წრე
ვზივართ მე და ჩემი ბიჭი
მდინარიდან დაბრუნებულნი
გადაჭრილ მორზე,
სოფლის სასაფლაოს გვერდით,
მყუდროებას მხოლოდ
კუტკალიების ხმა არღვევს.
ვზივართ ასე ერთმანეთის
პირისპირ...
მარადისობაში წამით დასიზმრებულები,
ერთი საწყისის
ორი საპირისპირო პოლუსი.
მე სიკვდილისაკენ ვიხრები,
ის სიცოცხლისკენ.
აქედან ასიოდე მეტრში
მამაჩემის საფლავია.
წუხელ მესიზმრა
ჩემი ბიჭის ღიმილი ჰქონდა...
შენ
არ დაადგა საშველი
შენს შეცნობას.
ღალატს რომ დააპირებდი
სიყვარულის ნოსტალგია შეგიპყრობდა,
და პირიქით.
ორი „მე“ ორი თუჯის სფეროა,
ერთი ერთ ჰემისფეროში რომ ურტყამს,
მეორე–მეორეში.
სახლიდან – სამსახურამდე და
სამსახურიდან ოჯახამდე,
მოვალეობის გრძელი თოკი
რამდენჯერაც ჩაგიბამს
იმდენჯერ ჩაგწყვეტია.
ერთ ხელს პირჯვრისსაწერად
რომ მომართავდი,
მეორე შენზე მომტერებულ
ახვრისთვის გინდოდა გელეწა.
დედის მუცლიდან მოყოლებული
ერთნი ხართ და,
ისე სხვადასხვა ენაზე ლაპარაკობთ,
როგორც სოლოლაკელი მეზობლის ბიჭი და
სოფელში ჩარჩენილი შენი
გურული მამიდა
კაცები მაშინ გეწვეოდნენ,
როცა ნაბახუსევზე სახაშეს
ნივრის გემო
აუღიტინდებოდათ კუჭში.
ხოლო ქალები,
სექსით შენთან
უსიყვარულობას, სიმარტოვესა და
ნევროტონულ სიმპტომებს მკურნალობდნენ.
ყველა, ვისთანაც სიყვარულის
ისტორია არ შედგა,
დაქალი გახდა.
გენდერული წონასწორება
დაირღვა და
ძალიან ხომ არ მოგიმრავლდნენ
მეგობარი ქალები?
რომელი უფრო შენ ხარ?
მეძავის სახლის კარს მთვრალი
ბარბაცით რომ შეაღებ, თუ
იოანე ნათლისმცემლის ხატის წინ
ცრემლებით მონანიე.
ცხოვრება კი, ერთი გრძელი მარათონია,
დაწყებული სამშობიაროდან დამთავრებული
სასაფლაომდე.
რაღა მაინცდამაინც
ბოლო წამს უნდა იგრძნო, რომ
სოკრატემ შეუძლებელი მოითხოვა..
პოეტი
ბწკარები ცრემლის მძივებად თოვდა,
რითმების მღვრიე ღარში დამფლავი,
ლექსი ზოგისთვის ძეგლი იყო და
ზოგისთვის საძმო მცირე საფლავი.
მე კი რა სნება ამიტყდა შარზე,
სიტყვებით ბლანდვას რომ ვერ ვეხსნები,
დიდბატონების ცრუ კარნავალზე
დავდივარ ჩემი დარდი ლექსებით.
სტრიქონის შუბი მეპყრა საომრად,
ფარას რომ ფარად იფარებს მწყემსი,
წყევლა იყო თუ უფლის დალოცვა,
სულში რომ ჩადნა პირველი ლექსი.
ჩამოისამხრეს ნისლებმა ახლო,
როცა ცას პირველ სტრიქონს ვპარავდი
და ლეგაქულა ლექსსამოსახლო
მეტაფორების მედგა კარავი.
