ჩემმა თვალებმა
ჩემმა თვალებმა რა შხამი და ნაღველი მასვეს,
შედედდა ხსოვნა, მეც იმ შხამის წვეთით ვივსები
და ჩემი სულიც გააშიშვლეს ბასრი ისრებით
და ვით სამჭედლო, ქშინავს მკერდი,ბრუვდება წამსვე.
გულს აძიგძიგებს ყრუ დარტყმები, რა განრისხებით
ურტყამს მჭედელი, რაღაც ველურ ჯანღონით სავსე.
ჩემო ხარებავ
ჩემო ხარებავ, რა მაცოცხლებს აწ თქვენგან დევნილს,
სად არის ძალა, რომ შთამბერავს ღონიერ სუნთქვას,
როცა იმედი დაიშრიტა და სევდა მთუთქავს,
მაგრამ ის ოხვრა, ის ქვითინი, ის ცხარე ცრემლი
მწუხარების ჟამს ჩემს თვალებს რომ თალხად ებურათ
მჯერა, ამაყო ქალბატონო, რომ გაგახსენებთ
ჩემს ტანჯვას და ჩემს დაუთმენელ ტკივილს ასევე
და თუ ბედი არ გამიღიმებს, კვლავინდებურად
მზად ვარ, მოგიძღვნათ გასაგმირად ეს გულიც, რათა
გახსოვდეთ მონა, დაჩოქილი თქვენს მდუმარ კართან.
ძილია შვება და ქვად ქცევა კეთილი ხვედრი...
ძილია შვება და ქვად ქცევა კეთილი ხვედრი,
ვიდრე მძვინვარებს ლაფდასხმული ეს საუკუნე.
არაფერსა ვგრძნობ, არასა ვჭვრეტ, არას ვუყურებ,
მაშ ნუ მაღვიძებ დაძინებულს ამასღა გვედრი.
სონეტი:
არყოფნის ღამევ
არყოფნის ღამევ, დაშრეტილო ჭრაქო და კვარო,
შენს ჩაჟამებულ კარიბჭესთან, დახშულ ტალანთან
ღუზა ჩაუშვა ათასგვარმა მაწანწალამ და
ნავსაყუდელად დაიგულა თხრემლი და ხარო.
ქარი კი ქარობს, გრიგალს ბაძავს თუ ნიავქარობს,
ქარში კრთება და იტალღება ჩრდილი ალამთა,
თუმც ალამდარმა, რა ხანია, ბინდი დალანდა
და სულეთისკენ დაემგზავრა მდუმარე ქარონს.
ალბათ, ცა გვიძმობს, საიდუმლოს გაგვიზიარებს,
რაკი საწუთრო გვეცილება ყველა სიამეს,
თან ქარიც როგორ დაწრიალებს, ანჩხლობს და გლისპობს; —
მალე მოცელავს ბედისწერა სოფლის ნარ-ეკალს,
გადმოვა ცეცხლი გეენისა და გადალეკავს
დიდსა და მცირეს, მრუდს და მართალს, უცხოს და თვისტომს...
ზესკნელს და ქვესკნელს
ზესკნელს და ქვესკნელს, დედამიწას, ვარსკვლავთა ქოროს,
ზამთარს და ზაფხულს, მწუხრის ჩრდილებს, ცისკრის ყაითნებს —
წარმავალობის სისასტიკე ბნელში ჩაითრევს,
რომ მისებური მონდომებით თრგუნოს და ქოლოს.
და სილამაზის სუფევასაც — უძლეველ კოლოსს —
დრო აბეზარი ძველებურად აღარ დაითმენს
და ფოთოლცვენის ულმობელი სიმუყაითე
შენს მშვენებასაც ჩამოაჭკნობს ბოლოს და ბოლოს.
მაგრამ მაინც მწამს, მობრუნდება ცისკრის ღვთაება
და გაზაფხული შემოდგომას შეედავება;
კვლავ დაირთვება სიყვარული ოქროს თავთავად,
სულს შეჭირვებულს დაეხსნება ხორცის კირთება
და ღვთაებრივი სრულქმნილების დასალანდავად
ეგ სილამაზე უკვდავებით დაგვირგვინდება...
ზოგი ცად ქროდა
ზოგი ცად ქროდა უტაიჭოდ და უფაეტნოდ,
ზოგიც შეიპყრო უცნაურმა სითვალბეცემ და
უგზოობის ჟამს საცალფეხო ბილიკს ეძებდა,
რომ სამყაროულ სიბნელეში შარა გაეგნო.
ზოგმა, ასე ვთქვათ, გაიმეტა ვარდი საეკლოდ,
ბედის მჭედელს რომ უბედობა გამოეჭედა,
ზოგს უძღებობა დაანათლა უფლის ბეჭედმა
და საწუთროზე გულაყრილი ცასთან პაექრობს.
სიტკბოც, სიმწარეც მიწილადა ღმერთმა თაფლიდან
და ვიდრე თვითვე მიმითვლიდა ძედ და ღვთისშვილად,
ძელზე გამსვა და სამოსელი შემომაფლითა.
მუცლადღების ჟამს გამოვთხოვე მყუდრო სავანე,
მან კი პასუხად საჭრეთელი გამომიშვირა
და მარტვილობა მომისაჯა შობისთანავე...
