ქუჩაში
უცებ ქუჩაში ეტლი იხუვლებს,
გაჰყვება მჭახე გამოძახილი,
მე მივეყრდნობი რკინის რიკულებს
გაოგნებული და თავდახრილი.
ყმუის ქარბუქი და ძვლებში ატანს
უჟმური სივრცე, შემაშფოთები,
და ნეკერჩხლები რკინის ლატანებს
ეხეთქებიან წითელ ფოთლებით.
ასდის ოქტომბრის ცივი სურნელი,
ნაცრისფერ ლოდებს სუსხი ერევა,
წითელი ბუჩქი, შვების მსურველი,
მიმოიფანტა წითელ ცრემლებად.
შემოგარენში მიმოიფანტა,
მიმოეფინა ქალაქს ვედრებით,
მერე ჰაერში წამოიმართა
მტვრისა და შხამის შავი სვეტები.
კვამლის მორევში მივიმალები,
სახლები ძლივსღა მოჩანს შორიშორს
და ფაბრიკები ცივი მილებით
კვამლს აფურთხებენ მზიან ჰორიზონტს.
მიტოვებული სახლი
მიტოვებული მარტოდ
სახლი, ბუჩქები სახლთან,
ისევ წარსულზე ვდარდობ:
ეხ, წინაპრებო, სად ხართ.
კედლის ნაბზარში, მაღლა,
ხავსი ნიშანი მარცხის,
ისევ შრიალებს სახლთან
ბერი ფუტურო ცაცხვი.
ნატრობს ფოთოლი მუნჯი
ნებიერ დღეთა ზრუნვას,
ჩამონგრეული ბურჯის
ჩამქრალ სარკმელთან ბრუნვას.
ვით ყვავილებში გდებით
დაჟანგულ ნამგლის რკალი,
გადაყვლეფილი გერბი
კეთილშობილურ გვარის.
წარსულის კვამლი დაგღლის,
დარდობ...
დაფრენს ჭილყვავი მაღლით,
თავს დაგტრიალებს მარტოს.
თვალი შეავლო, ცდილობ,
მერე ფანჯრიდან ნახავ
ჩინურ ფაიფურს, ტილოს
კურდღელს ნახშირით ნახატს.
მოჩანს ავეჯი ძველი,
ხალთა, ჩამქრალი ჭაღი...
უკიდეგანო ველი,
უკაცრიელი ბაღი.
თივის ზვინიც კი დარდობს,
იხვევს ბინდისფერ ზეწარს...
ზეცა...
მარტოდ...
მიხურულია კარი,
წარსულს ვერასდროს ნახავ,
გამოგაყოლებს ქარი
ძველი დარაბის ჯახანს.
მინდვრად
მზის კონტური ძველისძველი,
ოქრო პირმოცინარე,
ფორთოხლის და ღვინისფერი
მზე დაჰყურებს მდინარეს.
და ჰაერით მთვრალი მიწა,
მოთენთილი მინდვრები,
ციდან ოქრო ჩამოიქცა,
ბრწყინავს ოქროს ზვირთები.
დავეშვები ბებერ ხევში,
ვტოვებ მზიან ხალიჩებს,
ფეხქვეშ შავი ბელტი ხვნეშის,
ძლივსძლივობით ვაბიჯებ.
ცეცხლოვან მზეს ვემალები
მობიბინე მდელოსთან,
გრილი ქარი შეღამების
ნაკადულთან მელოდა.
მზე ჩაეშვა ძველისძველი,
ზეცა დაცარიელდა,
ფორთოხლის და ღვინისფერი
ქრება დასალიერთან.
მზე ეწვია უცხო მხარეს,
გაირინდა მინდვრები,
მოეფინა შემოგარენს
იისფერი ბინდები.
დრო კი მიდის, მეთხოვება,
ვით დამშრალი ბინული,
სიზმარია ეს ცხოვრება,
უცხადესად ხილული.
