ზღვასთან იდგა მუხა მწვანე
ფრაგმენტი ზღაპრიდან “რუსლანი და ლუდმილა”
ზღვასთან იდგა მუხა მწვანე,
ოქროს ჯაჭვით კატა ება...
დადის კატა გულთმისანი,
ათას ტყუილ-მართალს ყვება,
მარჯვნივ წავა დაამღერებს,
მარცხნივ არაკს მეუბნება.
(ასეთ რამეს ვერსად ნახავ
მართლაც სასწაული ხდება!)
ალი არხევს მუხის ტოტებს.
ოჩოპინტრე დააბოტებს.
რას არ დაინახავს თვალი,
გეგონება, მართლაც ცხადი:
აქ, ბილიკით, იდუმალით,
უხილავი მხეცი დადის.
აქ ჭინკების ისმის ოხვრა,
გრძნეულია ტყე და ველი,
ქათმის ფეხებზე დგას ქოხი,
არც კარი აქვს, არც სარკმელი.
განთიადი როს დადგება,
ზღვის ტალღები მოზვავდება.
ნაპირმა რომ დაიტია,
ოცდაათი რაინდია,
მხარს უმშვენებს ბიძა მათი,
გამზრდელი და ძიძა მათი.
აქ, ხელმწიფეს, უმრისხანესს,
უფლისწული უბამს თვალებს.
აქ, ღრუბლებში გამომწყვდეულს,
დევგმირი ჰყავს ხელში გრძნეულს,
ატკაცუნებს გრძნეულ აფრებს
ცხრა მთას, ცხრა ზღვას გადააფრენს.
კოშკში მეფის ასულია,
შავ ფიქრებში წასულია,
(არსად თქმულა, არც ნახულა!)
მურა მგელი ჰყავს მსახურად.
გრძნეულია ყველაფერი:
ჩანს როკაპი დედაბერი;
როდინის ქვა მოჰგავს ჰუნეს
თოხარიკით მორახუნებს.
აქ, კაშეი მეფეც ვნახე,
ოქრო-ვერცხლზე მოცახცახე,
«Там Русский дух, там Русью пахнет!»
ვაჭაშნიკე თაფლი ტკბილი
აქ რუსული სული ღვივის!
ზღვასთან იდგა მუხა მწვანე
ოქროს ჯაჭვით კატა ება,
დადის კატა გულთმისანი,
ათას ტყუილ-მართალს ყვება.
გავიხსენებ ერთ მის ნათქვამს
მოგიყვებით ამბავს მართალს.
მე მახსოვს წამი, წამი გრძნეული
მე მახსოვს წამი, წამი გრძნეული,
შენ მომევლინე, ვით ხილვა ცხადი,
ვით გაელვება ანაზდეული,
ვით სილამაზის უჭკნობი ხატი.
და მერე დიდხანს, როცა ნაღველში
და ფუჭ გნიასში დიოდნენ დღენი,
მე სიზმრად მდევდა ხმა უნაზესი
და საყვარელი ნაკვთები შენი.
მაგრამ ოცნება სიზმრისეული
გაჰქრა, მინავლდა ჟამთასვლის ქარში,
და დამავიწყდა ხმაც შენეული,
და სიზმარშიაც უშენოდ დავრჩი.
და უღიმღამოდ, უგზოდ, უმიზნოდ,
დრო გადიოდა გულგრილი, ნელი...
და გაჰქრა სადღაც ღვთიური გზნება,
და ლაღი ვნება,
და ნაზი ცრემლი...
მაგრამ კვლავ დადგა წამი გრძნეული!
კვლავ მომევლინე, ვით ხილვა ცხადი!
ვით გაელვება ანაზდეული!
ვით სილამაზის უჭკნობი ხატი!
და კვლავ აღმანთო ოცნებამ მწველმა,
კვლავ ნეტარება ვიგრძენი ძველი,
კვლავ დამიბრუნდა ღვთიური გზნება,
და ლაღი ვნება,
და ნაზი ცრემლი...
