ბროლის ციგა
ნათია ლამაზ სოფელში ცხოვრობს.
ჰოდა, სწორედ ამ სოფელში დიდი თოვლი და ახალი წელი ერთად მოვიდა. ნათიას პაპას დიდი თოვლის არ შეშინებია, ადგა და ტყეში წავიდა. ნათია ელოდა, ელოდა პაპას, მერე ბუხართან მიწვა და ტკბილად მიეძინა. ძილში ვიღაცის კვნესა მოესმა. გამოეღვიძა, მიიხედ-მოიხედა და რას ხედავს, _ პაპას ნაძვის ხე მოუტანია, თვითონ ტახტზე წევს და დევივით ფშვინავს.
_ შენ ტირი?.. _ ნათიამ ფრთხილად შეახო ხელი ნაძვს წიწვებზე.
ნაძვმა ტოტები შეარხია და ისევ აზლუქუნდა. ნათია დაიბნა. აღარ იცოდა, რა ექნა. ჯერ პაპასთან მივიდა, შეანჯღრია, მაგრამ დაღლილმა პაპამ მხოლოდ გვერდი იცვალა. მერე ნათია ისევ ნაძვს მიუბრუნდა, იფიქრა, სცივაო, და ბუხართან მიიტანა.
_ იჰ, ქარბუქში გამოზრდილს სითბო რად მინდა, მე ჩემი დედა მინდა, ტყეში მინდა!.. _ ტიროდა ნაძვი.
_ დედასთან გინდა? შე საწყალო, ნუ ტირი, ახლავე წაგიყვან... _ დედისეული თავშალი სწრაფად შემოიხვია, ნაძვი ეზოში გაიტანა, პაპას გაკეთებულ თხილამურებზე შედგა და ტყის გზას დაადგა.
კაშკაშა მთვარის შუქზე თოვლი ბროლივით ციმციმებდა. ყინვამ ნათიას სახე აუწვა და თითები გაუთოშა, ქარმა ნაძვი ერთიორად დაამძიმა.
მაგრამ სიკეთე ვის დაკარგვია ქვეყნად?!
ყინვამ სუსხი უბეში შეინახა, ქარმა ფრთები დაიმოკლა, თოვლმა ზურგი გაიმაგრა. სად იყო და სად არა, ნათიას ბაჭია წამოუხტა და წინ დაუცუცქდა.
_ ნათია, მომყე, ნურაფრისა გეშინია, _ უთხრა და სკუპ-სკუპით წინ გაუძღვა.
ახლა ბუნაგიდან დათუნია დრუნჩა გამოგორდა, ნათიას თავი დაბლა დაუკრა და, ნაძვის ხეს წამოგიღებო, უთხრა.
მელაც გამობრძანდა სოროდან, ჯერ ხეებს ამოფარებული ქურდულად უთვალთვალებდა მგზავრებს, მერე გათამამდა და ისიც უკან გაჰყვა.
ნათია თოვლით დაბარდნილ ტოტებსა და ბუჩქებში მიიკვლევდა გზას. წინ მეგობრები მიუძღოდნენ. უეცრად რაღაც ხმაური გაისმა, ნათია შეჩერდა და ყური მიუგდო.
_ ამ შუაღამისას ჩვენს სამფლობელოში ვინ შემობედა!.. _ გაჰკიოდა ჭოტი.
_ ჩემი არ გეშინიათ?! _ ყმუოდა მგელი.
ტყის ხმაურმა ისე შეაშინა ნათია, აღარ იცოდა, საით წასულიყო, მაგრამ აქაც ბაჭიამ უშველა.
_ ჩვენი მოკეთეა, ნათლიებო! _ გასძახა ტყეს, თან ნათიას ანიშნა, მომყევიო.
შუა ტყეში დედა ნაძვი იდგა, ტოტებს კენწეროზე იცემდა და მოთქვამდა. უეცრად შეჩერდა და ნათიას დააცქერდა. ჯერ ეგონა, მეჩვენებაო, მაგრამ პატარა ნაძვი თვითონ გაეხმაურა დედას:
_ დედი! მე ვარ, ვერ მიცანი?! _ შესძახა ნაძვმა და ნათიას შეეხვეწა, დედასთან მიმიყვანეო.
