ირემაძე თამთა - Iremadze Tamta



მერი ბებია ღობესთან დგას და მეძახის.
გავდივარ, ფაცხა-ფუცხით. ვიცი, ასე დილაუთენია არ დამიძახებდა სათქმელი რომ არ ჰქონდეს რამე.
ვხედავ მის ჩრდილს, კარის უკანაა. ფეხისწვერებზეა აწეული მოხრილი ტანით და საკეტს ეჯაჯგურება:
-ადამიანი რომ ბერდება,პატარავდება, ფეხიდან ილევაო, ამბობენ, და აი, ძლივს მივაწვდი ამ ოხერს ახლაც, შემოდი შვილო.
მიბოდიშებს.
შევდივარ.
სახლში შესვლისთანავე გარანტირებული მაქვს ძველი კარადის სუნი და მისი 20 წლის უკან დაღუპული სტუდენტი ბიჭის, თემურის სურათები, რომელიც ცოცხალი რომ იყოს თურმე ჩემხელა იქნებოდა და იქნებ მეზობლის კი არა, მისი რძალიც ვყოფილიყავი.
კედლები სავსეა_ შავ-თეთრი, ჩარჩო-უჩარჩოო, გაზეთისფერი, მზისგან გახუნებული, ბავშვური, სტუდენტური, კაცური, დედმამიანი, მამაპაპიანი, ბებიაპაპიანი თემურის გადამრავლებული სურათებით და ყოველ მისვლაზე მერი ბებია ერთ ამბავს მაინც მიყვება მასზე.
წინსაფარზე გადმოგდებული, ძველი ტილოთი იწმენდს თან ცრემლებს, ხან ჩუმად და ხან მორიდებით და ერთ ამბავს აყოლებს მეორესაც და მესამესაც, უკვე მოსმენილს და უკვე გაგებულს, მაგრამ მაინც ამოსათქმელს.
აი,ახლაც, მიდის პირდაპირ იმ კედელთან, სადაც თემურია თავის ჯგუფელ გელასთან ერთად სურათში და ჩვენ ვჩერდებით.
-წუხელ, შვილო, გელა ვნახე სიზმარში. გელა ქუთაისიდან იყო, თემურისთან სწავლობდა. საახალწლოდ ჩურჩხელებსა და ღვინოს ვუგზავნიდი ხოლმე ორივეს თბილისში. აქ ჩამოიყვანა ერთხელ ჩემმა ბიჭმა და სულ ხელები მიკოცნა. თან ხომ იცი, იმერლები რა ტკბილენიანი ხალხია! მეკითხებოდა: მარტოხელა ქალმა ასეთი ღვინო როგორ დააყენეთ და ასეთი რა ჯიშის ყურძენი გაქვთ,მაჩვენეთ ერთიო. მერე ჩავიყვანე ჩვენთან ვენახში, ჩემი ბიჭიც იქ იყო საცოდავი, და ორივე მომეხმარა ვაზის შეყელვაში. ეჰჰ, ის დრო იყოს ახლა, ნეტა!
-თქვენი დაწურული ღვინო ახლაც ძალიან კარგია, მერი ბებია და მაშინ რა იქნებოდა?!- ვცდილობ გადავატანინო სხვა თემაზე ლაპარაკი.
ვუყურებ კოჟრიან ძვლიან ხელებზე, ამოხრილ წელზე, გამხდარ ფეხებზე, გახუნებულ, გათხელებულ ჩითის ხალათზე და გული მეწურება: რაღა დროს ამის ვენახობაა და ღვინის წურვა?! მაგრამ,რადგან ამაყი ქალია და ხშირადაც უთქვამს: შესაცოდი არავისი არაფერი მაქვს, სანამ ცოცხალი ვარო, ისე ვიჭერ თავს, რომ არაფერი იგრძნოს.
-ეჰ, შვილო,ახლა მიჭირს,ადრეც ასე კი არ ვიყავი?! ისეთი ჯანი მქონდა ხელებში, რომ ერთ ქვევრ ყურძენს დავწურამდი ხოლმე ერთ დღეში...ჰოდა,რას გიყვებოდი?! მესიზმრა წუხელ გელა, ვითომ აქ იყო, ჩვენსა. მეუბნებოდა, შენი გაკეთებული ცხვრის ხორცის ჩაქაფული მენატრებაო. რა ვიცი, როდის გავუკეთე ჩაქაფული? არც მახსოვს, მარა სიზმარში რას არ ნახავს კაცი! დილით რომ გავიღვიძე, ვიფიქრე, შეიძლება ჩემს ბიჭს უნდა ჩაქაფული და ეგ მაგას ნიშნავს მეთქი.მაგრამ საიდან ვიყიდი ცხვრის ხორცს პენსიას შვიდ რიცხვამდე ვერ ავიღებ მეთქი?! ავდექ და წყალზე რომ გავედი რიჟრაჟზე,დილაუთენია,გავიფიქრე ანოსთან შევივლი იქნებ ფული მასესხოს პენსიამდე-მეთქი, და... უცებ რას ვხედავ?! ქვაზე გდია ოცლარიანი! ზუსტად იმ ადგილას, სადაც წინა თვეს! ნახე, აი! ასეთი რამე ამხელა ქალი ვარ და არ გამიგია, მერვე თვეა უკვე, ერთი და იგივე დღეს ფულს ვპოულობ წყალზე მიმავალი. საოცარია რა! ღმერთია ალბათ, თორემ გაგიგია ასეთი რამე?!
-კი, ღმერთი ხედავს ყველა გაჭირვებულს, მერი ბებია, მეც ვერ წარმომიდგენია ვის უნდა ეკარგებოდეს ფული ერთი და იგივე დღეს და ერთი და იგივე ადგილას თან!
-ჰო, აბა! ავიღე ფული, მივათვალიერ-მოვათვალიერე იქაურობა, ადამიანის ჭაჭანება არ იყო. შენც იცი, როგორ ადრე ვდგები. მგონი, მარტო მე ვარ სოფელში, მამლის პირველ ყივილისთანავე რომ წამოხტება ხოლმე და ასე დილაუთენია, რა ვიცი, ვის უნდა გაევლო?! წყაროზეც გავჩერდი ცოტა ხანს, იქნებ ვინმე დავლანდო ფულს ეძებდეს მეთქი, მაგრამ კაციშვილს არ გამოუვლია არც დღეს და არც ადრე, წინა თვეებში. სასწაულია, აბა, რა არი?!
ჰოდა, აი, ახლა, ბაზარზე გადავალ, ცხვრის ხორცს ვიყიდი და ჩაქაფულს გავაკეთებ.მერე მოგაწვდი, ჩემი თემურისხელა ხარ და შეჭამე,თან მიაგებოს-თქო, თქვი, ჰო?!

