მოულოდნელად დავხუჭავ თვალებს



moulodnelad davxuchav tvalebs
მოულოდნელად დავხუჭავ თვალებს
და მე ხელიდან გამოგეცლებით.
არ გამოგივათ, ნუ დაიჩემებთ,
ჩემს გადარჩენას ნუ შეეცდებით.

მე ერთი თხოვნა მექნება თქვენთან:
მუდამ აანთეთ ერთი სანთელი.
რომ წმინდა შუქმა მე გამინათოს,
უღვთო ბნელეთშიც დამხვდეს ნათელი.

მე ერთი ვიცი, ამ ქვეყანაზე,
არ მიცხოვრია ფუჭად, ამაოდ.
და ჩემი ნორჩი ასაკის ჟამსაც
არ გამიხდია სიტყვა სადაოდ.

მე წავალ, წავალ, თქვენ კი დარჩებით,
ვიცი დამაწევთ ჭიქებით ღვინოს.
ცრემლიც გამყვება, ატირდებიან
ქეთი, სალომე, მარი და ნინო.

და გამომხედავთ ალბათ სუყველა,
ცოტა ტკვილით და დანანებით.
ვერ მომეფერეთ, ვერ დამაფასეთ,
ახლა ჩემთან ხართ უხმო თვალებით.

მე წავალ, წავალ და გადმოგხედავთ
თქვენი მფარველი ვიქნები ცაში.
როცა შორს წახვალთ, დაიმახოვრეთ,
რომ თქვენს გვერდით ვარ, მე იქვე გზაში.

მე წავალ, წავალ და სამუდამოდ,
დაიხუჭება ჩემი თვალები.
მე გაგაკვირვებთ ყველას გპირდებით,
ჩემი უსიტყვო გარდაცვალებით.

არ ვიცი რატომ ვწერ ამ სტრიქონებს,
ასეთს უცნაურს რას მიგრძნობს გული.
აი, წავედი, უკვე შორსა ვარ
და დაგიტოვეთ უზარმაზარი თქვენ სიყვარული.

მოულოდნელად დავხუჭავ თვალებს
და დამთავრდება ჩემი წამები.
მე გაგაკვირვებთ ყველას, გპირდებით
ჩემი უდროო გარდაცვალებით.
































ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.