ნათიამ ხე დედასთან მიიყვანა. დედა-შვილი ერთმანეთს გადაეხვია. გახარებული ნათია ხან დედას შეჰყურებდა, ხან შვილს.
_ დათუნი, აბა, ერთი მომეშველე, ფეხზე დავაყენოთ პატარა ნაძვი, _ უთხრა ნათიამ დრუნჩას.
_ მოიცა, ნათია, ჭოტს წამალი ვთხოვოთ, თორემ ისე ჭრილობა არ მოუშუშდება.
_ მოვდივარ, მოვდივარ! _ ჩანთა მოიმარჯვა ჭოტმა და პირდაპირ ხის ძირას დაეშვა.
დრუნჩამ მალამოს გასაკეთებლად გეჯით თაფლი მოიტანა, კოდალამ ხის დახვეული ქერქი გადმოაფინა, ზღარბმა ნემსი მოიმარჯვა და საქმეს შეუდგნენ.
დრუნჩამ ნაძვი გულზე მიიკრა, ჭოტმა და ნათიამ ჭრილობაზე მალამო წასცხეს და ციმციმ შემოდგეს თავის ფესვებზე. მერე გოგონამ კოდალას მიწოდებული ხის ქერქი ზემოდან შემოახვია და თხუნელას დაუძახა, მომეშველეო. ისიც გულმოდგინედ ამუშავდა და ფესვებს მიწა მიაყარა.
_ დაგიამდა ფესვები? _ შესცინა ნათიამ ნაძვის ხეს.
_ დედას გეფიცები, აღარაფერი აღარ მტკივა, _ ტოტები გაშალა ნაძვმა და ნათიას შემოეხვია, _ აბა, რით გადაგიხადო სიკეთე?
_ ნათიას უპატივცემულოდ ნუ გავუშვებთ! _ ახმაურდა ტყე.
_ ნუ შეწუხდებით! _ ხელები გაასავსავა ნათიამ.
_ ეს ჩვენგან, _ კუდბუთქუნა ციყვმა ხმელი ნიყვი და ჩირი ჩამოარბენინა თავისი ფუღუროდან.
_ ეს ჩემგან, _ მაჟალო და ჩაშავებული პანტა ამოზიდა ზურგით ზღარბმა.
_ რა ვქნა, მოუხარშავ ქათამს არ მიირთმევ, თორემ... _ გაინაზა მელა და თავსაფარი შეისწორა.
_ მეხი კი დაგაყარე, ვის რად უნდა შენი ნაქურდალი! _ შეუტია დრუნჩამ და ნათიას თაფლი მიართვა.
_ აჰა, პაპას წაუღე, საახალწლო გოზინაყი და ალვახაზი მოგიხარშოს!
_ გეთაყვა, როგორ წავიღო ამდენი რამე... თანაც, სადაცაა მთვარე ჩავა და გზას ვეღარ გავიგნებ.
_ ეგ ნუ გედარდება, ჩემო ნათია! სხივებით ციგას დაგიწნავ, შიგ ჩაგაბრძანებ და შენს ეზოში მიგასრიალებ, _ გაიბადრა მთვარე და ვერცხლისფერი სხივებით კრიალა ბროლის ციგა დაუშვა ციდან.
ნათია მეგობრებს გამოემშვიდობა და ბროლის ციგით შინისაკენ გასრიალდა. ბაჭიამ მოასწრო და ციგას უკან შეასკუპდა.
ერთი ბიჭის გადარჩენილი ქვეყანა
ნიკუშა, ჭიშკარზე შემდგარი, დაჰკრავდა ფეხს მიწას, მერე აიკანჭურებდა, გაქანდებოდა და გამოქანდებოდა. ჭიშკარი ჭრიალებდა, ბიჭი ღიღინს აყოლებდა და უხაროდა.
სწორედ ამ დროს მამა მოვიდა და ბურთი გაუგორა ბალახში.