ბავშვმაც ვიცოდი სისხლს რა ნდომია,
პარნასის კართან ფრთით ასატანი,
რომ პოეზიაც თურმე ომია,
დიდგორის დარად გადასატანი...
მეუღლისადმი
ვერ გიერთგულე, ვიყავ ჯალათი,
ვერ ვიგრძენ შენი ერთადერთობა,
მხრებზე მოსხმული ცოდვის ხალათით,
კართან ვდგავარ და ვითხოვ შენდობას.
ჯიუტ სიტყვასთან მერგო წაწლობა,
ნისლებთან ახლო ვისურვე ბინა,
ცასთან მუდმივი მქონდა ნათლობა,
უფლის დუმილი რომ მომესმინა.
მაგრამ მიწაზეც მედგა ხელადა,
ევას მწყურვალე ვნებით ნამული,
ფლირტ ქალებისგან შემრჩა სევდა და
გედებგაფრენილ ტბის სინანული.
ავგულ დღეებით ასე დაღდასმულს,
ქარებს კაბის ფულს რომ ესესხები,
ბარბაროს წლებით სხეულდაქანცულს,
სულს თუ გითბობენ ჩემი ლექსები.
ეს ოცი წელი, ოცი ბორკილი,
თუ ზეცის თაღზე ბუდე ოცნების,
სტრიქონში ჯვარცმა გქონდა მოსჯილი
და მოჩურულე ქარში ლოცვები.
ახლა რა დარჩა გზა საჯილდაო,
და პარნასისკენ დაძრული ლოდი,
ჩვენი თამუნა და ჩვენი დათო,
ჩვენი გვირილა და მუხის ტოტი...
ლისაბონის ამბავი
/ვიმ ვენდერსს/
დაგიბრუნდი,
ყველა დრო რომ მიილია
უდროობაში...
სიზმრის ფოთლებს დავიხურავ
და ვიცხოვრებ
სიზმრებს მიღმა თუ
სიზმრის გარეშე.
ზურგზე კამერა,
როგორც მესამე თვალი
საგულდაგულოდ მიიმაგრე,
იარე, სიმართლედაკარგულ ობიექტივს
სინათლე შეაჩვიე.
მარტო ნუ ივლი,
ჟაკ დერიდა და ერიხ ფრომიც თან იახლე
და ისიც, შენი ძმა - ფერნანდო პესოა.
იყველგანყოფე და იარაფრე,
კვარკი არა ხარ?!
ნუ დაყოვნდები,
საგნებიდან რომ
გაქცევა შესძლო.
ხეს რომ ხე ერქვას,
არა მაგიდა, აკვანი ან გილიოტინა.
წყალს კიდევ წყალი,
ცრემლი- არა,
მით უფრო- შარდი.
მთვარის შუქზე ლისაბონის
ლიმნისფერ ცას,
თუ შესძლებ დააგემოვნო,
ცოტა მომჟავო
გემოცა აქვს.
ჰო,ისიც... ნაცნობი უცნობი მინდვრები,
ეს შენ რომ დაწყევლე, სწორედ ის ეზოა,
ვაგონის ბორბლები,გზის პირას ტიტები,
ღამეში მთვარე და ფერნანდო პესოა..
დისადმი
ეზოს აკლია ჩვენი ბავშვობა,
განგების ნებით გადაკარგული...
ფიშტოდაცლილი ქორწილ-მაყრობა
და კრიმანჭული სხვენზე გაკრული .
თხმელებს ეხვევა დოლბანდი ბინდი
კანდელ- წანდილით ჩათავდა მარხვა,
და ჭლექიანი ნესტი ამინდი
სახსარში დაგხრავს, ვით ბოსტნის მახრა.
სამოსად შაშვის შავ მარმაშები
კედლის- კალენდრის დუმილ დარდები,
შემოსეული ყიზილბაშები,
ღობეს ახრჩობენ ეკალ ბარდები.
საფლავი…ბალახამოშლილობა,
გათვალულია ბედი ართვალით…
საკურთხ-ნაკურთხი დედა შვილობა
და დაკემსილი ღამე სათვალით.
