ტრისტან დერემს
მე სასადილოს კუთხეში ვზივარ მეგობარო და გწერთ ამ წერილს
გარეთ კი ქარი წივის მწუხარედ ცას შერჩენია თავისი ფერი
ცისფერი მაგრამ მტრული და უნდო თქვენ თითქმის უკვე წელიწადია
რაც დამივიწყეთ აღარ მწერთ წერილს
მე ძველებურად თქვენი გმირების
გვერდით ყოფნა მსურს და სიკვდილიც მათთან მწადია
მე ვმეთაურობ მძღოლებს
ქვემეხებს სამოცდათხუთმეტოთხმოცდაათ კალიბრიანებს
ჩემი ცხენები არგენტინული მიქრიან
თითქოს ჩრდილოეთოს ქარი გრიალებს.
დილით მივიღე თქვენი პოემა და უკვე ოცჯერ გადავიკითხე
მიყვარს ისეთი როგორიც არის ახლაც გამირბის თვალი იქითკენ
თქვენი ლექსები მძღოლებმა და ჯარისკაცებმა წაიკითხეს
და აუჩუყდათ გული იმათაც
ცივმა ცრემლებმა დაუსველა ბურჩხი თმაწვერი
ჯოჯოხეთური ცეცხლის ბინადართ
ძალიან მინდა თქვენი ნახვა მაგრამ რას იზამ
წინ უმძიმესი ბრძოლა მომელის
ჩამოდით ერთხელ მოგვინახულეთ
თქვენი გიიომ აპოლინერი.
მონპარნასი
სასტუმროს კარი მწვანეა და ხისაა მაგრამ
აღარასოდეს არ ამწვანდება
სად გავდგი ფესვი ან სად არის ჩემი ნაყოფი
სასტუმროს კართან დგას ანგელოსი და ზნეობის პროსპექტს
არიგებს
ასე არასდროს არ უბრძოლიათ ჯერ დასაცავად
უმანკოების
იქნებ დამითმოთ სამუდამოდ ერთი ოთახი რომ აქირავებთ
მხოლოდ დროებით
წვერებიანო ანგელოსო სინამდვილეში
ლირიკოსი ხართ გერმანელი თქვენ ხართ პოეტი
რომელსაც სურს რომ გაეცნოს პარიზს და არ უნახავს
ჯერ არაფერი
და იცის ისე დახაზულია რომ არის თითქმის დანაშაული
ფეხი დაადგას იმის ქვაფენილს
იგი ოცნებობს გაატაროს კვირა დღე გარშში
ჰაერი ისე დახუთულია მხრებზე გაწვება მძიმე
სვეტივით
თქვენ ხართ პოეტი ქერათმიანი ცოტა სულელი
მაგრამ კეთილი
თქვენი თვალები ვით ბუშტები სავსე ჰაერით
დაუბმელია და აწყვეტილი
და ალაბედზე მიიწევს ზევით
მირაბოს ხიდი
მირაბოს ხიდქვეშ, მირაბოს ხიდქვეშ მიღელავს სენა,
ჩვენი გრძნობებიც
თან მიჰყვება მდინარის დენას
და სანამ მოვა სიხარული, ჯერ მოდის წყენა.
შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,
დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.
ხელი ხელს მივცეთ, ერთმანეთის პირისპირ დავრჩეთ,
მაშინ როდესაც
გადაჯაჭვულ მკლავების თაღქვეშ
დაღლილი ტალღა მდინარის წყნარ ზედაპირს არხევს.
შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,
დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.
და სიყვარულიც, ვით მდინარე, მიედინება,
მასაც არ ინდობს
ამ ცხოვრების მდოვრე დინება,
მხოლოდ იმედი ცოცხლობს გულში, არ ეძინება.
შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,
დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.
არც სიყვარული, არც დღეები გარდასულები
არ ბრუნდებიან,
ხუნდებიან გაზაფხულები
და კვირტთა სკდომას ენაცვლება ფოთოლთა ცვენა...
მირაბოს ხიდქვეშ ძველებურად ირწევა სენა.
შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,
დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.