_ ვაი, ეს როგორი ბურთია? ცისფერი, გამჭვირვალე და ჭრელი, _ ცაში ააგდო ნიკუშამ ბურთი და სასწაული მოხდა, თითქოს ჭრელი პეპლები წამოფრინდნენ.
_ ნეტავი ხომ არ მეჩვენება? _ თვალები მოიფშვნიტა ბიჭმა.
მიწაზე გაგორებულ ბურთს ჩაუცუცქდა და მოაგონდა: მგონი, სწორედ ასეთი ბურთივით რაღაც მისი დის ირინეს საწერ მაგიდაზეა წამოსკუპებული, ოღონდ ის ფეხზე დგას და, მგონი, გლობუსს ეძახიან. ეს დედამიწააო, _ უთხრა ერთხელ დედამ და ბიჭმა ახლაც დედას დაუძახა.
დედა და ნიკუშა სკამზე ჩამოსხდნენ. დედამ კალთაში ჩაიდო ჭრელი ბურთი, რაღაცნაირად, მოხდენილად დაატრიალა და ისევ აფრინდნენ ჭრელი პეპლები.
_ იცი, ეს რა არის? _ შეეკითხა დედა. _ დედამიწაა. ეს ქვეყნებია. ნახე, აფრიკა, ინდოეთი, ავსტრალია, ამერიკა... ეს ცისფერი წყალია, _ ოკეანეები და ზღვები. აი, ეს, ხედავ? _ ორ ზღვას შორის მოქცეული ქვეყანა საქართველოა.
_ თბილისი და წავკისი? _ ახედა დედას.
_ რასაკვირველია. აი, აქ, _ თითი დაადო დედამ პატარა ნახატს.
_ ასე პატარა? _ გაოცებულმა გამოართვა დედას ბურთი.
_ შენც პატარა ხარ, მაგრამ გაიზრდები, _ გაუცინა დედამ.
_ სხვები რა დიდებია... საქართველოც გაიზრდება? _ თვალს არ აშორებდა ბიჭი ბურთს.
_ შენთან ერთად გაიზრდება.
დედას ვიღაცამ დაუძახა და წავიდა, მაგრამ სწორედ ამ დროს მეზობელმა გადმოიარა ეზოზე, გაგორებულ ბურთს ფეხი დაარტყა და არხეინად გააგრძელა გზა.
ბურთი ზემოთ ავარდა და სულ მალე ტრიალ-ტრიალით ახალმორწყულ ვარდების კვალში ჩავარდა. ბიჭმა ხელები აიფარა თვალებზე, _ შეეშინდა, ეკლებს არ ჩამოეგოს, თორემ დაიჩუტებაო. სამაგიეროდ, ბურთი თითქმის ნახევრამდე ჩაეფლო ტლაპოში, მერე სულ ამოისვარა და აღარ იყო ლამაზი, აღარც სხვადასხვა ფერის ქვეყნები ელავდნენ მის ზედაპირზე, აღარც ცისფერი ოკეანე ლიცლიცებდა. `საწყალი პეპლები და საქართველო~, _ გაიფიქრა ბიჭმა, ყველაფერი ტალახით დაიფარა.
თეთრი ბოტასებით, სიარულის დროს რომ ანათებს ღამეში, ბრაზილიის ფეხბურთელთა ნაკრების ყვითელ ფორმაში გამოწყობილი იდგა ნიკუშა და ფიქრობდა: `რა ვქნა? ყველაფერი ტალახში ამომესვრება, მაგრამ დრო რომ არ ითმენს? ტალახში იხრჩობა მთელი დედამიწა, ორ ზღვას შორის მოქცეული თბილისიც და წავკისიც!~
ბევრი აღარ უფიქრია, პირდაპირ გადააბიჯა ტალახად ქცეულ ვარდის კვალში. სწრაფად წასწვდა ბურთს, მაგრამ რამდენჯერმე ხელიდან გაუსხლტა. ბოლოს თავგამეტებით ჩაიჩოქა, გადაიხარა და, რაც ძალი და ღონე ჰქონდა, ორივე ხელით ჩაიკრა გულში. ძლივს აითრია წელი და რის ვაი-ვაგლახით კვალიდან გამოსვლა დაიწყო. ჯერ ვარდის ეკლები ეწეოდნენ მაისურზე, ფეხები და მკლავები დაეკაწრა, აეწვა. ფეხი რამდენჯერმე აუცურდა, მაგრამ საშველად არავისთვის დაუძახია, ისე გამოაღწია სამშვიდობოზე.
