პოემა: ფაუსტი
პროლოგი
(მიძღვნა)
ისევ მიახლოვდებით, ხატებანო წარსულის,
თუმც უწინაც მეჩვენეთ და კვლავ ბინდში განზავდით,
ვინძლო დღეს მოგიხელთოთ, ნატვრაც ჩემი ასრულდეს,
ვინძლო კვლავ არ გამისხლტეთ ციურ ოცნებასავით.
ამქვეყნიურ წყვდიადში რა ღვთიურად ციალებთ,
როგორ გადმოგიცურავთ დავიწყების უფსკრული!
ოჰ, რარიგად ვივსები ჭაბუკური სიამით,
თქვენს მიერ ჯადოქმნილი, თქვენს მიერ მონუსხული!
აჰა, ჩემი წარსული, ხიბლი დღეთა მიმქრალთა.
ირევიან ჩემს ირგვლივ ძვირფას სულთა აჩრდილნი,
ვინც მგზნებარედ მიყვარდა და უკუნეთს მიჰბარდა,
მეგობარნი ვინც მყავდა ბედის ლახვრით დაჭრილნი.
მიახლდება ტკივილი და ხსოვნაში ბრუნდება
უცხო ლაბირინთებში მათ გვერდით ხეტიალი,
ო, რამდენი აცდუნა ბედნიერმა წუთებმა,
განიწირა რამდენი ბედის უღვთო ტრიალით!
ოჰ, მათ ვეღარ მოვასმენ ჰანგთა ჩემთა ახალთა,
მათ, რომელთაც ვუმღერდი გრძნობით ნასათუთარით,
ვაყურადებ ძველ ჰანგებს... ვაგლახ, როგორ განქარდა
ჩვენი წმინდა ერთობა სულის ნავსაყუდარი!
ჩემს სიმღერებს ისმენენ ახლა სხვანი, უცხონი,
არად მიღირს მე მათი აღტაცება რიოში,
მხოლოდ ესღა მახარებს შემრჩა ჩანგი ცოცხალი,
თუმც ჩანთქმული ამქვეყნის ცოდვილ რია-რიაში.
და სურვილით ვეგზნები ძვირფას სულთა სამყაროს
კვლავ ვეახლო, ვესტუმრო, როგორც მგზავრი ყარიბი,
და ჟღერს იდუმალება... და მას ეხმიანება
ჰანგიც ჩემი გრძნეული ეოლოსის ქნარივით.
და მდის ცრემლი... და მივლის სხეულში ჟრუანტელი...
მითრთის გული-ყინული, თბილი ცრემლით ძლეული,
და რისიც ვარ მფლობელი ჰქრება, როგორც სანთელი,
და ხელთ მრჩება ოცნება სინამდვილედ ქცეული.
ვინაც გართობა არჩია გარჯას
ვინაც გართობა არჩია გარჯას,
რა ვქნა,იმისი საშველი არ ჩანს;
ვინც თვისთავი ვერ დაიმონა,
ის სამუდამოდ სხვის მონად დარჩა.
ნუ დავამცირებთ ეშმაკს
ნუ დავამცირებთ ეშმაკს, ბოროტ სულს,
ტყე–ღრე რომ დაძრწის დედიშობილა:
რაკი სუყველას ასე ძლიერ სძულს,
მართლა მაგარი ვინმე ყოფილა!
ყავლი გასვლია მუყაითს, გამრჯეს
ყავლი გასვლია მუყაითს, გამრჯეს,
არჩეულ გეზის ბეჯითად მიმყოლს;
არავის არ სურს რაღაცა გახდეს,
სუყველას უნდა რაღაცა იყოს.
სატრფოსთან ახლოს
მე შენზე ფიქრში მზის თეთრი რაში
გამომენთება ზღვის სამყაროში;
მე შენზე ფიქრში მთვარის ციალში
ჩავიხატები წმინდა წყაროში;
მე გხედავ, გხედავ, როცა შორ გზაზე
მტვრის ავარდება კორიანტელი,
უკუნ ღამეში ვიწრო შუკაზე
დაილანდება როცა გამვლელი.
მე მესმის შენი, როცა ყრუ ფშვინვით
აღიმართება შორეთში ტალღა;
ჩუმ ხეივანში მივაყურადებ
როს აფეთქდება ბაღჩად და ბაღად.
მე შენთანა ვარ, შორს იყო თუნდაც
მე მაინც ახლო მეგულვი თითქო!
დახდების მზე და მე აღმომხდება:
ჩემო ვარსკვლავო, ო, აქ რომ იყო!
