრიც კი არ ღირს . . .
უნდა მოვისხა მდუმარება განუწილველი -
ბაღსა მყოფელმა გადავკეტო ჭიშკარი ბაღის!
ვწერ მოძღვარ ის სენაკის კედელზე
ჭვრეტად მიიქცა ი მოძღვარი, აღარსად დადის.
უდაბურ ალაგს დადგა სახლი და იქ მარტოა.
ზღურბლს მიღმა მოჩანს მშვენიერი გორაკის ლანდი,
კიბის ახლორე მიუყვება ღელე ღრანტოვანს.
იქ წვიმებს მისდევს მიმწუხრის ხანს ნათლის კოტორი,
სახლს ზეგარდმოით ცა-ლაჟვარდის ფერი მოება.
შეხედე ერთი, როგორ ნათობს შლამში ლოტოსი -
და დაიჯერებ უმალ გულის უმანკოებას.
ნაადრევი ყინვები
ტყე გაიძარცვა, მიაშურეს ბატებმა სამხრეთს.
მდუმარ მდინარეს ბორეასი ჩაუქრის განად.
მშობლიურ ჭალებს მიუყვება კლაკვნით სიანი.
შორეთს, ჩუს თავზე ღრუბლები დგანან.
ოჯახზე ვფიქრობ, მისველდება ცრემლებით თვალი.
აფრა ნაოსნის ილანდება დასალიერით.
სად მგეზავს გეზი უგზოობის - ვის ვკითხო კვალი?
ზღვა მიმწუხრისა გლუვია და თვალუწიერი.
სიშანის მთაზე ვეწვიე სინ ეს
ნავი ირწევა - მე მდინარით მივემართები:
მოხილვა მწადის მეგობარის ჩემის სავანის.
დამყურებს მნათი დამავალი, მზერანათელი,
მეთევზეაო - არ იფიქრებს ჩემზე მავანი.
დავხედავ: წყალი მოკამკამე. ფსკერზე ქვშიანი.
ბამბუკის კუნძულს შესევია, ვხედავ, ხალხი და
შლიან სათხევლებს . . . მოჩანს სახლი. მაღლა - სიშანი.
სახლსა მყოფელი წიგნს კითხულობს - მესმის სახლიდან.
კეთილმოუბართ დაგვავიწყდა ღამე, ახლა კი
საცაა ლანდი დაგვადგება. სუსხიან დილას,
ვითარცა იმ ბრძენს, ვინც კოკოშით, როგორც გლახაკი,
სვამდა და ედგა თავს ღვთიური სიმშვიდის ჩრდილი.
ღამე მდნარე ძიანდეზე
უახლოვდება ჩვენი ნავი კუნძულს ნისლიანს.
მგზავრს უცხო მხარე მიმწუხრის ხანს წუხილით ავსებს.
გადაჭიმულან სივრცეები, ხეებს თავანი
ჩამოყრდნობია . . . და ახლოა მთოვარე ასე.
ღამეს ვათევ მთაში მასწავლებელ ეს სენაკში.ველოდები დინს, მაგრამ იგი არ მოდის
მზე ჩაიწვერა მთების მიღმა . . .
წყვდიადი ავსებს
შემოგარეებს . . .
ფიჭვების თავზე
დახრილა მთვარე -
საღამურის სიგრილით მთვრალი.
ქრის და ივსება წყარო
ქარის ხმითა და მთვარით.
ტყით ტყისმჭრელები გამოდიან
მოისმის ჩქამი.
და თავშესაფარს დაეძებენ
ფრინველნი ღამით.
მოსვლას დამპირდა მეგობარი.
არ მოდის . . . ოდენ
ხავსით ნაფარი ბილიკი დუმს
და ცინი გოდებს.
ღამით ვბრუნდები ლუმენში
საყდარში დარეკეს ზარები მწუხრისა -
ჩანავლდა, ჩაქრა დღეი სუფეული.
მოისმის მწუხრისხანს ყაყანი მოგზაურთა,
ნავებს ვეძალებით წინარე უბეულის.
ხმაურობს, ტორტმანებს ნაპირი ქვიშიანი,
სოფლისკენ ჩქარობენ მავანნი.
მივდივარ ნავით მდინარის თანამგზავრი,
ლუმენში ვბრუნდები, ღამეში მავალი.
მთვარემ გადახადა მწუხრი არემარეს,
ვიგრძენ: ღამეული ხენი უცხონია . . .
ასე შეუმჩნევლად ლუმენს მივაღწიე,
სადაც სიჩუმეში პან გუს უცხოვრია.
კლდოვან ჭალაკებში, წაშლილ ბილიკებზე
მწყემსავს მდუმარებას ტევრი ატეხილი.
ოდენ ხეობათა წიაღ მარტოსული
მოდის და მიდის ერთი განდეგილი.
შემოდგომაზე ლანშანის მთიდან ამ ლექსს ვუგზავნი ჩან მეხუთეს
აქ, ბეიშანზე,
მოქათქათე ღრუბელთა შორის
გადმოვიხვეწე . . .
სული იშვებს მარტო დუმილით.
ამოვედ მოძმის სახილველად.
და გული თრთოლით
მიფრინავს იქით -
სად ჩიტები გაჰქრნენ შუილით.
მოდგა ნაღველი:
მოდის ბინდი საღამოისა.
მაგრამ მიხარის:
იხსნებიან სხვა სიშორენი.
მე ვხედავ სოფლის მობინადრეთ,
ლაღად მოისმის
მათი ყაყანი,
ნაპირს მოსწვდა ხალხის მორევი.
ხენი მოჩანან ჩირგვებივით
ცის დასავალთან.
ყურეში ნავი მიუბიათ -
ნალევი მთვარის.
როს მოხვალ ღვინით, მეგობარო,
შორით მავალი?
სთველის დღეობას
შევეგებოთ ნადიმად მჯდარნი.
წელიწადის მიწურულს დავბრუნდი ნანშანის მთებში
იქ, ჩრდილოეთის დარბაზონებს აღარ შევუვლი,
სამხრეთის მთაზე ჩემს სენაკში ფიქრი მებურვის.
უბირი გავხდი - არად მაგდებს ქვეყნის რჩეული -
ვარ ავადმყოფი - ყველასაგან მიტოვებული.
ვაგლახ, ჭაღარა სიბერისკენ მიმერეკება.
შემოდგომისკენ მიიხარა სიმწვანე ცალკერძ.
ფიქრით სავსე ვარ, ვერ ვიძინებ დარდის ეკლებზე.
ტყეს ადგას მთვარე . . . მე კი ვუმზერ ცარიელ სარკმელს.