თავფეხიანად დასვრილი ბიჭი, ტალახით დამძიმებული ბურთით ხელში, იდგა და ფიქრობდა: რა გაეკეთებინა, რომ მისი საყვარელი თბილისი და წავკისი, საერთოდ, მთელი ქვეყანა, ამ ჭუჭყისაგან გადაერჩინა!
უეცრად წყლის ჩხრიალი მოესმა.
_ წყალი! _ შეჰყვირა ბიჭმა.
წყალი ხშირად არ მოდის ონკანში, ახლა კი ნამდვილად მის საშველად წამოვიდა.
ბიჭი ადგილს მოსწყდა და ონკანს მივარდა. ბუყბუყით წამოსულ წყალს საჩქაროდ შეუშვირა ბურთი. წყლის ნაკადმა შეატორტმანა და ცოტაც დააკლდა, არ წააქცია. მაშინ მოისაზრა და ბურთი ფრთხილად წყლის ჭავლის ქვეშ მიწაზე დადო, თან ხელები აუსვ-დაუსვა. წყალმა ჯერ პატარა ჭები ჩახვრიტა ტალახით დაფარულ ზედაპირზე და მერე ერთიანად გადარეცხა. ბურთი ახლა მსუბუქად დატრიალდა წყლის ქვეშ. უეცრად გამოჩნდა ფერად-ფერადი ქვეყნები, აფრენილ პეპლებად რომ ეჩვენებოდა ბიჭს, და სველი ბურთი ბალახზე გააგორა. ორ ზღვას შორის ისევ ძვირფასი თვალივით აკიაფდა საქართველო.
სად იყო და სად არა, ძმას გვერდით ირინე ამოუდგა.
_ ვაიმე! _ ლოყაზე მიიდო ხელი, _ როგორი სველი და ჭუჭყიანი ხარ, _ შეწუხდა გოგო.
_ შეხედე! _ აღფრთოვანებული ბიჭი ვერაფერს ხედავდა, გაკრიალებული ბურთის გარდა, _ აი, აქ თბილისია, აქ _ წავკისი... სულ ტალახში იყო ამოსვრილი. გესმის? მთელი ქვეყანა ტალახში იხრჩობოდა! _ ცისკენ აისროლა კრიალა ბურთი ბიჭმა და ისევ ნათლად დაინახა, როგორ აფრინდნენ ჭრელი პეპლები ბურთიდან და მთელ ქვეყანას შემოუფრინეს.
_ გადარჩა, _ ჩუმად უთხრა ბიჭმა დას.
წაბლი
შრრ, შრრ! _ დასძახოდა ხეებს ქარი.
_ ბახ, ბახ, ბახ! _ ცვიოდნენ მწვანე ზღარბები უზარმაზარი ხიდან. აი, საკვირველება! დამსკდარი მუცლებიდან კრიალა, ნიკორა წაბლები აჭყეტდნენ თვალს.
ვინ წინა და ვინ უკან: ოთარი თუ ირაკლი, მამია თუ ვახტანგი.
დაინახავდა თუ არა ოთარი, წაბლი ჩამოვარდაო, მუცელზე გაიშოტებოდა, მკლავებს წაიშვერდა, ძმებს სიცილით ხელიდან აცლიდა. ახლა კიდევ მოადენდა წაბლი ტყაპანს და ირაკლიც, თითქოს ხიდან ჩამოჰყვაო, წამსვე იქ გაჩნდებოდა, ფეხს დაადგამდა, მაგრამ ვახტანგი ხელს ჰკრავდა, ბიჭს ფეხი აუსხლტებოდა და სეირი ის იყო, თუ სწორედ ამ დროს ოთარი მოასწრებდა, თვალსა და ხელს შუა ააცლიდა წაბლს. ახლა საქმეში ერთი ბეწო მამია და მურიაც ჩაერეოდნენ. ხან ერთის მხარეზე იყვნენ, ხან მეორის, მაგრამ ყვირილისა და ყეფის მეტს ვერაფერს ახერხებდნენ.