1825
მე თქვენ მიყვარდით!.
მე თქვენ მიყვარდით!.. შეიძლება, ეს სიყვარული
ჯერ არ ჩამქრალა ამ ჩემს გულში, ისევ ხმიანობს,
მაგრამ დაე, ნუ შეგაშფოთებთ გრძნობა ფარული,
არ მსურს რაიმემ დაგაღონოთ, გასევდიანოთ.
მე თქვენ მიყვარდით უიმედოდ, რიდით, მალულად,
ხან ეჭვი მკლავდა, მაგრამ ტრფობა მქონდა მხურვალე.
მე თქვენ მიყვარდით ის წრფელად, ისე სათუთად,
ღმერთმა ქნას, ასე მომავალში სხვასაც უყვარდეთ!
მორჩა: ერთმანეთს არაფერი არ გაგვახსენებს.
მორჩა: ერთმანეთს არაფერი არ გაგვახსენებს.
უკანასკნელად ვეამბორე მე მუხლებს შენსას,
სამგლოვიაროს და მწუხარეს ვიმღერებ მესას.
მორჩა ყოველი - ეს სიტყვები ისევ ახსენე.
აღარასოდეს მოვიტყუებ თავს ოცნებებით,
ნაღვლიან მზერით არ დაგიწყებ კვალდაკვალ დევნას.
ჩემთვის არ ქმნილა სიყვარულის ლამაზი სევდა -
გადავივიწყო იქნებ, ძველი მოგონებები.
შენ ჯერ ნორჩი ხარ: სული შენი მშვენიერია,
კიდევ მრავალი შეგიყვარებს, ტურფა ფერიავ.
ერთი მელექსის გარდაცვალების გამო
აიტზე სიახლის გამოქვეყნება
გამოქვეყნება მთავარზე კომენტარების ნებართვა
სტატიის რეიტინგის ნებართვა სიახლის დაფიქსირება
ავტოხაზგამყოფი
ზამთრის საღამო
შენთვის ვწერ, შენთვის, ლამაზმანო, სულთა მპყრობელო,
სიზმარეული დაგანახო მსურს სამფლობელო.
ენაჭარტალა წარსულის რომ გესმას ჩურჩული,
ააკიაფო შენი სულის ყველა კუნჭული,
შენთვის ვირჯები, არ მჭირდება ქება და ხოტბა
მე მომავალი გამცემს პასუხს, დაიცა ცოტა...
ღვივის სანთელი და კრეტსაბმელს აქანებს ქარი.
ღამის პეპლების სინათლისკენ მიიწევს ჯარი.
ზიხარ, მუხლებზე გისვენია ჩემი ლექსები,
ფიქრობ მიჯნურზე და ქურდულად ეალერსები.
მიძღვნა
შენთვის ვწერ, შენთვის, ლამაზმანო, სულთა მპყრობელო,
სიზმარეული დაგანახო მსურს სამფლობელო.
ენაჭარტალა წარსულის რომ გესმას ჩურჩული,
ააკიაფო შენი სულის ყველა კუნჭული,
შენთვის ვირჯები, არ მჭირდება ქება და ხოტბა
მე მომავალი გამცემს პასუხს, დაიცა ცოტა...
ღვივის სანთელი და კრეტსაბმელს აქანებს ქარი.
ღამის პეპლების სინათლისკენ მიიწევს ჯარი.
ზიხარ, მუხლებზე გისვენია ჩემი ლექსები,
ფიქრობ მიჯნურზე და ქურდულად ეალერსები.
ერთი მელექსის გარდაცვალების გამო
მიუვა ვითომ მის სულს მადლი სანთელ–საკმევლის?
ცოდვილია და, ვეჭვობ, გახდეს სამოთხის ღირსი.
დავიწყებოდეს უფალს მისი ავი საქმენი,
როგორც მკითხველებს დაავიწყდათ ლექსები მისი.
