ინსულტი
საფეხური. თითები. იხლართება. თარიღი.
სიმარტოვე. სურათი. თმენა. მაჯა. გავხაზე.
მე ბეღურა ჩიტებმა ნისკარტებით წამიღეს
და დამტოვეს (სულ მარტო) მისი ფანჯრის რაფაზე.
ვიღაცისთვის ეს ლექსი მხოლოდ პათეტიკაა,
ჩემთვის – სისხლის ჩაქცევა ტვინში, კვდომა – ნერვებში,
სადაც წვიმა იწვიმებს ჩემი სისხლიც იქაა
დაღვრილი და არ ახლოთ ხელი! არა! შეეშვით!
მინდა – ასე დაქცეულს არიდებდეთ ნაბიჯებს,
ლოცვა რაღა ლოცვაა – თუ ცამდე ვერ ავიდა,
ბინდი. ნავსი. არევა. გარინდება. მახინჯი.
ხორცი. დამღა. მოწამვლა. უკან. დარდი. თავიდან.
ძველებურად. ინთება. იხატება – და მიღრენს -
სიმარტოვის სურათი – მოგლეჯილი ანფასი,
მე ბეღურა ჩიტებმა ნისკარტებით წამიღეს
და დამტოვეს (სულ მარტო) მისი ფანჯრის რაფაზე.
აღსარება (პოეტური მიგნებების გარეშე)
მარტივად, ისე,
რომ სიკვდილზე კიდიხარ,
ცხოვრებას (დოგმაა) ტონი აქვს უხეში,
ყველა კონცეფცია და ყველა იდეა,
ყველა თეორია მცდარია – ფუჲ ეშმაკს -
აქ ხვდები პარადოქსს -
ჩანს წინ წაიწევა
საქმე და სიტყვები სიტყვებში გაგრევენ,
უფალი ყოველთვის უფრო მეტს იძლევა,
ვიდრე სთხოვ,
რწმენისგან დარჩენილ ნანგრევებს -
თუ არ მოუფრთხილდი – ერთხელაც მოხდება,
დადგება განგება შემთხვევის დონეზე,
პირველი რჩევაა – მკვდარი ნუ მოკვდები,
მეორე – კაცი რომ მეტია ცხოველზე.
იცინი, (სიმწრისგან)
რომ სერიოზული,
არის განლაგება ქაოსში საგნების -
პოეტი გქვია და ცოლი გყავს ორსულად -
რა შუაშია და – ძნელია გაგნება გზის,
როცა სივრცესაც სჩვევია დუმილი,
მართალი ყოველთვის თავს ჩათვლის ცოდვილად,
ეპოქა წყდება და გაბმული ყმუილის
აზრია უაზრო,ფუ შენი,მოდი რა,
აქციე ზურგი ამ ხმას – გულისარევის,
გეგმა ვინც დაიდო წინ – იმოგზაუროს
თვითონ და მოეშვი წეს-წყობის არევას,
წესი რა წესია – თუ აურზაური,
აღრევა,დებოში არ გამოიწვია,
ფეხები რად გინდა – თუ ძლივს არ მიათრევ,
ასეა -შენამდეც მრავალმა იწვნია,
რომ ყველას თავისი ჰქონია სიმართლე.
რადგანაც გრძელია გზა,
გარდაუვალი -აქამდე ყოფილთა,
არდაბადებულთა,
და შეწყალებაზე ნათქვამი უარი -
დროა,რომ უარყო,
სანამ ჩაგეხუთა ჰაერი,
ცხოვრება ნამდვილი ომია,
შედეგი არასდროს ემთხვევა მოლოდინს,
ვერც შენ გადარჩები – თუ არ გითხოვია
უფლისთვის – ინებოს – გახვიდე ბოლომდე.
რადგანაც ყელში გაქვს გაჩრილი ცოდვები,
ჰგავხარ უსურვილო,
უსულო თვითმკვლელებს,
სანამ შენს მყიფე ძვლებს მიწიდან მოკრებენ,
ილოცე -მიშველე, უფალო, მიშველე…
დღეს ყველა სწავლული შტერია,
პედანტი,
ყველა გულმხურვალე – საზიზღარად მლიქვნელი,
ამ თემის გარშემო გამართულ დებატებს -
გამოთქმულ სირეგვნეს – გამოთქმულ სიქველეს -
ვინ რა თავში იხლის,
დროს -
წარსულს -
რა შეცვლის -
ის მხოლოდ უდროოდ წასულებს ენდობა,
ვფიქრობ,
ყველა კითხვას პასუხი გაეცა -
დღეს თუ ხარ ცოცხალი – დღეს ითხოვ შენდობას.
მიყვები არაეულ-დარეულ დინებებს,
(აქ უკვე საშინლად გეშლება ნერვები)
ოცი საუკუნის წინ
ღმერთმა ინება
და შენთვის ჯვარს ეცვა და დღემდე ევნება.