ლიანდაგებზე
განძარცვულ ბუჩქებს ღამე ეხლება,
სულ მალე, ალბათ, ვეღარ მოვძებნი,
ღამის წყვდიადში ჩაიჩეხება
სატელეფონო შავი ბოძები.
ბორბლის ნაკვალევს გუბე რომ მისდევს,
მოასარკევებს ყინულის ბრწყინვა,
ოქტომბრის სუსხი მიკოცნის თითებს,
გათოშილ თითებს მიკოცნის ყინვა.
ძმობა, მჭევრობა ენაწყლიანი,
გაქრა, განქარდა, ფიქრად არა ღირს
და სამსახურმაც მრავალწლიანმა
დაიმორჩილა სული ამაყი.
ნუთუ იმედებს ფუჭად დავეძებ,
ნუთუ ტირილში წარვლენ წუთები?!
მივწვები რკინის ლიანდაგებზე,
გავირინდები და დავდუმდები.
დავხუჭე თვალი, ცრემლი მინათებს
მზერას და გული ძალუმად მიცემს,
შორს, სემაფორის მწვანე სინათლე
მწვანე ნემსივით გასერავს სივრცეს.
და ორთქლმავალი კივის, ღამიდან
გამოჟონილ შუქს მზერით მოვძებნი,
წამოიშალა არყის ჭალიდან
შეშინებული ბინდის ძონძები.
ვლადიმირ სოლოვიოვი
გვახრჩობდა უხამსობა შეჩვეული,
ცას სთხოვდი გზას გადარჩენისას,
ესმოდათ შენი ხმა რჩეული,
როგორც ხმა შლეგისა.
ქანცგაწყვეტილმა
მიწა რომ დასტოვე,
მორჩა მარტვილობა, დუმილით აღივსე,
მერე სხვადასხვა, უაზრო კასტებმა
თავისად ჩაგთვალეს,
გაგითავისეს.
ებრძოდი რუტინას,
ახლაც იგივეა.
შენ ვერ დაამსხვრიე მონის უღელი,
დაე, ქარბუქებმა თოვლის გვირგვინები
შენი საფლავიდან მოგლიჯოს წუხილით.
ჩაწყნარდა ქარბუქი
და სივრცე ჩამუქდა,
ღამეულ სიბნელეს გავცქერი,
ნამქერი კუბოსთან მიხვეტა ქარბუქმა,
მიხვეტა თეთრი ნამქერი.
შენ ვერ გაგიგეს,
დღეს შენი სათქმელი
ღამეში ანთია მეწამულ სინათლედ,
მშვიდად განისვენე, მე შენი კანდელი
წყვდიადს გამინათებს.
ვლ. სოლოვიოვის მიბაძვით
ქარვისფერი ღრუბლების ზოზინა ქარავანი
თითქოს ცაში გაქვავდა, დღე დაბინდეს ლანდებმა,
დაიძინე, ძვირფასო, დარდები განიქარვე,
საღამოა... ჩვენი გზა ნისლში მიემართება.
ჩვენი წმინდა აღთქმანი ისევ აენთებიან,
მაგნოლიის ტოტებში ჩამწყდარა მზის მკლავები,
ბებერი ტკივილები დაღლილ სულში ქრებიან
ისე, ვით ნაკვალევი მოწყვეტილ ვარსკვლავების.
შორეული ნაღველის ღრუბლისფერი სიმძიმე
დილით მოიქუფრება და უფრო დამძიმდება,
მოლურჯო-მოწითალო ანარეკლის ციმციმი
გამოჩნდება ცაზე და მყისვე მიეძინება.
დავსხდეთ, აქ დავისვენოთ, მთვარის აფრა გაშლილი
გზას აღარ გაგვინათებს, მწუხრისფერი გროვდება.
დარდები განიქარვე, დაიძინე, დამშვიდდი,
ძილის დროა, ძვირფასო, საღამო ახლოვდება.