სამი ნაბზარი, სამი ჭრილობა,
ეს გულიც სამი ცივსაფლავია,
ამ ვარამცრემლთAა შემოჭრილობას,
ამ სულთაგლეჯას, დაო, რა ჰქვია?!
სწუხან თელები დათალხულ ჩალმით,
ანწლებთან მწარედ ხარ მოწყენილი,
და წამიწერე თეთრ ნისლებს წალმით
მოსაკითხავი ჩემთვის წერილი.
ქარები შარა-სალახანები,
ბჟუჟის ჭალა რომ ჭილით მოფინეს,
ყელამდე იყო იმ წელს ყანები
მთელი ზამთარი რომ ვიმყოფინეთ.
ბაღში შავფერა შინდის სურნელი,
შვენობს უშურო შენი მადლია,
რატომ იცინის ნუში სულელი,
რამ წამოჩიტა ასე ადრიან.
დავბრუნდი დაო მე ბუმერანგი,
ამ ლექსს არ ვაცლი ჭრაქზე გაშრობას,
რომ ხსოვნის ნისლად თეთრი პერანგი
შემოვამშრალო შიშველ ბავშვობას.
დეკემბერი
ნუგზარ ბერაძეს
მტკივა და მტკივა ეს დეკემბერი,
ყულფივით მახრჩობს ჯვარცმული სივრცე,
და ისე მსახრავს უსახო ფერი,
ლამის გათელილ გალავნად ვიქცე.
თითქოს ვიღაცა მიძენს და მყიდის
ზამთარი უხმოდ მიიცვალება,
მე რომ მიყვარდა, ის ქალიც მიდის,
შვლისფეხება და ნუკრისთვალება.
დამტოვეთ გრძნეულ მითებთან მარტო,
ანგელოსების ფასკუნჯ თვალებთან,
რატომ მათრია ცხოვრებამ რატომ?
ჭოგრიტით რისთვის მითვალთვალებდა?
ვეცლები მიწას ოქროს ფონივით
სამოთხე ფერად ტოგას იზომებს,
უფლის ნაჩუქარ კენტ სტრიქონივით
არსობის პური გამოვიზოგე.
თითქოს ზედ შუბლთან ტყვია იწივლებს,
ქალივით მოთქვამს სიონთან ზარი,
და ფოთლებს, როგორც დამფრთხალ წიწილებს,
უგულოდ ფანტავს დეკემბრის ქარი.
ახლოა ზეცა, სველდება სახე,
ჯერ ნუ წამიყვანთ, ღრუბლებო ცაში,
ღამე კი კართან ისე ცახცახებს,
როგორც დაჭრილი ბეღურა ქარში…
დედი, გზირის მზერასავით
დედი, გზირის მზერასავით
გდევდა მუდამ ავი ბედი,
სოფლის ბოლოს, ალაგესთან
რა უმწეოდ დამიბერდი.
დედი, ჩვენი სახლის ზემო
ხაკისფერი ღრუბლებია,
შორს მიდიან სამუდამოდ
თუ ჩვენს ეზოს ბრუნდებიან.
მამაშენი სახსრის ტკივილს
ვერ უძლებსო, რა ხანია,
მწერდი, სულს რომ ვერ გაატან,
ისე შავი ზამთარია.
არაფერი აღარ შეგრჩა,
ჯავრი მხოლოდ ჯვარცმულ დღეში
და უძღები შვილის წერილს
ფსალმუნივით იღებ ხელში.
დღეები, როგორც მახრჩობელები
დღეები, როგორც მახრჩობელები,
როგორც გველები, სისინით დიან,
გამარჯვებული მიმზერს იუდა,
მე წაგებული ქართველი მქვია.
გულში სევდაა ბოღმად გაჩრილი,
ყველა ჭრილობა შემომრჩა ღია,
წარსულს შლიან და აწყმოს დაღავენ,
მე უსამშობლო ქართველი მქვია.