შემოდგომა სიკვდილის შემდეგ
ჩამოეკიდა რეალობა შიშველ ხეებზე,
ილუზიურად ჩამოეხრჩო – ყოველთვის ნაღდი…
მოვალ, ჩავიცვამ გაყვითლებულ ფოთლებს ხელებზე
და ტკივილს გაგხდი.
დღეს ყველა ჩემს გზას შენს კარებთან უნდა მოდგომა,
ვხედავ – ყოველწამს ერთი სუნთქვით როგორ ვმოკლდები,
სამარადისოდ გაგრძელდება ეს შემოდგომა,
როცა მოვკვდები.
მე სხვა ქუჩაზე ვცხოვრობ
ხლართავს ინტრიგებს ხორო,
ფაფხურობს ბარე ორი,
მე სხვა ქუჩაზე ვცხოვრობ,
ჩემიდან გზაა შორი
ღმერთამდე,
ჰოდა,ძმებო,
გვერდი უქციეთ ამ გზას,
რომ არ დაგემტვრეთ ფრთები,
რომ ყველაფერი რიგზე
იყოს და განა ბევრი,
ერთი თხოვნა მაქვს მხოლოდ -
სხვაგან ეძებეთ მტერი,
მე სხვა ქუჩაზე ვცხოვრობ.
გადარჩენის ალეგორია
“გუგულის გალობა ამაოდ ისმის, ჩვენში პოეტები აღარ არიან” – მაცუო ბასიო
ქეთუს
ვიღაცა იტყვის, რომ თოვაა ალოგიკური,
შენ, რა თქმა უნდა,
ღიმილს მოგგვრის მსგავსი ლოგიკა,
შენ დედამიწა ამრეზილი თვალით გიყურებს,
როგორც შეშლილი პოეტის ცოლს,
ბოლო მოჰიკანს.
შენ, რა თქმა უნდა,
არ იქნები კანონმორჩილი -
შენს ხასიათში შტრიხებია ფერის ხულიგნურ,
შენს სიყვარულში მე მოვკალი ყველა მოცილე
და მათ მოწამის სახელები ჩამოვურიგე.
სადღაც – თერთმეტი ცის მიღმაა შენი სამყარო,
უფრო მარტივად – დედამიწა არის ფოიე,
შენს მაჯისცემას როცა ვუსმენ – დროა საპყარი
და თითებია – გადარჩენის ალეგორია.
საფეხური. თითები. იხლართება. თარიღი.
სიმარტოვე. სურათი. თმენა. მაჯა. გავხაზე.
მე ბეღურა ჩიტებმა ნისკარტებით წამიღეს
და დამტოვეს (სულ მარტო) მისი ფანჯრის რაფაზე.
ვიღაცისთვის ეს ლექსი მხოლოდ პათეტიკაა,
ჩემთვის – სისხლის ჩაქცევა ტვინში, კვდომა – ნერვებში,
სადაც წვიმა იწვიმებს ჩემი სისხლიც იქაა
დაღვრილი და არ ახლოთ ხელი! არა! შეეშვით!
მინდა – ასე დაქცეულს არიდებდეთ ნაბიჯებს,
ლოცვა რაღა ლოცვაა – თუ ცამდე ვერ ავიდა,
ბინდი. ნავსი. არევა. გარინდება. მახინჯი.
ხორცი. დამღა. მოწამვლა. უკან. დარდი. თავიდან.
ძველებურად. ინთება. იხატება – და მიღრენს -
სიმარტოვის სურათი – მოგლეჯილი ანფასი,
მე ბეღურა ჩიტებმა ნისკარტებით წამიღეს
და დამტოვეს (სულ მარტო) მისი ფანჯრის რაფაზე.
აღსარება (პოეტური მიგნებების გარეშე)
მარტივად, ისე,
რომ სიკვდილზე კიდიხარ,
ცხოვრებას (დოგმაა) ტონი აქვს უხეში,
ყველა კონცეფცია და ყველა იდეა,
ყველა თეორია მცდარია – ფუჲ ეშმაკს -
აქ ხვდები პარადოქსს -
ჩანს წინ წაიწევა
საქმე და სიტყვები სიტყვებში გაგრევენ,
უფალი ყოველთვის უფრო მეტს იძლევა,
ვიდრე სთხოვ,
რწმენისგან დარჩენილ ნანგრევებს -
თუ არ მოუფრთხილდი – ერთხელაც მოხდება,
დადგება განგება შემთხვევის დონეზე,
პირველი რჩევაა – მკვდარი ნუ მოკვდები,
მეორე – კაცი რომ მეტია ცხოველზე.