გზა
ბევრი ვიარე, ისევ იგივე
გაქცეულ სივრცის ნათება მკვეთრი,
ქვასავით მაგარ გზაზე ხრიგინით
ხრიგინ-ხრიგინით მიგორავს ეტლი.
ეჟვნის წკრიალი ისმის, არ ქრება,
მე ვარ სნეული, გზად დანაცემი,
და გამოჩანან ნათელ ლაქებად
შორს მოლაქლაქე დედაკაცები.
ზვინებთან, სადაც ნარინჯისფერი
დგას ნეკერჩხალი უტყვი, ეული,
ჩამოიშალა ზეცა ცისფერი,
შავი ყორნებით დაფეთებული.
ვესტუმრებოდი ვინმეს სახლშიაც,
დაღლილი მყისვე ჩავიძინებდი,
მაგრამ სოფელი ისევ მაშინებს
მზეამრეკლავი ბრწყინვით მინების.
სახლს გვერდს ავუქცევ, მივდევ დაისებს,
ვშიშობ, არ შემხვდნენ ლანძღვა-გინებით,
და ისევ, ისევ, ისევ და ისევ
ამ მტვრიან გზაზე მივედინები.
გაქცევა
გაყინულია, დაო ჩემო, შენი თვალები,
თვალები შუშის, შუშის ღილები,
გესმის, ნაძვები მწვანე ტოტებს აშრიალებენ
უამინდობით გათოშილები.
თვალს რად უშტერებ შორეულ ცისფერს,
მოთენთილ ცისფერს, მზერას რომ ავსებს,
მე გაქცევაზე გიმღერებ ისევ
და ცივ, სუსხიან შემოდგომაზე.
ჩქარა, შეიპყრეთ! ხმით გამყინავით
ყვირის ექიმი, თან ჯოხს მოძებნის,
დაფეთებული გარბის ჭილყვავი,
მიაფარფატებს ფრთებს ჩამოძენძილს.
შორს, სადაც კალო ძლივს ჩანს წაშლილი,
გვცემეს ბუჩქებმა... არ დავიშალეთ...
ჩემზე ამბობენ, დაო, შეშლილა,
შენზე ამბობენ, რომ შეიშალე.
მე შემოდგომის მომაკვდინებელ
დარდზე გიმღერებ და შეგიცოდებ,
შენი ხელები სიკვდილს მინებდენ,
ეგ მკვდარი ხელი გამომიწოდე.
შეარხევს ქარი მოულოდნელად,
საცოდავ ძონძებს ყინვა ანათებს
და შენი ხელისგულისოდენა
ხმელი ფოთოლი ძირს მოფარფატებს.
განდევნილი
მე ვტოვებ ქალაქს საღამოისას,
მაკრთობს ხმაურით, ხმებით მგრგვინავით,
თუმცა შორიდან ისევ მოისმის
ხმა მოქირქილე და დამცინავი.
იქ მარადიულს წლები შევწირე,
არც გიფიქრიათ ჩემი დანდობა,
მყისვე ჩამქოლეთ, არ შემეწიეთ,
თქვენ ჩემი ტანჯვით გსურდათ გართობა.
გტოვებთ, რამეთუ ვარ განდეგილი,
თავისუფლებას ვეღარ წამართმევთ,
გავრბივარ მწირი ობლად შთენილი
პურის ყანაში, მზე რომ ანათებს.
გავრბივარ ისევ და გზას მილოცავს
ვრცელი ველები და მე არ ვცხრები,
მე დავეცემი ლურჯ ღიღილოსთან,
მიწას ჭაღარით მივენარცხები.
ყვავილო, ნამით კვლავ დამასველე,
მაპკურე შენი ბროლის წვეთები,
მე მეამბოხე სულს მოვასვენებ,
სულს გატანჯულს და მოვითენთები.
მზე ჩადის, სხივი ჩუმად მიცოცავს,
მზე ჩამავალი ზეცის ფერს შეცვლის,
გრილი ნიავი თმას ამიწეწავს,
თმას ამიწეწავს ადრე შევერცხლილს.