ქვეყანა შერჩათ საძიძგნად ძერებს,
ძმები ძმების სისხლს სიცილით ღვრიან,
ცხუმიც მომჭრეს და ხელიც მომკვეთეს,
მე გაყიდული ქართველი მქვია.
ჩაღამებული თბილისის ქუჩებს
ვუმზერ, ჩემ თვალწინ აწივლდა ტყვია,
ჩემს ცას ხვრეტენ და ჩემს მზეს მპარავენ,
მე განწირული ქართველი მქვია.
ცოდვის კალოა ახლა ქვეყანა,
ბოღმის და შურის, ტანჯვის და სევდის,
და მენანება ისე სამშობლო,
თითქოსდა საფლავს დავყურებ დედის...
ეს გზა, რომელიც ახლა დაიწყო
ეს გზა, რომელიც ახლა დაიწყო,
ეს გზა, არ ვიცი, საით მიმიყვანს,
ზის ჭორიკანა მარტივი ქალი,
თავის დიეტურ ლექსებს მიკითხავს.
და გამურული ყავის ფინჯნიდან
ცდილობს შეიცნოს დღე ხვალინდელი,
და გაბზარული გოდებს ფირფიტა
“და ლპება თოვლი შარშანწინდელი”.
არ უჩანს ბოლო ან დასაწყისი
ამ დაჩვარულ და ფუყე მოლოდინს,
და მეძავები ჰყიდიან ვნებებს
ქალაქის მღვრიე ქუჩის ბოლოში.
მანეკენებით ბუტაფორებით
და რობოტებით სავსე ქალაქში,
არა აქვს ფასი გვირილებს, ტიტებს,
ან უფლისწულებს ფერად ზღაპარში.
ვიღაც მანიშნებს – შენც დაიცალე
ხელზე გაყიდულ სკივრის განძივით
და, დღე ისე, ვით ძველი მევალე
ფეხდაფეხ დამდევს მშიერ ძაღლივით.
ვზივართ მე და ჩემი ბიჭი
მდინარიდან დაბრუნებულნი
გადაჭრილ მორზე,
სოფლის სასაფლაოს გვერდით,
მყუდროებას მხოლოდ
კუტკალიების ხმა არღვევს.
ვზივართ ასე ერთმანეთის
პირისპირ...
მარადისობაში წამით დასიზმრებულები,
ერთი საწყისის
ორი საპირისპირო პოლუსი.
მე სიკვდილისაკენ ვიხრები,
ის სიცოცხლისკენ.
აქედან ასიოდე მეტრში
მამაჩემის საფლავია.
წუხელ მესიზმრა
ჩემი ბიჭის ღიმილი ჰქონდა...
შენ
არ დაადგა საშველი
შენს შეცნობას.
ღალატს რომ დააპირებდი
სიყვარულის ნოსტალგია შეგიპყრობდა,
და პირიქით.
ორი „მე“ ორი თუჯის სფეროა,
ერთი ერთ ჰემისფეროში რომ ურტყამს,
მეორე–მეორეში.
სახლიდან – სამსახურამდე და
სამსახურიდან ოჯახამდე,
მოვალეობის გრძელი თოკი
რამდენჯერაც ჩაგიბამს
იმდენჯერ ჩაგწყვეტია.
ერთ ხელს პირჯვრისსაწერად
რომ მომართავდი,
მეორე შენზე მომტერებულ
ახვრისთვის გინდოდა გელეწა.
დედის მუცლიდან მოყოლებული
ერთნი ხართ და,
ისე სხვადასხვა ენაზე ლაპარაკობთ,
როგორც სოლოლაკელი მეზობლის ბიჭი და
სოფელში ჩარჩენილი შენი
გურული მამიდა
კაცები მაშინ გეწვეოდნენ,
როცა ნაბახუსევზე სახაშეს
ნივრის გემო
აუღიტინდებოდათ კუჭში.
