ათასწლეულად მეჩვენება
ათასწლეულად მეჩვენება დღე მისევდილი,
დედამიწაზე დავრჩი ოდეს უქალბატონოდ,
სხვა გზით მიმიხმობს, სურს სიცოცხლე უქმად დავტოვო
და ციერისკენ გავლივლივდე ნაცრისფერ დილით.
ვეღარ მაცდუნებს მიწა, თეთრი ქალის მკერდით,
რომ ჩამჩურჩულებს: საკუთარ თავს ებრძვი რატომო,
ცრუა სოფელი, მოაყივნებს კაცთ საგვარისტომოს,
მე კი ნათელში მსურს ვიხილო მისი მერდინი.
არ მეშინია წერამწერლის უგონო რისხვის,
მძიმე ტკივილით დალეწილი ვიგონებ უფლის
წამებულ სახეს: ვგრძნობ, თმენა და დუმილი მიხსნის,
შევყურებ სიკვდილს, წყვდიადივით მრუმეს და უგბილს,
რომელმაც დონნას გაუყინა ძარღვებში სისხლი
ვერ კი დაბინდა მისი სათნო და წყნარი შუბლი.
ბედისწერამ და სიყვარულმა
ბედისწერამ და სიყვარულმა ღამის ბინადარს
მიძღვნეს ატლასის ხელთათმანი და მყის უმაღლეს
სიხარულს შემრთეს და ტკივილი გადაუმალეს
სულს, მხოლოდ ოხვრა და ურვა რომ ახსოვს იმათგან.
აწ ვფიქრობ ჩემთვის: ვისმა ხელმა მიიძინა და
გაყუჩდა შიგნით, გულშიც ტანჯვა დაცხრა უმალვე,
გადამავიწყდა ცრემლი დამზრალს და ნამდუმარევს,
ოდეს სხეული ცივი ცეცხლის წიაღ გმინავდა.
ვერ შევინახე ძღვენი, ვეღარ დავშთი უფალთან,
და დავთმე ბრძოლა მძვინვარე და სისხლის დამდენი,
სიმარტოვემაც სულს უკუნის გზა გაუკაფა.
ო, ნეტავ ფრთები გამომესხას ზეცად განდევნილს,
და შორეთისკენ გავაქანო წმინდა მუქაფა,
ვიძიო შური, რომ მარგუნა ცრემლი ამდენი.
ბედნირი ვარ
ბედნიერი ვარ სიზმარში და შვებას მგვრის კვნესა,
ვეხვევი ჩრდილებს, ვაყურადებ შავეთის შრიშინს,
ზღვა უნაპირო თვალებს მივსებს შლამით და ქვიშით,
ტალღაზე ვაგებ სასახლეს და ქარიშხალს ვესავ.
და თითქო ჩემის სისხლის გემო მოსწყურდა მზესაც,
მაწყლულებს ბრწყინვით და მზაკვრულად სახედველს მიშლის
მე ირემს მივდევ, არ კი ვიცი, ცხადში თუ ძილში,
ამხედრებული უძლურ ხარზე, წყვდიადის ხემსად.
ბრმა და დაღლილი გახელებით ვეძებ დღედაღამ
დაკარგულ იმედს, ვერ იქნა და ვერ მივითმინე,
და სიყვარულსაც, სიკვდილსაც და ღმერთსაც ვეურვი.
ეს ოცი წელი, მძიმე ტანჯვით რომ დამედაღა,
ისევ გრძელდება, ისევ მიყვარს, ისევ ვქვითინებ,
და ვარსკვლავების ქვეშ უმწეოდ ვარ მომწყვდეული.
დავტირი დღეებს
დავტირი დღეებს, მწუხარებით თვალს რომ ლულავენ,
ოდეს ღვთაებრივ სინათლისკენ მივისწრაფოდი,
მაგრამ სურვილმა უეცარმა, როგორც ნაფოტი
შემაჭრა ფრთა და დამანარცხა მიწას უმალვე.
შენ კი დაჰყურებ სულში ცივი ცრემლით გაფოთლილ
ტანჯვას, რომელიც სააქაოს ვერ დავუმადლე,
იხსენ ცთომილი სული ჩემი ყრუ და მდუმარე
და გაზინზლული ამ ცხოვრების მწვირით, ტლაპოთი.
