მიშო დადიანი - იაშკას

misho dadiani iashkas
ზიხარ ოთახში, (ჩემო ძმაო) თვალებს აღამებ,
ცხვირში სულ რაღაც, ასი გრამი- შეგდის ჰაერი,
(ამრიგად იაშ) მთვარე არგებს ზეცას გასაღებს,
სადღაც ლონდონში თავზე იჯვამს ვიღაც ფრაერი.

გარეთ ამინდი ფეხით დადის- დიღმის ქუჩაზე,
რწმენა კვამლივით გამოვუშვი ორგანიზმიდან,
მოჩანს ბავშვობა (ნაცრისფერი) თვალის რუკაზე,
და ძველებურად ბანალური რომანტიზმია

ბაღებში, მთებში, ყველა არხზე, თბილისი ერთი
დედამოტყნული ქალაქია (ორივემ ვიცით)
ზეცამ სიბნელე გააბოლა, და როგორც კოქსი-
ისე მინდა რომ გავიყნოსო სიცოცხლე ცხვირში.