ხოლო ქალები,
სექსით შენთან
უსიყვარულობას, სიმარტოვესა და
ნევროტონულ სიმპტომებს მკურნალობდნენ.
ყველა, ვისთანაც სიყვარულის
ისტორია არ შედგა,
დაქალი გახდა.
გენდერული წონასწორება
დაირღვა და
ძალიან ხომ არ მოგიმრავლდნენ
მეგობარი ქალები?
რომელი უფრო შენ ხარ?
მეძავის სახლის კარს მთვრალი
ბარბაცით რომ შეაღებ, თუ
იოანე ნათლისმცემლის ხატის წინ
ცრემლებით მონანიე.
ცხოვრება კი, ერთი გრძელი მარათონია,
დაწყებული სამშობიაროდან დამთავრებული
სასაფლაომდე.
რაღა მაინცდამაინც
ბოლო წამს უნდა იგრძნო, რომ
სოკრატემ შეუძლებელი მოითხოვა..
პოეტი
ბწკარები ცრემლის მძივებად თოვდა,
რითმების მღვრიე ღარში დამფლავი,
ლექსი ზოგისთვის ძეგლი იყო და
ზოგისთვის საძმო მცირე საფლავი.
მე კი რა სნება ამიტყდა შარზე,
სიტყვებით ბლანდვას რომ ვერ ვეხსნები,
დიდბატონების ცრუ კარნავალზე
დავდივარ ჩემი დარდი ლექსებით.
სტრიქონის შუბი მეპყრა საომრად,
ფარას რომ ფარად იფარებს მწყემსი,
წყევლა იყო თუ უფლის დალოცვა,
სულში რომ ჩადნა პირველი ლექსი.
ჩამოისამხრეს ნისლებმა ახლო,
როცა ცას პირველ სტრიქონს ვპარავდი
და ლეგაქულა ლექსსამოსახლო
მეტაფორების მედგა კარავი.
ბავშვმაც ვიცოდი სისხლს რა ნდომია,
პარნასის კართან ფრთით ასატანი,
რომ პოეზიაც თურმე ომია,
დიდგორის დარად გადასატანი...
მეუღლისადმი
ვერ გიერთგულე, ვიყავ ჯალათი,
ვერ ვიგრძენ შენი ერთადერთობა,
მხრებზე მოსხმული ცოდვის ხალათით,
კართან ვდგავარ და ვითხოვ შენდობას.
ჯიუტ სიტყვასთან მერგო წაწლობა,
ნისლებთან ახლო ვისურვე ბინა,
ცასთან მუდმივი მქონდა ნათლობა,
უფლის დუმილი რომ მომესმინა.
მაგრამ მიწაზეც მედგა ხელადა,
ევას მწყურვალე ვნებით ნამული,
ფლირტ ქალებისგან შემრჩა სევდა და
გედებგაფრენილ ტბის სინანული.
ავგულ დღეებით ასე დაღდასმულს,
ქარებს კაბის ფულს რომ ესესხები,
ბარბაროს წლებით სხეულდაქანცულს,
სულს თუ გითბობენ ჩემი ლექსები.
ეს ოცი წელი, ოცი ბორკილი,
თუ ზეცის თაღზე ბუდე ოცნების,
სტრიქონში ჯვარცმა გქონდა მოსჯილი
და მოჩურულე ქარში ლოცვები.
ახლა რა დარჩა გზა საჯილდაო,
და პარნასისკენ დაძრული ლოდი,
ჩვენი თამუნა და ჩვენი დათო,
ჩვენი გვირილა და მუხის ტოტი...
ლისაბონის ამბავი
/ვიმ ვენდერსს/
დაგიბრუნდი,
ყველა დრო რომ მიილია
უდროობაში...
სიზმრის ფოთლებს დავიხურავ
და ვიცხოვრებ
სიზმრებს მიღმა თუ
სიზმრის გარეშე.