აღმავსე შენი აუწყავი მადლით, ალერსით,
თუ მოკვდავთათვის ნათელი ხარ და სამზეო ხარ,
ბრძოლის დასასრულს განწირული თუკი დავეცი.
მე ხომ ტკივილში უნდა მევლო, უნდა მეოხრა,
აწ მომიბოძე ყოფნა შენი უუკვდავესი.
სულს სხვა იმედი აღარ შერჩა მწედ და მეოხად.
კვლავ მოიქცევი
კვლავ მოიქცევი ჩემს ღამეში, სადაც უფლობენ
ტანჯვა, ნაღველი, ჭვირვალ ფრთეთა შრიალი მესმის,
სიკვდილმა ვეღარ ამოშანთა სინათლის ფესვი,
მაღლა ზეცაში გაცისკროვნდი ასჯერ უფრორე.
მადლობა შენდა, რომ მწუხარე გულს მოუფონე,
და წმინდა ხილვით დამიამე წყლულები გესლილს,
ნათელი შენი მწყურვალივით თუკი ვერ შევსვი,
მაშ, ჩემი ყოფნაც გალეულა უგზოდ, უფონოდ.
იქ, სადაც ოდეს სიმღერები აჟღერდა შენთვის,
გულგასენილი და დაღლილი ვტირივარ ახლა,
ვტირივარ ახლა, ჩემი ცრემლი უკუნეთს ერთვის.
და უცებ-ზეცით გარდამოხვალ ვითარცა ღმერთი,
ვგრძნობ სხეულს შენსას, საუკუნო დარდად რომ მახლავს
ჩურჩულით, სუნთქვით, სამოსელით, ქათქათა მკერდით.
მნათი ჩააქრო
მნათი ჩააქრო სიკვდილმა და ვიგრძენი კარგად,
ვით დაეფარა მოლივლივე თვალებს უკუნი,
ის იქცა მტვერად,
იქცა მიწად, ისმის სლუკუნი,
ჩამოჭკნა დაფნა, სიხარულებს წვეთ-წვეთად ვკარგავ.
ვეება მუხა დაემსგავსა გამომღრალ არგანს,
მოდის სიკვდილიც, მოდის ნგრევით, მოდის გუგუნით
და თუმცა თვალზე ისევ ბრწყინავს ცრემლის გუგუმი,
გამქრალა შიში და ნაღველიც იმ ნაღველს არ ჰგავს.
ხმაურობს გული და ვგრძნობ უკვე წასვლის ჟამია
და ვუბრუნდები ნაწამებ და შუა გაკვეთილ
თავისუფლებას, ასე ტკბილს და ასე შხამიანს.
მეუფე მიხმობს: არ დავტოვო სულის ნაფლეთიც,
ცხოვრებით დაღლილს ტანში მაინც სევდა დამიარს,
რომ ვერ გავძეხი მისი მადლით და სინათლეთ.
ოდეს კეისარს
ოდეს კეისარს ეგვიპტელებმა გამცემმა უცბად
მოჭრილი თავი უსაჩუქრა, მყისვე გათანგა
სხეული მისი ნეტარებამ, თუმცა თვალთაგან
დასდინდა ცრემლი სისხლოვანი კურცხალ და კურცხალ.
ოდეს ჰანიბალს მოაკითხა სიკვდილმა ურცხვმა,
ხალხის წინარე იხარებდა მაინც ათმაგად,
ზიზღის არილი არ უნახავს არვის კაცთაგანს
მის ბაგეებზე, თუმც სხეული უკუნეთს უძღვნა;.
აგრე ყოველი სულიერი მალავს ჭეშმარიტ
ვნებას, ხან წრფელს და უანკარესს, ხან კი სალიზღოს,
მაგრამ სიღამე და ნათელი შუბლზე მზესავით
ახატია და თუ მეც ვმღერი ანდა ვხალისობ,
მხოლოდ იმიტომ, რომ დავფარო ეს კაეშანი
და გულის წიაღ ჩავიბეჭდო სამარადისოდ.