იცინი, (სიმწრისგან)
რომ სერიოზული,
არის განლაგება ქაოსში საგნების -
პოეტი გქვია და ცოლი გყავს ორსულად -
რა შუაშია და – ძნელია გაგნება გზის,
როცა სივრცესაც სჩვევია დუმილი,
მართალი ყოველთვის თავს ჩათვლის ცოდვილად,
ეპოქა წყდება და გაბმული ყმუილის
აზრია უაზრო,ფუ შენი,მოდი რა,
აქციე ზურგი ამ ხმას – გულისარევის,
გეგმა ვინც დაიდო წინ – იმოგზაუროს
თვითონ და მოეშვი წეს-წყობის არევას,
წესი რა წესია – თუ აურზაური,
აღრევა,დებოში არ გამოიწვია,
ფეხები რად გინდა – თუ ძლივს არ მიათრევ,
ასეა -შენამდეც მრავალმა იწვნია,
რომ ყველას თავისი ჰქონია სიმართლე.
რადგანაც გრძელია გზა,
გარდაუვალი -აქამდე ყოფილთა,
არდაბადებულთა,
და შეწყალებაზე ნათქვამი უარი -
დროა,რომ უარყო,
სანამ ჩაგეხუთა ჰაერი,
ცხოვრება ნამდვილი ომია,
შედეგი არასდროს ემთხვევა მოლოდინს,
ვერც შენ გადარჩები – თუ არ გითხოვია
უფლისთვის – ინებოს – გახვიდე ბოლომდე.
რადგანაც ყელში გაქვს გაჩრილი ცოდვები,
ჰგავხარ უსურვილო,
უსულო თვითმკვლელებს,
სანამ შენს მყიფე ძვლებს მიწიდან მოკრებენ,
ილოცე -მიშველე, უფალო, მიშველე…
დღეს ყველა სწავლული შტერია,
პედანტი,
ყველა გულმხურვალე – საზიზღარად მლიქვნელი,
ამ თემის გარშემო გამართულ დებატებს -
გამოთქმულ სირეგვნეს – გამოთქმულ სიქველეს -
ვინ რა თავში იხლის,
დროს -
წარსულს -
რა შეცვლის -
ის მხოლოდ უდროოდ წასულებს ენდობა,
ვფიქრობ,
ყველა კითხვას პასუხი გაეცა -
დღეს თუ ხარ ცოცხალი – დღეს ითხოვ შენდობას.
მიყვები არაეულ-დარეულ დინებებს,
(აქ უკვე საშინლად გეშლება ნერვები)
ოცი საუკუნის წინ
ღმერთმა ინება
და შენთვის ჯვარს ეცვა და დღემდე ევნება.
შემოდგომა სიკვდილის შემდეგ
ჩამოეკიდა რეალობა შიშველ ხეებზე,
ილუზიურად ჩამოეხრჩო – ყოველთვის ნაღდი…
მოვალ, ჩავიცვამ გაყვითლებულ ფოთლებს ხელებზე
და ტკივილს გაგხდი.
დღეს ყველა ჩემს გზას შენს კარებთან უნდა მოდგომა,
ვხედავ – ყოველწამს ერთი სუნთქვით როგორ ვმოკლდები,
სამარადისოდ გაგრძელდება ეს შემოდგომა,
როცა მოვკვდები.
მე სხვა ქუჩაზე ვცხოვრობ
ხლართავს ინტრიგებს ხორო,
ფაფხურობს ბარე ორი,
მე სხვა ქუჩაზე ვცხოვრობ,
ჩემიდან გზაა შორი
ღმერთამდე,
ჰოდა,ძმებო,
გვერდი უქციეთ ამ გზას,
რომ არ დაგემტვრეთ ფრთები,
რომ ყველაფერი რიგზე
იყოს და განა ბევრი,
ერთი თხოვნა მაქვს მხოლოდ -
სხვაგან ეძებეთ მტერი,
მე სხვა ქუჩაზე ვცხოვრობ.
გადარჩენის ალეგორია
“გუგულის გალობა ამაოდ ისმის, ჩვენში პოეტები აღარ არიან” – მაცუო ბასიო
ქეთუს
ვიღაცა იტყვის, რომ თოვაა ალოგიკური,
შენ, რა თქმა უნდა,
ღიმილს მოგგვრის მსგავსი ლოგიკა,
შენ დედამიწა ამრეზილი თვალით გიყურებს,
როგორც შეშლილი პოეტის ცოლს,
ბოლო მოჰიკანს.
შენ, რა თქმა უნდა,
არ იქნები კანონმორჩილი -
შენს ხასიათში შტრიხებია ფერის ხულიგნურ,
შენს სიყვარულში მე მოვკალი ყველა მოცილე
და მათ მოწამის სახელები ჩამოვურიგე.
სადღაც – თერთმეტი ცის მიღმაა შენი სამყარო,
უფრო მარტივად – დედამიწა არის ფოიე,
შენს მაჯისცემას როცა ვუსმენ – დროა საპყარი
და თითებია – გადარჩენის ალეგორია.