ზურგზე კამერა,
როგორც მესამე თვალი
საგულდაგულოდ მიიმაგრე,
იარე, სიმართლედაკარგულ ობიექტივს
სინათლე შეაჩვიე.
მარტო ნუ ივლი,
ჟაკ დერიდა და ერიხ ფრომიც თან იახლე
და ისიც, შენი ძმა - ფერნანდო პესოა.
იყველგანყოფე და იარაფრე,
კვარკი არა ხარ?!
ნუ დაყოვნდები,
საგნებიდან რომ
გაქცევა შესძლო.
ხეს რომ ხე ერქვას,
არა მაგიდა, აკვანი ან გილიოტინა.
წყალს კიდევ წყალი,
ცრემლი- არა,
მით უფრო- შარდი.
მთვარის შუქზე ლისაბონის
ლიმნისფერ ცას,
თუ შესძლებ დააგემოვნო,
ცოტა მომჟავო
გემოცა აქვს.
ჰო,ისიც... ნაცნობი უცნობი მინდვრები,
ეს შენ რომ დაწყევლე, სწორედ ის ეზოა,
ვაგონის ბორბლები,გზის პირას ტიტები,
ღამეში მთვარე და ფერნანდო პესოა..
დისადმი
ეზოს აკლია ჩვენი ბავშვობა,
განგების ნებით გადაკარგული...
ფიშტოდაცლილი ქორწილ-მაყრობა
და კრიმანჭული სხვენზე გაკრული .
თხმელებს ეხვევა დოლბანდი ბინდი
კანდელ- წანდილით ჩათავდა მარხვა,
და ჭლექიანი ნესტი ამინდი
სახსარში დაგხრავს, ვით ბოსტნის მახრა.
სამოსად შაშვის შავ მარმაშები
კედლის- კალენდრის დუმილ დარდები,
შემოსეული ყიზილბაშები,
ღობეს ახრჩობენ ეკალ ბარდები.
საფლავი…ბალახამოშლილობა,
გათვალულია ბედი ართვალით…
საკურთხ-ნაკურთხი დედა შვილობა
და დაკემსილი ღამე სათვალით.
სამი ნაბზარი, სამი ჭრილობა,
ეს გულიც სამი ცივსაფლავია,
ამ ვარამცრემლთAა შემოჭრილობას,
ამ სულთაგლეჯას, დაო, რა ჰქვია?!
სწუხან თელები დათალხულ ჩალმით,
ანწლებთან მწარედ ხარ მოწყენილი,
და წამიწერე თეთრ ნისლებს წალმით
მოსაკითხავი ჩემთვის წერილი.
ქარები შარა-სალახანები,
ბჟუჟის ჭალა რომ ჭილით მოფინეს,
ყელამდე იყო იმ წელს ყანები
მთელი ზამთარი რომ ვიმყოფინეთ.
ბაღში შავფერა შინდის სურნელი,
შვენობს უშურო შენი მადლია,
რატომ იცინის ნუში სულელი,
რამ წამოჩიტა ასე ადრიან.
დავბრუნდი დაო მე ბუმერანგი,
ამ ლექსს არ ვაცლი ჭრაქზე გაშრობას,
რომ ხსოვნის ნისლად თეთრი პერანგი
შემოვამშრალო შიშველ ბავშვობას.
დეკემბერი
ნუგზარ ბერაძეს
მტკივა და მტკივა ეს დეკემბერი,
ყულფივით მახრჩობს ჯვარცმული სივრცე,
და ისე მსახრავს უსახო ფერი,
ლამის გათელილ გალავნად ვიქცე.
თითქოს ვიღაცა მიძენს და მყიდის
ზამთარი უხმოდ მიიცვალება,
მე რომ მიყვარდა, ის ქალიც მიდის,
შვლისფეხება და ნუკრისთვალება.
დამტოვეთ გრძნეულ მითებთან მარტო,
ანგელოსების ფასკუნჯ თვალებთან,
რატომ მათრია ცხოვრებამ რატომ?
ჭოგრიტით რისთვის მითვალთვალებდა?