ათასწლეულად მეჩვენება დღე მისევდილი,
დედამიწაზე დავრჩი ოდეს უქალბატონოდ,
სხვა გზით მიმიხმობს, სურს სიცოცხლე უქმად დავტოვო
და ციერისკენ გავლივლივდე ნაცრისფერ დილით.
ვეღარ მაცდუნებს მიწა, თეთრი ქალის მკერდით,
რომ ჩამჩურჩულებს: საკუთარ თავს ებრძვი რატომო,
ცრუა სოფელი, მოაყივნებს კაცთ საგვარისტომოს,
მე კი ნათელში მსურს ვიხილო მისი მერდინი.
არ მეშინია წერამწერლის უგონო რისხვის,
მძიმე ტკივილით დალეწილი ვიგონებ უფლის
წამებულ სახეს: ვგრძნობ, თმენა და დუმილი მიხსნის,
შევყურებ სიკვდილს, წყვდიადივით მრუმეს და უგბილს,
რომელმაც დონნას გაუყინა ძარღვებში სისხლი
ვერ კი დაბინდა მისი სათნო და წყნარი შუბლი.
ბედისწერამ და სიყვარულმა
ბედისწერამ და სიყვარულმა ღამის ბინადარს
მიძღვნეს ატლასის ხელთათმანი და მყის უმაღლეს
სიხარულს შემრთეს და ტკივილი გადაუმალეს
სულს, მხოლოდ ოხვრა და ურვა რომ ახსოვს იმათგან.
აწ ვფიქრობ ჩემთვის: ვისმა ხელმა მიიძინა და
გაყუჩდა შიგნით, გულშიც ტანჯვა დაცხრა უმალვე,
გადამავიწყდა ცრემლი დამზრალს და ნამდუმარევს,
ოდეს სხეული ცივი ცეცხლის წიაღ გმინავდა.
ვერ შევინახე ძღვენი, ვეღარ დავშთი უფალთან,
და დავთმე ბრძოლა მძვინვარე და სისხლის დამდენი,
სიმარტოვემაც სულს უკუნის გზა გაუკაფა.
ო, ნეტავ ფრთები გამომესხას ზეცად განდევნილს,
და შორეთისკენ გავაქანო წმინდა მუქაფა,
ვიძიო შური, რომ მარგუნა ცრემლი ამდენი.
ბედნირი ვარ
ბედნიერი ვარ სიზმარში და შვებას მგვრის კვნესა,
ვეხვევი ჩრდილებს, ვაყურადებ შავეთის შრიშინს,
ზღვა უნაპირო თვალებს მივსებს შლამით და ქვიშით,
ტალღაზე ვაგებ სასახლეს და ქარიშხალს ვესავ.
და თითქო ჩემის სისხლის გემო მოსწყურდა მზესაც,
მაწყლულებს ბრწყინვით და მზაკვრულად სახედველს მიშლის
მე ირემს მივდევ, არ კი ვიცი, ცხადში თუ ძილში,
ამხედრებული უძლურ ხარზე, წყვდიადის ხემსად.
ბრმა და დაღლილი გახელებით ვეძებ დღედაღამ
დაკარგულ იმედს, ვერ იქნა და ვერ მივითმინე,
და სიყვარულსაც, სიკვდილსაც და ღმერთსაც ვეურვი.
ეს ოცი წელი, მძიმე ტანჯვით რომ დამედაღა,
ისევ გრძელდება, ისევ მიყვარს, ისევ ვქვითინებ,
და ვარსკვლავების ქვეშ უმწეოდ ვარ მომწყვდეული.
დავტირი დღეებს
დავტირი დღეებს, მწუხარებით თვალს რომ ლულავენ,
ოდეს ღვთაებრივ სინათლისკენ მივისწრაფოდი,
მაგრამ სურვილმა უეცარმა, როგორც ნაფოტი
შემაჭრა ფრთა და დამანარცხა მიწას უმალვე.
შენ კი დაჰყურებ სულში ცივი ცრემლით გაფოთლილ
ტანჯვას, რომელიც სააქაოს ვერ დავუმადლე,
იხსენ ცთომილი სული ჩემი ყრუ და მდუმარე
და გაზინზლული ამ ცხოვრების მწვირით, ტლაპოთი.