ასე გორაობდნენ ბიჭები ბალახში. წაბლიც კარგა ბლომად დააგროვეს და ქარიც ჩადგა, მაგრამ ეგ არაფერი. ქვა განა ცოტა იყო ყორეზე?
ბიჭები ლოდებზე გადებულ ძელზე ჩამოსხდებოდნენ და კენწლაობას იწყებდნენ.
_ კენტი თუ ლუწი.
_ ლუწი თუ კენტი, _ ხელიდან ხელში გადადიოდა წაბლი.
პატარა მამიას ძმები წაბლს ურჩევდნენ, აჭმევდნენ და ცოტა ხნით მაინც იშორებდნენ თავიდან.
ასე მიდიოდა დღეები, მზე და ბიჭები ერთად აჭყეტდნენ თვალებს.
_ ბახ! _ ისმოდა ჩამოვარდნილი წაბლის ხმა.
_ ბახ! _ პასუხს აძლევდა უკან აბრუნებული ქვა.
ძია კოტე ჯერ ყურადღებას არ აქცევდა ამ ორომტრიალს, მაგრამ ერთ დღეს წაბლთან ერთად ქვებით დახეთქილი ფოთლებით დაფარული ეზო რომ დაინახა, არ მოეწონა.
_ ეე, ძმობილო, წინ დიდი ზამთარია. თოვლს რომ დადებს, ცეცხლი და ხმელი ხილი გაგიტკბებათ. შემწვარ და მოხარშულ წაბლზეც არ იტყვით უარს, მაგრამ აბა, მაშინ საიდან გაგიჩინოთ?! _ უთხრა სიცილით ბიჭებს. ხალხა მოიმარჯვა და წაბლი დაბერტყა. წაბლის მოყვარული ბიჭების ნადიც მოიშველია, მერე კი ისე, რომ ანცებს არ დაენახათ, ერთი დიდი მამაპაპური სკივრი წაბლიYთ აავსო და ირგვლივ კასრები შემოუწყო.
_ იჰ, ზამთარსა და თოვლის მოსვლას უნდა ვუცადოთ?! _ ბრაზობდა ოთარი, _ მანამ წაბლი ვერ უნდა ვჭამოთ?
_ რას იზამ, არ შეიძლება, _ დაამშვიდა ძმა ირაკლიმ. ის კი დაამშვიდა, მაგრამ თვითონ დაკარგა მოსვენება. ადგა და დასაზვერად წავიდა.
ხან სხვენზე ავიდა, ხან ბეღელში შეყო თავი. დიდედის ჭრელფარდაგგადაფარებულ ტახტშიც კი ჩაიხედა, მაგრამ იქიდან მხოლოდ კომშის სუნი ამოვარდა, წაბლი კი არსად ჩანდა. მაინც არ გაიტეხა იხტიბარი, ეძება, ეძება. ბოლოს, ვითომ აქაც არაფერიო, ჯიბეებში ხელები ჩაიწყო და ღიღინით კასრებში ჩაიხედა, მისწი-მოსწია, თვალები გაუბრწყინდა.
_ სკივრი!..
`ვაიმე?! ეს ხომ ქურდობაა, მაგრამ... _ გაიფიქრა ირაკლიმ და იმწამსვე თავი დაიმშვიდა, _ ძიამ ხომ მაინც ჩვენთვის შეინახა. განა სულერთი არ არის, ახლა შევჭამთ თუ ზამთარში?~ _ თითქოს ვიღაცასთან თავი იმართლა და სკივრის სახურავს ხვნეშით დაეჭიდა.