არის
არის ხომალდი ჩემი ძვირფასი რომ წამართვა და
შორს წაიყვანა
არის ჰაერში ექვსი “ძეხვი” * რომლებიც ღამით ცის ვარსკვლავებში
მატლებივით იქანავებენ
არის წყალქვეშა ხომალდი მტრისა რომლისაც ასე
ეშინოდა ჩემს უძვირფასესს
არის ათასი პატარა ნაძვი ჩემს ირგვლივ ჭურვით
დამსხვრეული და დალეწილი
არის ქვეითი ჯარისკაცი მხუთავი გაზით დაბრმავებული
და გაგუდული
არის გოეთე არის ნიცშე იქ ჩვენთან ერთად
კელნის სანგრებში აჩეხილი და აკეპილი
არის წამება და მოლოდინი სანამ მოვა ბოლოს წერილი
არის იმედად ჩემს საფულეში უძვირფასესის
რამდენიმე ფოტოსურათი
არის სამხედრო ტყვე ორიოდე შეშფოთებულნი
დააბიჯებენ
არის სამხედრო ბატარეა და ქვემეხებთან ჯარისკაცები
ირევიან და ფუსფუსებენ
არის საველე ფოსტალიონი განმარტოებულ ხესთან გზაზე
რომ მორბის მკვირცხლად
არის ჯაშუში ამბობენ თურმე დაეხეტება უჩინარი
ვით ცისკიდური რომელსაც იგი შეერია და შეუერთდა
არის ძვირფასი მაღალი მკერდი აღმართული
როგორც შროშანი
არის დამფრთხალი კაპიტანი რომელიც ახლა შიშით ატლანტის
ოკეანიდან ტელეგრაფის ცნობას მოელის
არის წყვდიადი და წყვდიადში ჯარისკაცები საკუბოე
ფიცრებს ხერხავენ
არის მეხიკო სადაც ქალები დამხობილები კივიან და
ევედრებიან ნაწამებ ქრისტეს მაისი მარცვალს
არის გოლფსტრიმი ასე თბილი და მწყალობელი
არის სულ ახლოს სასაფლაო გავსებული საფლავის ჯვრებით
იქამდე 5 კილომეტრია
არის ის ჯვრები ყველგან ყველგან აქაც და იქაც
არის ალჟირი ველური ლეღვი კაკტუსებზე
გახარებული
არის ძვირფასის მოქნილი და გრძელი ხელები […]
არის სამელნედ გადაქცეული ჰილზა შინ რომ ვერ გავგზავნე
რადგან არ დამრთეს ამისი ნება
არის წვიმაში რომ უნდა დალბეს და უნდა დალპეს
ის უნაგირი
არის წყალუხვი მდინარეები რომ ვერასოდეს ვერ წავა
აღმა
არის ჩუჩულით მე რომ მიხმობს ის სიყვარული
იყო ტყვე ბოში რომელსაც დიდხანს ტყვიამფრქვევი
მოჰქონდა ზურგით
არის ამ ქვეყნად მრავალი კაცი რომ არ ყოფილა
ომში არასდროს
არის ინდუსი გაოცებული რომ შემოჰყურებს
ევროპის სოფლებს
და ნაღვლიანი ფიქრობს იმათზე ვინც შეიძლება
ვერასოდეს ვეღარ იხილოს
რადგან ამ ომში ხელოვნება კაცის გაქრობის
გაუმჯობესდა და შორს წავიდა.
მე სასადილოს კუთხეში ვზივარ მეგობარო და გწერთ ამ წერილს
გარეთ კი ქარი წივის მწუხარედ ცას შერჩენია თავისი ფერი
ცისფერი მაგრამ მტრული და უნდო თქვენ თითქმის უკვე წელიწადია
რაც დამივიწყეთ აღარ მწერთ წერილს
მე ძველებურად თქვენი გმირების
გვერდით ყოფნა მსურს და სიკვდილიც მათთან მწადია
მე ვმეთაურობ მძღოლებს
ქვემეხებს სამოცდათხუთმეტოთხმოცდაათ კალიბრიანებს
ჩემი ცხენები არგენტინული მიქრიან
თითქოს ჩრდილოეთოს ქარი გრიალებს.
დილით მივიღე თქვენი პოემა და უკვე ოცჯერ გადავიკითხე
მიყვარს ისეთი როგორიც არის ახლაც გამირბის თვალი იქითკენ
თქვენი ლექსები მძღოლებმა და ჯარისკაცებმა წაიკითხეს
და აუჩუყდათ გული იმათაც
ცივმა ცრემლებმა დაუსველა ბურჩხი თმაწვერი
ჯოჯოხეთური ცეცხლის ბინადართ
ძალიან მინდა თქვენი ნახვა მაგრამ რას იზამ
წინ უმძიმესი ბრძოლა მომელის
ჩამოდით ერთხელ მოგვინახულეთ
თქვენი გიიომ აპოლინერი.
მონპარნასი
სასტუმროს კარი მწვანეა და ხისაა მაგრამ
აღარასოდეს არ ამწვანდება
სად გავდგი ფესვი ან სად არის ჩემი ნაყოფი
სასტუმროს კართან დგას ანგელოსი და ზნეობის პროსპექტს
არიგებს
ასე არასდროს არ უბრძოლიათ ჯერ დასაცავად
უმანკოების
იქნებ დამითმოთ სამუდამოდ ერთი ოთახი რომ აქირავებთ
მხოლოდ დროებით
წვერებიანო ანგელოსო სინამდვილეში
ლირიკოსი ხართ გერმანელი თქვენ ხართ პოეტი
რომელსაც სურს რომ გაეცნოს პარიზს და არ უნახავს
ჯერ არაფერი
და იცის ისე დახაზულია რომ არის თითქმის დანაშაული
ფეხი დაადგას იმის ქვაფენილს
იგი ოცნებობს გაატაროს კვირა დღე გარშში
ჰაერი ისე დახუთულია მხრებზე გაწვება მძიმე
სვეტივით
თქვენ ხართ პოეტი ქერათმიანი ცოტა სულელი
მაგრამ კეთილი
თქვენი თვალები ვით ბუშტები სავსე ჰაერით
დაუბმელია და აწყვეტილი
და ალაბედზე მიიწევს ზევით
მირაბოს ხიდი
მირაბოს ხიდქვეშ, მირაბოს ხიდქვეშ მიღელავს სენა,
ჩვენი გრძნობებიც
თან მიჰყვება მდინარის დენას
და სანამ მოვა სიხარული, ჯერ მოდის წყენა.
შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,
დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.
ხელი ხელს მივცეთ, ერთმანეთის პირისპირ დავრჩეთ,
მაშინ როდესაც
გადაჯაჭვულ მკლავების თაღქვეშ
დაღლილი ტალღა მდინარის წყნარ ზედაპირს არხევს.
შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,
დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.
და სიყვარულიც, ვით მდინარე, მიედინება,
მასაც არ ინდობს
ამ ცხოვრების მდოვრე დინება,
მხოლოდ იმედი ცოცხლობს გულში, არ ეძინება.
შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,
დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.
არც სიყვარული, არც დღეები გარდასულები
არ ბრუნდებიან,
ხუნდებიან გაზაფხულები
და კვირტთა სკდომას ენაცვლება ფოთოლთა ცვენა...
მირაბოს ხიდქვეშ ძველებურად ირწევა სენა.
შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,
დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.
არის
არის ხომალდი ჩემი ძვირფასი რომ წამართვა და
შორს წაიყვანა
არის ჰაერში ექვსი “ძეხვი” * რომლებიც ღამით ცის ვარსკვლავებში
მატლებივით იქანავებენ
არის წყალქვეშა ხომალდი მტრისა რომლისაც ასე
ეშინოდა ჩემს უძვირფასესს
არის ათასი პატარა ნაძვი ჩემს ირგვლივ ჭურვით
დამსხვრეული და დალეწილი
არის ქვეითი ჯარისკაცი მხუთავი გაზით დაბრმავებული
და გაგუდული
არის გოეთე არის ნიცშე იქ ჩვენთან ერთად
კელნის სანგრებში აჩეხილი და აკეპილი
არის წამება და მოლოდინი სანამ მოვა ბოლოს წერილი
არის იმედად ჩემს საფულეში უძვირფასესის
რამდენიმე ფოტოსურათი
არის სამხედრო ტყვე ორიოდე შეშფოთებულნი
დააბიჯებენ
არის სამხედრო ბატარეა და ქვემეხებთან ჯარისკაცები
ირევიან და ფუსფუსებენ
არის საველე ფოსტალიონი განმარტოებულ ხესთან გზაზე
რომ მორბის მკვირცხლად
არის ჯაშუში ამბობენ თურმე დაეხეტება უჩინარი
ვით ცისკიდური რომელსაც იგი შეერია და შეუერთდა
არის ძვირფასი მაღალი მკერდი აღმართული
როგორც შროშანი
არის დამფრთხალი კაპიტანი რომელიც ახლა შიშით ატლანტის
ოკეანიდან ტელეგრაფის ცნობას მოელის
არის წყვდიადი და წყვდიადში ჯარისკაცები საკუბოე
ფიცრებს ხერხავენ
არის მეხიკო სადაც ქალები დამხობილები კივიან და
ევედრებიან ნაწამებ ქრისტეს მაისი მარცვალს
არის გოლფსტრიმი ასე თბილი და მწყალობელი
არის სულ ახლოს სასაფლაო გავსებული საფლავის ჯვრებით
იქამდე 5 კილომეტრია
არის ის ჯვრები ყველგან ყველგან აქაც და იქაც
არის ალჟირი ველური ლეღვი კაკტუსებზე
გახარებული
არის ძვირფასის მოქნილი და გრძელი ხელები […]
არის სამელნედ გადაქცეული ჰილზა შინ რომ ვერ გავგზავნე
რადგან არ დამრთეს ამისი ნება
არის წვიმაში რომ უნდა დალბეს და უნდა დალპეს
ის უნაგირი
არის წყალუხვი მდინარეები რომ ვერასოდეს ვერ წავა
აღმა
არის ჩუჩულით მე რომ მიხმობს ის სიყვარული
იყო ტყვე ბოში რომელსაც დიდხანს ტყვიამფრქვევი
მოჰქონდა ზურგით
არის ამ ქვეყნად მრავალი კაცი რომ არ ყოფილა
ომში არასდროს
არის ინდუსი გაოცებული რომ შემოჰყურებს
ევროპის სოფლებს
და ნაღვლიანი ფიქრობს იმათზე ვინც შეიძლება
ვერასოდეს ვეღარ იხილოს
რადგან ამ ომში ხელოვნება კაცის გაქრობის
გაუმჯობესდა და შორს წავიდა.
