რერიხი ნიკოლოზ

მეკარევ, მითხარ

მეკარევ, მითხარ,
რად ჰგმანავ ამ კარს?
რას იცავ ასე გულმოდგინებით?
მე საიდუმლოს ვიცავ სიმშვიდის.
მაგრამ სიმშვიდე ცარიელია
ასე ამბობენ სარწმუნო კაცნი,
არა არისო სიმშვიდეში.
მე ვფლობ სიმშვიდის საიდუმლოს,
მე მის დარაჯად დამაყენეს.
მაგრამ სიმშვიდე ცარიელია.
ეს შენთვისაა ცარიელი”, მიუგო იმან.

გვიპასუხეს: არ შეიძლება

გვიპასუხეს: არ შეიძლება.
მაინც შევედით.
მივედით კართან.
ყველგან გვესმოდა: არ შეიძლება.
ნიშნულების ნახვა გვინდოდა.
გვითხრეს ისევ: არ შეიძლება.
ჰოი, მცველებო, თეთრითმოსილნო,
ყოვლისმხილველნო,
ყოვლისმცოდნენო,
სცდებით, მცველებო!
მასპინძელმა მოგვცა უფლება
ნახვის, გაგების.
ასე სურს ალბათ,
რომ ვიხილოთ, რომ შევიმეცნოთ.
კარებს იქით მოციქული დგას,
ჩვენთვის რაღაც მოუტანია.
გაგვატარეთ მისკენ, მცველებო!
არ შეიძლება,
მოგვიგეს და დაგმანეს კარი.
მაინც გავვლეთ ბევრი კარები.
ერთურთს ვეკვროდით და ვაწყდებოდით.
და შეიძლება გვრჩებოდა უკან.
კართა მცველნი გვემუქრებოდნენ,
გვთხოვდნენ, გვიშლიდნენ:
არ შეიძლება.
ყველაფერი აივსო სიტყვით: არ შეიძლება.
არაფერი არ შეიძლება.
არავისთან არ შეიძლება.
არავისზე არ შეიძლება.
შეიძლება უკან არის მხოლოდ და მხოლოდ.
მაგრამ იქ კი, ბოლო კარებზე,
დაწერილი იქნება შეიძლება.
ჩვენს უკან მაშინ არ შეიძლება დარჩება ოდენ.
ამის დაწერა ისურვა მან ბოლო კარებზე.

მზადაა ჩემი სამოსელი

მზადაა ჩემი სამოსელი.
ახლა მე ნიღაბს ავიფარებ.
ნუ გაიკვირვებ, მეგობარო,
თუ საშინელი იქნება იგი.
თვალთა ჭრილი აქვს იმას მხოლოდ.
უნდა გავიდეთ ახლა სახლიდან.
ვის შევხვდებით?
ვის რანაირად მოვეჩვენებით?
არ მოგწონს, განა, ჩემი ნიღაბი?
არა მგავს იგი?
წარბებში არ ჩანს ჩემი თვალები?
შეჭმუხვნილია ძალზე შუბლი?
მაგრამ ნიღაბს მალე მოვიძრობ.
და ერთმანეთს გავუღიმებთ.
და ღიმილით გავივლით ბრბოში.