რის ვაი-ვაგლახით ასწია და კედელს მიაყრდნო, თვითონ კი ტაში შემოჰკრა. დავლური ჩამოუარა, სულ დიმპიტაური-დამპიტაურით... მაგრამ მაინც მიიხედ-მოიხედა, ხომ არავინ მიყურებსო, და ათივე თითით წაბლი ააჩხრიალა. ისინიც, თითქოს ბიჭის თითებს გაურბიანო, ერთმანეთს ასწრებდნენ და გარბი-გამორბოდნენ.
ირაკლიმ ჯერ ერთი ჯიბე აივსო, მერე მეორეში ჩაიყარა. უბეც ამოივსო. ისე იყო გამხიარულებული, სულ დაავიწყდა სკივრის თავი დაეხურა. მალე შუა გზიდან შეშინებული დაბრუნდა და სკივრის სახურავი ჩამოუშვა. მგონი, თითიც მოჰყვა, მაგრამ ვერც კი იგრძნო ტკივილი.
`ამდენი წაბლი საიდანა გაქვსო, რომ მეტყვიან?~ _ გაიფიქრა ირაკლიმ. პასუხი არ გაუცია, ისე გაჩნდა ხის ძირას. გაიარ-გამოიარა და, ხისკენ მიმავალ ძმებს მოჰკრა თუ არა თვალი, ბალახსა და ჩამოცვენილ ფოთლებს ფეხსაცმლის წვერით აშლა დაუწყო, ვითომ რამეს ეძებდა.
_ სად იყო, ირაკლი, ამდენი წაბლი? _ ჰკითხეს ძმებმა და უბე აუჩხრიალეს. ირაკლიმ ხის ძირზე ანიშნა, აი, აქ იყოო და წასვლა დააპირა, მაგრამ ნურას უკაცრავად!
_ ცოტა მოგვეცი, რა! _ სთხოვეს ძმებმა.
სწორედ ამ დროს დიდედა გადმოდგა აივანზე და ირაკლის გადმოსძახა, კოკით წყაროს წყალი ამოიტანეო. ბიჭმა წასვლა დააპირა, მაგრამ რაღაც მოაგონდა და ძმებს მიუბრუნდა.
_ დიდედას წყალს თუ მოუტანთ... _ უთხრა ძმებს და გამობერილ პერანგზე დაიბრახუნა ხელი. წაბლი მიმზიდველად ააჩხრიალა.
ვახტანგმა თვალით ანიშნა ძმას, წავიდეთო. დაღმართი სირბილით ჩაიარეს. ახლა მურია და მამია მიუსხდნენ ირაკლის. მურია ცქმუტავდა, ბიჭებს ფეხებში ებლანდებოდა, ყეფდა. ირაკლიმ პატარა ძმას წაბლი გაურჩია, ნელა ჭამე, არ დაიხრჩოო, დაარიგა და გზას მოუსვენრად დააცქერდა.
ბიჭები გამოჩნდნენ, ერთმანეთს სიცილით რაღაცას უამბობდნენ. კოკა აივანზე შედგეს და გასამრჯელოს მისაღებად ძმას აქეთ-იქიდან მიუსხდნენ.
_ იცოდეთ, ერთი კოკა წყალი ოთხ-ოთხი წაბლია, ერთი კონა ბალახი _ სამ-სამი, ერთი გუდურა შეშა და ფიჩხი _ ხუთ-ხუთი. ყაბულსა ხართ?..
_ ჩვენ კი ყაბულსა ვართ, მაგრამ შენ ვინ მოგცემს ამდენს, ეს რომ გაგითავდება?!
_ იცის ხემ, ვის მისცეს წაბლი, _ ამაყად თქვა ირაკლიმ, ძმებს გაუცინა და თითო წაბლი კიდევ ჩაუდო ხელში.
_ რა იყო, ბიჭო, მოიტა კიდევ.
_ ბევრი ერთად გაწყენთ, _ სიცილი წასკდა ირაკლის და კიდევ დაუმატა ძმებს კრიალა წაბლი.
მიდიოდა დღეები. ახლა ხან დილა იყო მზიანი, ხან საღამო. მზე მხოლოდ მაშინ ანათებდა, როცა შემოდგომის ღრუბლებს თავს დააღწევდა.