უცებ ქუჩაში ეტლი იხუვლებს,
გაჰყვება მჭახე გამოძახილი,
მე მივეყრდნობი რკინის რიკულებს
გაოგნებული და თავდახრილი.
ყმუის ქარბუქი და ძვლებში ატანს
უჟმური სივრცე, შემაშფოთები,
და ნეკერჩხლები რკინის ლატანებს
ეხეთქებიან წითელ ფოთლებით.
ასდის ოქტომბრის ცივი სურნელი,
ნაცრისფერ ლოდებს სუსხი ერევა,
წითელი ბუჩქი, შვების მსურველი,
მიმოიფანტა წითელ ცრემლებად.
შემოგარენში მიმოიფანტა,
მიმოეფინა ქალაქს ვედრებით,
მერე ჰაერში წამოიმართა
მტვრისა და შხამის შავი სვეტები.
კვამლის მორევში მივიმალები,
სახლები ძლივსღა მოჩანს შორიშორს
და ფაბრიკები ცივი მილებით
კვამლს აფურთხებენ მზიან ჰორიზონტს.
მიტოვებული სახლი
მიტოვებული მარტოდ
სახლი, ბუჩქები სახლთან,
ისევ წარსულზე ვდარდობ:
ეხ, წინაპრებო, სად ხართ.
კედლის ნაბზარში, მაღლა,
ხავსი ნიშანი მარცხის,
ისევ შრიალებს სახლთან
ბერი ფუტურო ცაცხვი.
ნატრობს ფოთოლი მუნჯი
ნებიერ დღეთა ზრუნვას,
ჩამონგრეული ბურჯის
ჩამქრალ სარკმელთან ბრუნვას.
ვით ყვავილებში გდებით
დაჟანგულ ნამგლის რკალი,
გადაყვლეფილი გერბი
კეთილშობილურ გვარის.
წარსულის კვამლი დაგღლის,
დარდობ...
დაფრენს ჭილყვავი მაღლით,
თავს დაგტრიალებს მარტოს.
თვალი შეავლო, ცდილობ,
მერე ფანჯრიდან ნახავ
ჩინურ ფაიფურს, ტილოს
კურდღელს ნახშირით ნახატს.
მოჩანს ავეჯი ძველი,
ხალთა, ჩამქრალი ჭაღი...
უკიდეგანო ველი,
უკაცრიელი ბაღი.
თივის ზვინიც კი დარდობს,
იხვევს ბინდისფერ ზეწარს...
ზეცა...
მარტოდ...
მიხურულია კარი,
წარსულს ვერასდროს ნახავ,
გამოგაყოლებს ქარი
ძველი დარაბის ჯახანს.
მინდვრად
მზის კონტური ძველისძველი,
ოქრო პირმოცინარე,
ფორთოხლის და ღვინისფერი
მზე დაჰყურებს მდინარეს.
და ჰაერით მთვრალი მიწა,
მოთენთილი მინდვრები,
ციდან ოქრო ჩამოიქცა,
ბრწყინავს ოქროს ზვირთები.
დავეშვები ბებერ ხევში,
ვტოვებ მზიან ხალიჩებს,
ფეხქვეშ შავი ბელტი ხვნეშის,
ძლივსძლივობით ვაბიჯებ.
ცეცხლოვან მზეს ვემალები
მობიბინე მდელოსთან,
გრილი ქარი შეღამების
ნაკადულთან მელოდა.
მზე ჩაეშვა ძველისძველი,
ზეცა დაცარიელდა,
ფორთოხლის და ღვინისფერი
ქრება დასალიერთან.
მზე ეწვია უცხო მხარეს,
გაირინდა მინდვრები,
მოეფინა შემოგარენს
იისფერი ბინდები.
დრო კი მიდის, მეთხოვება,
ვით დამშრალი ბინული,
სიზმარია ეს ცხოვრება,
უცხადესად ხილული.