ვეცლები მიწას ოქროს ფონივით
სამოთხე ფერად ტოგას იზომებს,
უფლის ნაჩუქარ კენტ სტრიქონივით
არსობის პური გამოვიზოგე.
თითქოს ზედ შუბლთან ტყვია იწივლებს,
ქალივით მოთქვამს სიონთან ზარი,
და ფოთლებს, როგორც დამფრთხალ წიწილებს,
უგულოდ ფანტავს დეკემბრის ქარი.
ახლოა ზეცა, სველდება სახე,
ჯერ ნუ წამიყვანთ, ღრუბლებო ცაში,
ღამე კი კართან ისე ცახცახებს,
როგორც დაჭრილი ბეღურა ქარში…
დედი, გზირის მზერასავით
დედი, გზირის მზერასავით
გდევდა მუდამ ავი ბედი,
სოფლის ბოლოს, ალაგესთან
რა უმწეოდ დამიბერდი.
დედი, ჩვენი სახლის ზემო
ხაკისფერი ღრუბლებია,
შორს მიდიან სამუდამოდ
თუ ჩვენს ეზოს ბრუნდებიან.
მამაშენი სახსრის ტკივილს
ვერ უძლებსო, რა ხანია,
მწერდი, სულს რომ ვერ გაატან,
ისე შავი ზამთარია.
არაფერი აღარ შეგრჩა,
ჯავრი მხოლოდ ჯვარცმულ დღეში
და უძღები შვილის წერილს
ფსალმუნივით იღებ ხელში.
დღეები, როგორც მახრჩობელები
დღეები, როგორც მახრჩობელები,
როგორც გველები, სისინით დიან,
გამარჯვებული მიმზერს იუდა,
მე წაგებული ქართველი მქვია.
გულში სევდაა ბოღმად გაჩრილი,
ყველა ჭრილობა შემომრჩა ღია,
წარსულს შლიან და აწყმოს დაღავენ,
მე უსამშობლო ქართველი მქვია.
ქვეყანა შერჩათ საძიძგნად ძერებს,
ძმები ძმების სისხლს სიცილით ღვრიან,
ცხუმიც მომჭრეს და ხელიც მომკვეთეს,
მე გაყიდული ქართველი მქვია.
ჩაღამებული თბილისის ქუჩებს
ვუმზერ, ჩემ თვალწინ აწივლდა ტყვია,
ჩემს ცას ხვრეტენ და ჩემს მზეს მპარავენ,
მე განწირული ქართველი მქვია.
ცოდვის კალოა ახლა ქვეყანა,
ბოღმის და შურის, ტანჯვის და სევდის,
და მენანება ისე სამშობლო,
თითქოსდა საფლავს დავყურებ დედის...
ეს გზა, რომელიც ახლა დაიწყო
ეს გზა, რომელიც ახლა დაიწყო,
ეს გზა, არ ვიცი, საით მიმიყვანს,
ზის ჭორიკანა მარტივი ქალი,
თავის დიეტურ ლექსებს მიკითხავს.
და გამურული ყავის ფინჯნიდან
ცდილობს შეიცნოს დღე ხვალინდელი,
და გაბზარული გოდებს ფირფიტა
“და ლპება თოვლი შარშანწინდელი”.
არ უჩანს ბოლო ან დასაწყისი
ამ დაჩვარულ და ფუყე მოლოდინს,
და მეძავები ჰყიდიან ვნებებს
ქალაქის მღვრიე ქუჩის ბოლოში.
მანეკენებით ბუტაფორებით
და რობოტებით სავსე ქალაქში,
არა აქვს ფასი გვირილებს, ტიტებს,
ან უფლისწულებს ფერად ზღაპარში.
ვიღაც მანიშნებს – შენც დაიცალე
ხელზე გაყიდულ სკივრის განძივით
და, დღე ისე, ვით ძველი მევალე
ფეხდაფეხ დამდევს მშიერ ძაღლივით.