პროლოგი
(მიძღვნა)
ისევ მიახლოვდებით, ხატებანო წარსულის,
თუმც უწინაც მეჩვენეთ და კვლავ ბინდში განზავდით,
ვინძლო დღეს მოგიხელთოთ, ნატვრაც ჩემი ასრულდეს,
ვინძლო კვლავ არ გამისხლტეთ ციურ ოცნებასავით.
ამქვეყნიურ წყვდიადში რა ღვთიურად ციალებთ,
როგორ გადმოგიცურავთ დავიწყების უფსკრული!
ოჰ, რარიგად ვივსები ჭაბუკური სიამით,
თქვენს მიერ ჯადოქმნილი, თქვენს მიერ მონუსხული!
აჰა, ჩემი წარსული, ხიბლი დღეთა მიმქრალთა.
ირევიან ჩემს ირგვლივ ძვირფას სულთა აჩრდილნი,
ვინც მგზნებარედ მიყვარდა და უკუნეთს მიჰბარდა,
მეგობარნი ვინც მყავდა ბედის ლახვრით დაჭრილნი.
მიახლდება ტკივილი და ხსოვნაში ბრუნდება
უცხო ლაბირინთებში მათ გვერდით ხეტიალი,
ო, რამდენი აცდუნა ბედნიერმა წუთებმა,
განიწირა რამდენი ბედის უღვთო ტრიალით!
ოჰ, მათ ვეღარ მოვასმენ ჰანგთა ჩემთა ახალთა,
მათ, რომელთაც ვუმღერდი გრძნობით ნასათუთარით,
ვაყურადებ ძველ ჰანგებს... ვაგლახ, როგორ განქარდა
ჩვენი წმინდა ერთობა სულის ნავსაყუდარი!
ჩემს სიმღერებს ისმენენ ახლა სხვანი, უცხონი,
არად მიღირს მე მათი აღტაცება რიოში,
მხოლოდ ესღა მახარებს შემრჩა ჩანგი ცოცხალი,
თუმც ჩანთქმული ამქვეყნის ცოდვილ რია-რიაში.
და სურვილით ვეგზნები ძვირფას სულთა სამყაროს
კვლავ ვეახლო, ვესტუმრო, როგორც მგზავრი ყარიბი,
და ჟღერს იდუმალება... და მას ეხმიანება
ჰანგიც ჩემი გრძნეული ეოლოსის ქნარივით.
და მდის ცრემლი... და მივლის სხეულში ჟრუანტელი...
მითრთის გული-ყინული, თბილი ცრემლით ძლეული,
და რისიც ვარ მფლობელი ჰქრება, როგორც სანთელი,
და ხელთ მრჩება ოცნება სინამდვილედ ქცეული.
ვინაც გართობა არჩია გარჯას
ვინაც გართობა არჩია გარჯას,
რა ვქნა,იმისი საშველი არ ჩანს;
ვინც თვისთავი ვერ დაიმონა,
ის სამუდამოდ სხვის მონად დარჩა.
ნუ დავამცირებთ ეშმაკს
ნუ დავამცირებთ ეშმაკს, ბოროტ სულს,
ტყე–ღრე რომ დაძრწის დედიშობილა:
რაკი სუყველას ასე ძლიერ სძულს,
მართლა მაგარი ვინმე ყოფილა!
ყავლი გასვლია მუყაითს, გამრჯეს
ყავლი გასვლია მუყაითს, გამრჯეს,
არჩეულ გეზის ბეჯითად მიმყოლს;
არავის არ სურს რაღაცა გახდეს,
სუყველას უნდა რაღაცა იყოს.
სატრფოსთან ახლოს
მე შენზე ფიქრში მზის თეთრი რაში
გამომენთება ზღვის სამყაროში;
მე შენზე ფიქრში მთვარის ციალში
ჩავიხატები წმინდა წყაროში;
მე გხედავ, გხედავ, როცა შორ გზაზე
მტვრის ავარდება კორიანტელი,
უკუნ ღამეში ვიწრო შუკაზე
დაილანდება როცა გამვლელი.
მე მესმის შენი, როცა ყრუ ფშვინვით
აღიმართება შორეთში ტალღა;
ჩუმ ხეივანში მივაყურადებ
როს აფეთქდება ბაღჩად და ბაღად.
მე შენთანა ვარ, შორს იყო თუნდაც
მე მაინც ახლო მეგულვი თითქო!
დახდების მზე და მე აღმომხდება:
ჩემო ვარსკვლავო, ო, აქ რომ იყო!
