სიხარულის დღეებსაც
სიხარულის დღეებსაც მარტო ვხვდები შორეთში,
ჩრდილოეთში... თქვენთან კი გაზაფხული სუნთქავს:
თოვლი გალღვა მინდვრებში, წყალი ჩადგა ფორებში,
ამწვანებულ მდელოებს მზის სხივები თუთქავს.
მორცხვად იცვამს არყის ხე ზურმუხტისფერ კაბას,
ღრუბლის თეთრი ქულები ცას ეკვრიან თითქოს.
ქარი ბაღში ხის რტოებს ერთმანეთზე აბავს,
დგას აპრილის დღეების საამური სითბო.
კანარის ჩიტი
ზღვისიქეთიდან კანარის ჩიტი
მოიყვანეს და საოცარია –
დარდით ყვითელი გამხდარა იგი,
სულს უხუთავდა რადგან გალია.
თავისუფალი და მწვანე ფერის
ვეღარ იქნები ჟამით ვნებული
და იმ შორეულ კუნძულზე მღერი
ტრაქტირის ჭერზე დაკიდებული.
მარტოობა
მხოლოდ ქარია, წვიმა და შავი ბინდი,
წამოქოჩრილან ტბის თავზე მღვრიე ტალღები.
გაზაფხულამდე ჩაკვდა სიცოცხლე ირგვლივ,
გაზაფხულამდე დაცარიელდნენ ბაღები.
ახლა მარტო ვარ მე აგარაკზე.
უკვე ბინდი ჩამოწვა.
ხეებში ქარი უსტვენს.
ჩემთან იყავი გუშინ, ახლა კი რატომღაც
მოიწყინე და თითქოს მეც ვეღარ მეჩვევი.
ამ უამინდო და ავდრიანი დღის ბოლოს
მე მომეჩვენა, თითქოს ცოლი ხარ შენ ჩემი...
მშვიდობით იყავ! რადგანაც წასვლას არ იშლი,
როგორმე გავძლებ მარტოკა - ცოლის გარეშე...
დღეს მთელი დღეა დაუსრულებლად მიდიან
ცაზე ღრუბლები - მწკრივები მწკრივებს მიჰყვება.
სახლის პარმაღთან შენს ნაფეხურებს წვიმა შლის,
ქარი ხმაურობს და შენზე ამბავს მიყვება.
მარტო რომ შევცქერ მიდამოს, სევდით ვივსები.
საღამოს ბინდში დაბლა წვებიან ნისლები.
მინდა ვიყვირო, რომ გაგაგონო როგორმე: “დაბრუნდი, ჩემგან რატომ წახვედი, რა დება!”
მაგრამ ქალისთვის წარსული ქრება უკვალოდ,
გადაიყვარებს - და სატრფო უცხო გახდება.
რას ვიზამ! ბუხარს ავანთებ, დავლევ კიდევაც...
მე მგონი, ძაღლი ვიყიდო, კარგი იქნება.
ჩაუმქრალი ლამპარი
ის დუმს, ის ეხლა მშვიდად არის, სიხარული კი
არ დაბრუნდება მასთან უკვე: მას შემდეგ, რაც მის
სატრფოს სამარეს მიაყარეს ნოტიო მიწა,
მწუხარე სახეს სიხარულის ღიმილი არ ცვლის.
ის დუმს, - მის თვალში სევდა მოჩანს და მისი სული
ცარიელია, ვით საფლავის ყრუ სამლოცველო,
სადაც მდუმარე აკლდამასთან დღითა და ღამით
ერთი ლამპარი ჩაუმქრალი იწვის უცვლელად.
სიხარულის დღეებსაც მარტო ვხვდები შორეთში,
ჩრდილოეთში... თქვენთან კი გაზაფხული სუნთქავს:
თოვლი გალღვა მინდვრებში, წყალი ჩადგა ფორებში,
ამწვანებულ მდელოებს მზის სხივები თუთქავს.
მორცხვად იცვამს არყის ხე ზურმუხტისფერ კაბას,
ღრუბლის თეთრი ქულები ცას ეკვრიან თითქოს.
ქარი ბაღში ხის რტოებს ერთმანეთზე აბავს,
დგას აპრილის დღეების საამური სითბო.
კანარის ჩიტი
ზღვისიქეთიდან კანარის ჩიტი
მოიყვანეს და საოცარია –
დარდით ყვითელი გამხდარა იგი,
სულს უხუთავდა რადგან გალია.
თავისუფალი და მწვანე ფერის
ვეღარ იქნები ჟამით ვნებული
და იმ შორეულ კუნძულზე მღერი
ტრაქტირის ჭერზე დაკიდებული.
მარტოობა
მხოლოდ ქარია, წვიმა და შავი ბინდი,
წამოქოჩრილან ტბის თავზე მღვრიე ტალღები.
გაზაფხულამდე ჩაკვდა სიცოცხლე ირგვლივ,
გაზაფხულამდე დაცარიელდნენ ბაღები.
ახლა მარტო ვარ მე აგარაკზე.
უკვე ბინდი ჩამოწვა.
ხეებში ქარი უსტვენს.
ჩემთან იყავი გუშინ, ახლა კი რატომღაც
მოიწყინე და თითქოს მეც ვეღარ მეჩვევი.
ამ უამინდო და ავდრიანი დღის ბოლოს
მე მომეჩვენა, თითქოს ცოლი ხარ შენ ჩემი...
მშვიდობით იყავ! რადგანაც წასვლას არ იშლი,
როგორმე გავძლებ მარტოკა - ცოლის გარეშე...
დღეს მთელი დღეა დაუსრულებლად მიდიან
ცაზე ღრუბლები - მწკრივები მწკრივებს მიჰყვება.
სახლის პარმაღთან შენს ნაფეხურებს წვიმა შლის,
ქარი ხმაურობს და შენზე ამბავს მიყვება.
მარტო რომ შევცქერ მიდამოს, სევდით ვივსები.
საღამოს ბინდში დაბლა წვებიან ნისლები.
მინდა ვიყვირო, რომ გაგაგონო როგორმე: “დაბრუნდი, ჩემგან რატომ წახვედი, რა დება!”
მაგრამ ქალისთვის წარსული ქრება უკვალოდ,
გადაიყვარებს - და სატრფო უცხო გახდება.
რას ვიზამ! ბუხარს ავანთებ, დავლევ კიდევაც...
მე მგონი, ძაღლი ვიყიდო, კარგი იქნება.
ჩაუმქრალი ლამპარი
ის დუმს, ის ეხლა მშვიდად არის, სიხარული კი
არ დაბრუნდება მასთან უკვე: მას შემდეგ, რაც მის
სატრფოს სამარეს მიაყარეს ნოტიო მიწა,
მწუხარე სახეს სიხარულის ღიმილი არ ცვლის.
ის დუმს, - მის თვალში სევდა მოჩანს და მისი სული
ცარიელია, ვით საფლავის ყრუ სამლოცველო,
სადაც მდუმარე აკლდამასთან დღითა და ღამით
ერთი ლამპარი ჩაუმქრალი იწვის უცვლელად.