ფრაგმენტი ზღაპრიდან “რუსლანი და ლუდმილა”
ზღვასთან იდგა მუხა მწვანე,
ოქროს ჯაჭვით კატა ება...
დადის კატა გულთმისანი,
ათას ტყუილ-მართალს ყვება,
მარჯვნივ წავა დაამღერებს,
მარცხნივ არაკს მეუბნება.
(ასეთ რამეს ვერსად ნახავ
მართლაც სასწაული ხდება!)
ალი არხევს მუხის ტოტებს.
ოჩოპინტრე დააბოტებს.
რას არ დაინახავს თვალი,
გეგონება, მართლაც ცხადი:
აქ, ბილიკით, იდუმალით,
უხილავი მხეცი დადის.
აქ ჭინკების ისმის ოხვრა,
გრძნეულია ტყე და ველი,
ქათმის ფეხებზე დგას ქოხი,
არც კარი აქვს, არც სარკმელი.
განთიადი როს დადგება,
ზღვის ტალღები მოზვავდება.
ნაპირმა რომ დაიტია,
ოცდაათი რაინდია,
მხარს უმშვენებს ბიძა მათი,
გამზრდელი და ძიძა მათი.
აქ, ხელმწიფეს, უმრისხანესს,
უფლისწული უბამს თვალებს.
აქ, ღრუბლებში გამომწყვდეულს,
დევგმირი ჰყავს ხელში გრძნეულს,
ატკაცუნებს გრძნეულ აფრებს
ცხრა მთას, ცხრა ზღვას გადააფრენს.
კოშკში მეფის ასულია,
შავ ფიქრებში წასულია,
(არსად თქმულა, არც ნახულა!)
მურა მგელი ჰყავს მსახურად.
გრძნეულია ყველაფერი:
ჩანს როკაპი დედაბერი;
როდინის ქვა მოჰგავს ჰუნეს
თოხარიკით მორახუნებს.
აქ, კაშეი მეფეც ვნახე,
ოქრო-ვერცხლზე მოცახცახე,
«Там Русский дух, там Русью пахнет!»
ვაჭაშნიკე თაფლი ტკბილი
აქ რუსული სული ღვივის!
ზღვასთან იდგა მუხა მწვანე
ოქროს ჯაჭვით კატა ება,
დადის კატა გულთმისანი,
ათას ტყუილ-მართალს ყვება.
გავიხსენებ ერთ მის ნათქვამს
მოგიყვებით ამბავს მართალს.
მე მახსოვს წამი, წამი გრძნეული
მე მახსოვს წამი, წამი გრძნეული,
შენ მომევლინე, ვით ხილვა ცხადი,
ვით გაელვება ანაზდეული,
ვით სილამაზის უჭკნობი ხატი.
და მერე დიდხანს, როცა ნაღველში
და ფუჭ გნიასში დიოდნენ დღენი,
მე სიზმრად მდევდა ხმა უნაზესი
და საყვარელი ნაკვთები შენი.
მაგრამ ოცნება სიზმრისეული
გაჰქრა, მინავლდა ჟამთასვლის ქარში,
და დამავიწყდა ხმაც შენეული,
და სიზმარშიაც უშენოდ დავრჩი.
და უღიმღამოდ, უგზოდ, უმიზნოდ,
დრო გადიოდა გულგრილი, ნელი...
და გაჰქრა სადღაც ღვთიური გზნება,
და ლაღი ვნება,
და ნაზი ცრემლი...
მაგრამ კვლავ დადგა წამი გრძნეული!
კვლავ მომევლინე, ვით ხილვა ცხადი!
ვით გაელვება ანაზდეული!
ვით სილამაზის უჭკნობი ხატი!
და კვლავ აღმანთო ოცნებამ მწველმა,
კვლავ ნეტარება ვიგრძენი ძველი,
კვლავ დამიბრუნდა ღვთიური გზნება,
და ლაღი ვნება,
და ნაზი ცრემლი...