აღმავსე შენი აუწყავი მადლით, ალერსით,
თუ მოკვდავთათვის ნათელი ხარ და სამზეო ხარ,
ბრძოლის დასასრულს განწირული თუკი დავეცი.
მე ხომ ტკივილში უნდა მევლო, უნდა მეოხრა,
აწ მომიბოძე ყოფნა შენი უუკვდავესი.
სულს სხვა იმედი აღარ შერჩა მწედ და მეოხად.
კვლავ მოიქცევი
კვლავ მოიქცევი ჩემს ღამეში, სადაც უფლობენ
ტანჯვა, ნაღველი, ჭვირვალ ფრთეთა შრიალი მესმის,
სიკვდილმა ვეღარ ამოშანთა სინათლის ფესვი,
მაღლა ზეცაში გაცისკროვნდი ასჯერ უფრორე.
მადლობა შენდა, რომ მწუხარე გულს მოუფონე,
და წმინდა ხილვით დამიამე წყლულები გესლილს,
ნათელი შენი მწყურვალივით თუკი ვერ შევსვი,
მაშ, ჩემი ყოფნაც გალეულა უგზოდ, უფონოდ.
იქ, სადაც ოდეს სიმღერები აჟღერდა შენთვის,
გულგასენილი და დაღლილი ვტირივარ ახლა,
ვტირივარ ახლა, ჩემი ცრემლი უკუნეთს ერთვის.
და უცებ-ზეცით გარდამოხვალ ვითარცა ღმერთი,
ვგრძნობ სხეულს შენსას, საუკუნო დარდად რომ მახლავს
ჩურჩულით, სუნთქვით, სამოსელით, ქათქათა მკერდით.
მნათი ჩააქრო
მნათი ჩააქრო სიკვდილმა და ვიგრძენი კარგად,
ვით დაეფარა მოლივლივე თვალებს უკუნი,
ის იქცა მტვერად,
იქცა მიწად, ისმის სლუკუნი,
ჩამოჭკნა დაფნა, სიხარულებს წვეთ-წვეთად ვკარგავ.
ვეება მუხა დაემსგავსა გამომღრალ არგანს,
მოდის სიკვდილიც, მოდის ნგრევით, მოდის გუგუნით
და თუმცა თვალზე ისევ ბრწყინავს ცრემლის გუგუმი,
გამქრალა შიში და ნაღველიც იმ ნაღველს არ ჰგავს.
ხმაურობს გული და ვგრძნობ უკვე წასვლის ჟამია
და ვუბრუნდები ნაწამებ და შუა გაკვეთილ
თავისუფლებას, ასე ტკბილს და ასე შხამიანს.
მეუფე მიხმობს: არ დავტოვო სულის ნაფლეთიც,
ცხოვრებით დაღლილს ტანში მაინც სევდა დამიარს,
რომ ვერ გავძეხი მისი მადლით და სინათლეთ.
ოდეს კეისარს
ოდეს კეისარს ეგვიპტელებმა გამცემმა უცბად
მოჭრილი თავი უსაჩუქრა, მყისვე გათანგა
სხეული მისი ნეტარებამ, თუმცა თვალთაგან
დასდინდა ცრემლი სისხლოვანი კურცხალ და კურცხალ.
ოდეს ჰანიბალს მოაკითხა სიკვდილმა ურცხვმა,
ხალხის წინარე იხარებდა მაინც ათმაგად,
ზიზღის არილი არ უნახავს არვის კაცთაგანს
მის ბაგეებზე, თუმც სხეული უკუნეთს უძღვნა;.
აგრე ყოველი სულიერი მალავს ჭეშმარიტ
ვნებას, ხან წრფელს და უანკარესს, ხან კი სალიზღოს,
მაგრამ სიღამე და ნათელი შუბლზე მზესავით
ახატია და თუ მეც ვმღერი ანდა ვხალისობ,
მხოლოდ იმიტომ, რომ დავფარო ეს კაეშანი
და გულის წიაღ ჩავიბეჭდო სამარადისოდ.