ჩემმა თვალებმა რა შხამი და ნაღველი მასვეს,
შედედდა ხსოვნა, მეც იმ შხამის წვეთით ვივსები
და ჩემი სულიც გააშიშვლეს ბასრი ისრებით
და ვით სამჭედლო, ქშინავს მკერდი,ბრუვდება წამსვე.
გულს აძიგძიგებს ყრუ დარტყმები, რა განრისხებით
ურტყამს მჭედელი, რაღაც ველურ ჯანღონით სავსე.
ჩემო ხარებავ
ჩემო ხარებავ, რა მაცოცხლებს აწ თქვენგან დევნილს,
სად არის ძალა, რომ შთამბერავს ღონიერ სუნთქვას,
როცა იმედი დაიშრიტა და სევდა მთუთქავს,
მაგრამ ის ოხვრა, ის ქვითინი, ის ცხარე ცრემლი
მწუხარების ჟამს ჩემს თვალებს რომ თალხად ებურათ
მჯერა, ამაყო ქალბატონო, რომ გაგახსენებთ
ჩემს ტანჯვას და ჩემს დაუთმენელ ტკივილს ასევე
და თუ ბედი არ გამიღიმებს, კვლავინდებურად
მზად ვარ, მოგიძღვნათ გასაგმირად ეს გულიც, რათა
გახსოვდეთ მონა, დაჩოქილი თქვენს მდუმარ კართან.
ძილია შვება და ქვად ქცევა კეთილი ხვედრი...
ძილია შვება და ქვად ქცევა კეთილი ხვედრი,
ვიდრე მძვინვარებს ლაფდასხმული ეს საუკუნე.
არაფერსა ვგრძნობ, არასა ვჭვრეტ, არას ვუყურებ,
მაშ ნუ მაღვიძებ დაძინებულს ამასღა გვედრი.
სონეტი:
არყოფნის ღამევ
არყოფნის ღამევ, დაშრეტილო ჭრაქო და კვარო,
შენს ჩაჟამებულ კარიბჭესთან, დახშულ ტალანთან
ღუზა ჩაუშვა ათასგვარმა მაწანწალამ და
ნავსაყუდელად დაიგულა თხრემლი და ხარო.
ქარი კი ქარობს, გრიგალს ბაძავს თუ ნიავქარობს,
ქარში კრთება და იტალღება ჩრდილი ალამთა,
თუმც ალამდარმა, რა ხანია, ბინდი დალანდა
და სულეთისკენ დაემგზავრა მდუმარე ქარონს.
ალბათ, ცა გვიძმობს, საიდუმლოს გაგვიზიარებს,
რაკი საწუთრო გვეცილება ყველა სიამეს,
თან ქარიც როგორ დაწრიალებს, ანჩხლობს და გლისპობს; —
მალე მოცელავს ბედისწერა სოფლის ნარ-ეკალს,
გადმოვა ცეცხლი გეენისა და გადალეკავს
დიდსა და მცირეს, მრუდს და მართალს, უცხოს და თვისტომს...
ზესკნელს და ქვესკნელს
ზესკნელს და ქვესკნელს, დედამიწას, ვარსკვლავთა ქოროს,
ზამთარს და ზაფხულს, მწუხრის ჩრდილებს, ცისკრის ყაითნებს —
წარმავალობის სისასტიკე ბნელში ჩაითრევს,
რომ მისებური მონდომებით თრგუნოს და ქოლოს.
და სილამაზის სუფევასაც — უძლეველ კოლოსს —
დრო აბეზარი ძველებურად აღარ დაითმენს
და ფოთოლცვენის ულმობელი სიმუყაითე
შენს მშვენებასაც ჩამოაჭკნობს ბოლოს და ბოლოს.
მაგრამ მაინც მწამს, მობრუნდება ცისკრის ღვთაება
და გაზაფხული შემოდგომას შეედავება;
კვლავ დაირთვება სიყვარული ოქროს თავთავად,
სულს შეჭირვებულს დაეხსნება ხორცის კირთება
და ღვთაებრივი სრულქმნილების დასალანდავად
ეგ სილამაზე უკვდავებით დაგვირგვინდება...
ზოგი ცად ქროდა
ზოგი ცად ქროდა უტაიჭოდ და უფაეტნოდ,
ზოგიც შეიპყრო უცნაურმა სითვალბეცემ და
უგზოობის ჟამს საცალფეხო ბილიკს ეძებდა,
რომ სამყაროულ სიბნელეში შარა გაეგნო.
ზოგმა, ასე ვთქვათ, გაიმეტა ვარდი საეკლოდ,
ბედის მჭედელს რომ უბედობა გამოეჭედა,
ზოგს უძღებობა დაანათლა უფლის ბეჭედმა
და საწუთროზე გულაყრილი ცასთან პაექრობს.
სიტკბოც, სიმწარეც მიწილადა ღმერთმა თაფლიდან
და ვიდრე თვითვე მიმითვლიდა ძედ და ღვთისშვილად,
ძელზე გამსვა და სამოსელი შემომაფლითა.
მუცლადღების ჟამს გამოვთხოვე მყუდრო სავანე,
მან კი პასუხად საჭრეთელი გამომიშვირა
და მარტვილობა მომისაჯა შობისთანავე...