1825
მე თქვენ მიყვარდით!.
მე თქვენ მიყვარდით!.. შეიძლება, ეს სიყვარული
ჯერ არ ჩამქრალა ამ ჩემს გულში, ისევ ხმიანობს,
მაგრამ დაე, ნუ შეგაშფოთებთ გრძნობა ფარული,
არ მსურს რაიმემ დაგაღონოთ, გასევდიანოთ.
მე თქვენ მიყვარდით უიმედოდ, რიდით, მალულად,
ხან ეჭვი მკლავდა, მაგრამ ტრფობა მქონდა მხურვალე.
მე თქვენ მიყვარდით ის წრფელად, ისე სათუთად,
ღმერთმა ქნას, ასე მომავალში სხვასაც უყვარდეთ!
მორჩა: ერთმანეთს არაფერი არ გაგვახსენებს.
მორჩა: ერთმანეთს არაფერი არ გაგვახსენებს.
უკანასკნელად ვეამბორე მე მუხლებს შენსას,
სამგლოვიაროს და მწუხარეს ვიმღერებ მესას.
მორჩა ყოველი - ეს სიტყვები ისევ ახსენე.
აღარასოდეს მოვიტყუებ თავს ოცნებებით,
ნაღვლიან მზერით არ დაგიწყებ კვალდაკვალ დევნას.
ჩემთვის არ ქმნილა სიყვარულის ლამაზი სევდა -
გადავივიწყო იქნებ, ძველი მოგონებები.
შენ ჯერ ნორჩი ხარ: სული შენი მშვენიერია,
კიდევ მრავალი შეგიყვარებს, ტურფა ფერიავ.
ერთი მელექსის გარდაცვალების გამო
აიტზე სიახლის გამოქვეყნება
გამოქვეყნება მთავარზე კომენტარების ნებართვა
სტატიის რეიტინგის ნებართვა სიახლის დაფიქსირება
ავტოხაზგამყოფი
ზამთრის საღამო
შენთვის ვწერ, შენთვის, ლამაზმანო, სულთა მპყრობელო,
სიზმარეული დაგანახო მსურს სამფლობელო.
ენაჭარტალა წარსულის რომ გესმას ჩურჩული,
ააკიაფო შენი სულის ყველა კუნჭული,
შენთვის ვირჯები, არ მჭირდება ქება და ხოტბა
მე მომავალი გამცემს პასუხს, დაიცა ცოტა...
ღვივის სანთელი და კრეტსაბმელს აქანებს ქარი.
ღამის პეპლების სინათლისკენ მიიწევს ჯარი.
ზიხარ, მუხლებზე გისვენია ჩემი ლექსები,
ფიქრობ მიჯნურზე და ქურდულად ეალერსები.
მიძღვნა
შენთვის ვწერ, შენთვის, ლამაზმანო, სულთა მპყრობელო,
სიზმარეული დაგანახო მსურს სამფლობელო.
ენაჭარტალა წარსულის რომ გესმას ჩურჩული,
ააკიაფო შენი სულის ყველა კუნჭული,
შენთვის ვირჯები, არ მჭირდება ქება და ხოტბა
მე მომავალი გამცემს პასუხს, დაიცა ცოტა...
ღვივის სანთელი და კრეტსაბმელს აქანებს ქარი.
ღამის პეპლების სინათლისკენ მიიწევს ჯარი.
ზიხარ, მუხლებზე გისვენია ჩემი ლექსები,
ფიქრობ მიჯნურზე და ქურდულად ეალერსები.
ერთი მელექსის გარდაცვალების გამო
მიუვა ვითომ მის სულს მადლი სანთელ–საკმევლის?
ცოდვილია და, ვეჭვობ, გახდეს სამოთხის ღირსი.
დავიწყებოდეს უფალს მისი ავი საქმენი,
როგორც მკითხველებს დაავიწყდათ ლექსები მისი.