ლიანდაგებზე
განძარცვულ ბუჩქებს ღამე ეხლება,
სულ მალე, ალბათ, ვეღარ მოვძებნი,
ღამის წყვდიადში ჩაიჩეხება
სატელეფონო შავი ბოძები.
ბორბლის ნაკვალევს გუბე რომ მისდევს,
მოასარკევებს ყინულის ბრწყინვა,
ოქტომბრის სუსხი მიკოცნის თითებს,
გათოშილ თითებს მიკოცნის ყინვა.
ძმობა, მჭევრობა ენაწყლიანი,
გაქრა, განქარდა, ფიქრად არა ღირს
და სამსახურმაც მრავალწლიანმა
დაიმორჩილა სული ამაყი.
ნუთუ იმედებს ფუჭად დავეძებ,
ნუთუ ტირილში წარვლენ წუთები?!
მივწვები რკინის ლიანდაგებზე,
გავირინდები და დავდუმდები.
დავხუჭე თვალი, ცრემლი მინათებს
მზერას და გული ძალუმად მიცემს,
შორს, სემაფორის მწვანე სინათლე
მწვანე ნემსივით გასერავს სივრცეს.
და ორთქლმავალი კივის, ღამიდან
გამოჟონილ შუქს მზერით მოვძებნი,
წამოიშალა არყის ჭალიდან
შეშინებული ბინდის ძონძები.
ვლადიმირ სოლოვიოვი
გვახრჩობდა უხამსობა შეჩვეული,
ცას სთხოვდი გზას გადარჩენისას,
ესმოდათ შენი ხმა რჩეული,
როგორც ხმა შლეგისა.
ქანცგაწყვეტილმა
მიწა რომ დასტოვე,
მორჩა მარტვილობა, დუმილით აღივსე,
მერე სხვადასხვა, უაზრო კასტებმა
თავისად ჩაგთვალეს,
გაგითავისეს.
ებრძოდი რუტინას,
ახლაც იგივეა.
შენ ვერ დაამსხვრიე მონის უღელი,
დაე, ქარბუქებმა თოვლის გვირგვინები
შენი საფლავიდან მოგლიჯოს წუხილით.
ჩაწყნარდა ქარბუქი
და სივრცე ჩამუქდა,
ღამეულ სიბნელეს გავცქერი,
ნამქერი კუბოსთან მიხვეტა ქარბუქმა,
მიხვეტა თეთრი ნამქერი.
შენ ვერ გაგიგეს,
დღეს შენი სათქმელი
ღამეში ანთია მეწამულ სინათლედ,
მშვიდად განისვენე, მე შენი კანდელი
წყვდიადს გამინათებს.
ვლ. სოლოვიოვის მიბაძვით
ქარვისფერი ღრუბლების ზოზინა ქარავანი
თითქოს ცაში გაქვავდა, დღე დაბინდეს ლანდებმა,
დაიძინე, ძვირფასო, დარდები განიქარვე,
საღამოა... ჩვენი გზა ნისლში მიემართება.
ჩვენი წმინდა აღთქმანი ისევ აენთებიან,
მაგნოლიის ტოტებში ჩამწყდარა მზის მკლავები,
ბებერი ტკივილები დაღლილ სულში ქრებიან
ისე, ვით ნაკვალევი მოწყვეტილ ვარსკვლავების.
შორეული ნაღველის ღრუბლისფერი სიმძიმე
დილით მოიქუფრება და უფრო დამძიმდება,
მოლურჯო-მოწითალო ანარეკლის ციმციმი
გამოჩნდება ცაზე და მყისვე მიეძინება.
დავსხდეთ, აქ დავისვენოთ, მთვარის აფრა გაშლილი
გზას აღარ გაგვინათებს, მწუხრისფერი გროვდება.
დარდები განიქარვე, დაიძინე, დამშვიდდი,
ძილის დროა, ძვირფასო, საღამო ახლოვდება.