ირაკლი თვითონ ბატონივით იჯდა, ძმებს ავალებდა:
_ წყაროზე წადით, ვენახის პირას ბალახი მოჭერით, ყანიდან ჩალა ამოიტანეთ, ფიჩხი და შეშა მოჰკლებია დიდედას, მარდად! წაბლი გიყვართ და მუშაობა არა?!
ძმებიც გარბოდნენ და გამორბოდნენ, სამაგიეროდ, წაბლით იტკბარუნებდნენ პირს. როგორ გგონიათ, აკლდებოდა თუ არა საზამთროდ შენახული წაბლი სკივრს?!.
ერთ დღეს ძია კოტე აივანზე თოკისთვის ავიდა. ის იყო კასრში ხელის ჩაყოფას აპირებდა, რომ სკივრის ახდილ სახურავს მოჰკრა თვალი და ეჭვით ჩაიხედა შიგ. ეცოტავა წაბლი. დიდედას ჰკითხა, გასამზეურებლად ხომ არ აგიხდიაო, მაგრამ დიდედამ იუარა. ახლა კი ეჭვი არ იყო, _ სკივრს მადიანი სტუმარი ჰყავდა.
ძია კოტეს გაეღიმა და სკივრს თავი ფრთხილად დაჰხურა.
ირაკლის ღამით მოაგონდა, სკივრის სახურავი ღიად დავტოვეო და შიშისაგან გააცივა. ვერა და ვერ მოისვენა. ბოლოს წამოდგა, პერანგის ამარა გავიდა მთვარით განათებულ აივანზე.
ერიჰაა, სკივრს თავი ეხურა და ერთი კასრიც ედგა თავზე. `საქმე ცუდადაა!~ _ გაიფიქრა, მთელი ღამე ბორგავდა და დილით ძმებს ჩაუწვა ლოგინში.
_ ბიჭებო, წაბლი მართლა გიყვართ? _ იკითხა გუნებაგაფუჭებულმა.
ძმებს გაეცინათ, აბა, ეგ რა საკითხავიაო!
_ თუ გინდათ, გეტყვით, სად არის შენახული ის ტიალი, მე კი ჭირივით შემჯავრდა და... _ ამ დროს მამია გადმობობღდა თავისი საწოლიდან და ზედ ირაკლის დააწვა თავზე.
_ წაბლი? _ იკითხა პატარა ძმამ.
_ შენღა გვაკლდი, _ ჩაილაპარაკა ირაკლიმ.
_ ეე, შე ქურდო, შენ რა, მოგყირჭდა განა? _ გაუბრაზდნენ ძმები და წამოცვივდნენ, მაგრამ ირაკლიმ შეაჩერა.
_ მოიცათ, მხოლოდ ერთი პირობით: აქამდე მე ვიპარავდი და თქვენ _ არა. კი არ ვიპარავდი, მაგრამ... ახლა თქვენ ამოიღეთ და მეც მაჭამეთ.
_ მე? _ ისევ ჩაერია მამია.
_ აკი შემძულდაო!
_ ეე, ძმაო, ჩვენ რას არ ვაკეთებდით შენს მაგივრად.
_ მე თქვენზე მეტს ვაკეთებდი, _ დარცხვენით თქვა ირაკლიმ და ბიჭებს წინ გაუძღვა. ძმებმა სიხარულით ფეხზე არც კი ჩაიცვეს, მამიას გზა დაუთმეს და ირაკლის აედევნენ.
ოთარმა და ვახტანგმა რის ვაი-ვაგლახით ახადეს სკივრს სახურავი.
ირაკლი ჯერ განზე იდგა, მერე გულმა აღარ მოუთმინა და ის იყო, წაბლის ამოსაღებად ძმებთან ერთად სკივრში წელამდე გადაეკიდა, ძია კოტემ აივნის კარი შეაღო და წაბლის მადიანი სტუმრების ექვს ჰაერში ასავსავებულ შიშველ ფეხს წააწყდა.
×