მე რაში ვარ
ვმგზავრობ მატარებლით,
რომელიც სულ მუდამ
გადატვირთულია…
და ეს ხომ რთულია!
ჩემს მომცრო კუპეში
არიან ქალები,
ისინი ვნებიან
კაცებთან ჯდებიან!
ჰაერი არ არიას,
და ცხელა საოცრად...
და ყველას მისჯილი
აწუხებს შიმშილი!
კაცები ითხოვენ
მხოლოდ რძეს დედისას...
ქალები აღვიძეს,
უხსნიან საკინძეს!
იმათგან მარტო მე,
არ ვითხოვ არაფერს...
ისევე გზაში ვარ,
მე დღეს ხომ რაში ვარ!
კარგად მოვკალათდი...
და ყველას სურს მტვერი
თვალებში მაყარონ...
ვრცელი ხარ სამყარო!
მე, შენ, ის, ჩვენ, თქვენ, ისინი
ის, რომ ის ის არის,
ის, რომ შენ შენა ხარ,
ის , რომ მე მე მქვია,
ნეტავ არ მენახა!
არა, მე არა ვარ,
საშიში ურჩხული
და ამას არ უნდა
ბევრის თქმა, ჩურჩული.
ნეტავი რა არის
ჩემთვის უმთავრესი?
მე ლექსის მთლელი ვარ?
კალამი სალესი?
ნეტავი ვინა ვარ?
ან თუ ვარ საეთოდ?
ადვილი არ არის
ამ ფიქრით გაერთო.
მაგრამ ამ დროისთვის,
ვარ ძლიერ დაღლილი
და ძილი მწყურია,
მშვიდი და ადვილი.
ზოლია გამყოფი,
ჯდომის და დგომისაც,
მე, შენ, ის, ჩვენ, თქვენ და
ისინის შორისაც!
ნაცრისფერი დრო
ვგრძნობ, ნაცრისფერი დრო თუ როგორ დაჰქრის ჩემში...
და ფრთებსაც ვერ ვშლი,
გამომფიტა , ამომჭამა, ოცნებები გამიფერმკრთალა,
დარდიც ვერ თვალა!
ვწევარ გადმოღვრილ ზღვის ნაპირთან, უზარმაზარ ნიჟარაში,
ცის მალვაში,
წყალი თითქოს და იღვრება მის სიღრმეში, გაცსდება კვლავ საზღვრებს,
ნიჟარას ამსხვრევს.
მე მაინც ვწევარ ამ ნიჟარაში,
მთვარეა, თვალს რომ აპარებს შიგნით...
და რატომ გიკვირთ?
მისი თვალი, როგორც მარგალიტი , როგორც დარდი იმზირება
და იძირება!
ვგრძნობ, ნაცრისფერი დრო თუ როგორ დაჰქრის ჩემში...
და ფრთებსაც ვერ ვშლი,
გამომფიტა , ამომჭამა, ოცნებები გამიფერმკრთალა,
დარდიც ვერ თვალა!
მე ვკანკალებ , მე ვიძვრი და ვიფიტები...
წყალში ვინთქმები...
ჩემი ოცნება დგას როგორც ფერმკრთალი შენობა,
გადმოღვრილ ზღვის ნაპირთან,
ცას ვირთავ.
იმსხვრევა მთვარის მარგალიტის თვალები ტკივილის,
და გარს ვინ მივლის?
ეს ნარისფერი დროა, ახლაც ვოცნებობ ნაცრისფრად, არ მიხარია...
დიდი ხანა!!!
ვმგზავრობ მატარებლით,
რომელიც სულ მუდამ
გადატვირთულია…
და ეს ხომ რთულია!
ჩემს მომცრო კუპეში
არიან ქალები,
ისინი ვნებიან
კაცებთან ჯდებიან!
ჰაერი არ არიას,
და ცხელა საოცრად...
და ყველას მისჯილი
აწუხებს შიმშილი!
კაცები ითხოვენ
მხოლოდ რძეს დედისას...
ქალები აღვიძეს,
უხსნიან საკინძეს!
იმათგან მარტო მე,
არ ვითხოვ არაფერს...
ისევე გზაში ვარ,
მე დღეს ხომ რაში ვარ!
კარგად მოვკალათდი...
და ყველას სურს მტვერი
თვალებში მაყარონ...
ვრცელი ხარ სამყარო!
მე, შენ, ის, ჩვენ, თქვენ, ისინი
ის, რომ ის ის არის,
ის, რომ შენ შენა ხარ,
ის , რომ მე მე მქვია,
ნეტავ არ მენახა!
არა, მე არა ვარ,
საშიში ურჩხული
და ამას არ უნდა
ბევრის თქმა, ჩურჩული.
ნეტავი რა არის
ჩემთვის უმთავრესი?
მე ლექსის მთლელი ვარ?
კალამი სალესი?
ნეტავი ვინა ვარ?
ან თუ ვარ საეთოდ?
ადვილი არ არის
ამ ფიქრით გაერთო.
მაგრამ ამ დროისთვის,
ვარ ძლიერ დაღლილი
და ძილი მწყურია,
მშვიდი და ადვილი.
ზოლია გამყოფი,
ჯდომის და დგომისაც,
მე, შენ, ის, ჩვენ, თქვენ და
ისინის შორისაც!
ნაცრისფერი დრო
ვგრძნობ, ნაცრისფერი დრო თუ როგორ დაჰქრის ჩემში...
და ფრთებსაც ვერ ვშლი,
გამომფიტა , ამომჭამა, ოცნებები გამიფერმკრთალა,
დარდიც ვერ თვალა!
ვწევარ გადმოღვრილ ზღვის ნაპირთან, უზარმაზარ ნიჟარაში,
ცის მალვაში,
წყალი თითქოს და იღვრება მის სიღრმეში, გაცსდება კვლავ საზღვრებს,
ნიჟარას ამსხვრევს.
მე მაინც ვწევარ ამ ნიჟარაში,
მთვარეა, თვალს რომ აპარებს შიგნით...
და რატომ გიკვირთ?
მისი თვალი, როგორც მარგალიტი , როგორც დარდი იმზირება
და იძირება!
ვგრძნობ, ნაცრისფერი დრო თუ როგორ დაჰქრის ჩემში...
და ფრთებსაც ვერ ვშლი,
გამომფიტა , ამომჭამა, ოცნებები გამიფერმკრთალა,
დარდიც ვერ თვალა!
მე ვკანკალებ , მე ვიძვრი და ვიფიტები...
წყალში ვინთქმები...
ჩემი ოცნება დგას როგორც ფერმკრთალი შენობა,
გადმოღვრილ ზღვის ნაპირთან,
ცას ვირთავ.
იმსხვრევა მთვარის მარგალიტის თვალები ტკივილის,
და გარს ვინ მივლის?
ეს ნარისფერი დროა, ახლაც ვოცნებობ ნაცრისფრად, არ მიხარია...
დიდი ხანა!!!