გზა
ბევრი ვიარე, ისევ იგივე
გაქცეულ სივრცის ნათება მკვეთრი,
ქვასავით მაგარ გზაზე ხრიგინით
ხრიგინ-ხრიგინით მიგორავს ეტლი.
ეჟვნის წკრიალი ისმის, არ ქრება,
მე ვარ სნეული, გზად დანაცემი,
და გამოჩანან ნათელ ლაქებად
შორს მოლაქლაქე დედაკაცები.
ზვინებთან, სადაც ნარინჯისფერი
დგას ნეკერჩხალი უტყვი, ეული,
ჩამოიშალა ზეცა ცისფერი,
შავი ყორნებით დაფეთებული.
ვესტუმრებოდი ვინმეს სახლშიაც,
დაღლილი მყისვე ჩავიძინებდი,
მაგრამ სოფელი ისევ მაშინებს
მზეამრეკლავი ბრწყინვით მინების.
სახლს გვერდს ავუქცევ, მივდევ დაისებს,
ვშიშობ, არ შემხვდნენ ლანძღვა-გინებით,
და ისევ, ისევ, ისევ და ისევ
ამ მტვრიან გზაზე მივედინები.
გაქცევა
გაყინულია, დაო ჩემო, შენი თვალები,
თვალები შუშის, შუშის ღილები,
გესმის, ნაძვები მწვანე ტოტებს აშრიალებენ
უამინდობით გათოშილები.
თვალს რად უშტერებ შორეულ ცისფერს,
მოთენთილ ცისფერს, მზერას რომ ავსებს,
მე გაქცევაზე გიმღერებ ისევ
და ცივ, სუსხიან შემოდგომაზე.
ჩქარა, შეიპყრეთ! ხმით გამყინავით
ყვირის ექიმი, თან ჯოხს მოძებნის,
დაფეთებული გარბის ჭილყვავი,
მიაფარფატებს ფრთებს ჩამოძენძილს.
შორს, სადაც კალო ძლივს ჩანს წაშლილი,
გვცემეს ბუჩქებმა... არ დავიშალეთ...
ჩემზე ამბობენ, დაო, შეშლილა,
შენზე ამბობენ, რომ შეიშალე.
მე შემოდგომის მომაკვდინებელ
დარდზე გიმღერებ და შეგიცოდებ,
შენი ხელები სიკვდილს მინებდენ,
ეგ მკვდარი ხელი გამომიწოდე.
შეარხევს ქარი მოულოდნელად,
საცოდავ ძონძებს ყინვა ანათებს
და შენი ხელისგულისოდენა
ხმელი ფოთოლი ძირს მოფარფატებს.
განდევნილი
მე ვტოვებ ქალაქს საღამოისას,
მაკრთობს ხმაურით, ხმებით მგრგვინავით,
თუმცა შორიდან ისევ მოისმის
ხმა მოქირქილე და დამცინავი.
იქ მარადიულს წლები შევწირე,
არც გიფიქრიათ ჩემი დანდობა,
მყისვე ჩამქოლეთ, არ შემეწიეთ,
თქვენ ჩემი ტანჯვით გსურდათ გართობა.
გტოვებთ, რამეთუ ვარ განდეგილი,
თავისუფლებას ვეღარ წამართმევთ,
გავრბივარ მწირი ობლად შთენილი
პურის ყანაში, მზე რომ ანათებს.
გავრბივარ ისევ და გზას მილოცავს
ვრცელი ველები და მე არ ვცხრები,
მე დავეცემი ლურჯ ღიღილოსთან,
მიწას ჭაღარით მივენარცხები.
ყვავილო, ნამით კვლავ დამასველე,
მაპკურე შენი ბროლის წვეთები,
მე მეამბოხე სულს მოვასვენებ,
სულს გატანჯულს და მოვითენთები.
მზე ჩადის, სხივი ჩუმად მიცოცავს,
მზე ჩამავალი ზეცის ფერს შეცვლის,
გრილი ნიავი თმას ამიწეწავს,
თმას ამიწეწავს ადრე შევერცხლილს.