...

დილით ადგომა და თან პირველი მამლისყივილისთანავე მეზარება, მაგრამ თვეში ერთხელ, ჩემი ხელფასის მეორე დღეს, თავს ძალას ვატან და წამოვდგები ხოლმე. ვეძებ ამობურცულ ქვას გზის ნაპირზე, ისეთს, მერი ბებია რომ ჩაუვლის და ჯოხით იქით გასწევს, ვინმემ ფეხი არ წამოჰკრასო. მერე ვდგები ბროწეულის ხეებში სანამ არ დავინახავ:
მოდის ქალი,
წელში მოხრილი,
კოჟრიანი ხელებით,
დოქით და ხელჯოხით და ყოველ ოდნავ მოდიდო ქვას გზის პირას აჩოჩებს: ვინმე არ წაიქცესო.
მერე ჩერდება,აკვირდება რაღაცას, იღებს ფულს, თვალებთან ახლოს მიაქვს და ჯოხზედაყუდებულ წელს შლის ხელებიანად:
სასწაულია, ეს მართლაც, ღმერთოო!
მერე გაიხედავ-გამოიხედავს გზის ყოველ მხარეს, ვინმეა მანდო?- გაიძახებს ხმამაღლა.
მერე წყაროს წყლისკენ დაადგება შარას და იქაც თუ ვინმეს ნახავს, კითხავს: ფული ხომ არ დაგიკარგიაო?!
მერე მოდის სახლში და ჩემს სახელს იძახის ღობიდან. მეც ფაცხა-ფუცხით გავდივარ, ვიცი, ასე დილაუთენია არ დამიძახებდა, რამე რომ არ ჰქონდეს სათქმელი.
მერე ლაპარაკ-ლაპარაკში გამოურევს ხოლმე:
-ჩემი თემურისხელა რომ ხარ, ყოველდღე რომ არ დაგინახო არ შემიძლიაო.

... და ისე მიხსნის, თითქოსდა რამის ახსნა მჭირდებოდეს და მისი არ მესმოდეს...
































ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.