კალხიტაშვილი თამარი

წერილი

“ამ ჩემს ოთახს ერთად ერთი ფანჯარა აქვს,
მე ვცხოვრობ ფართოდ გახელილ თვალში.”

წერილი:
გადამსვი თეთრწინდებიან
ბავშვების რიგში!
წამაკითხე, სად წერია,
ზემოდან ქვემოთ,
ლოტოსად ყოფნის სურვილი.

პასუხი:

გოგონას უთხარით,
ნუ ჰყვება ლექსებში ამბებს,
თორემ,
მოვაჭრით თმას,
მოვაკვეცთ ენას.

სიტყვებს, როგორც ძაღლებს, ვეთამაშებოდით,
აგვიყეფდნენ და დაგვკბინეს.

DaDa seigt

ნანგრევებში ეკლექტიზმი აქტუალურია
და თამაში გრძელდება:
სიტყვებით,
შეხებით,
ათასგვარი სუნით,
ფერით,
ტვინის ხშულ-მსკდომი უჯრედებით.
და მეფობს დადა-სიცარიელე
ვერ დამორჩIლებული ხელ-ფეხი.
დაიღალა დადა და ჩამოჯდა, (არა, არ ტირებულა)
არ შეეხოთ,ნუ უყურებთ,
არ ატირებულა.
დადა დედის საშოსავით ტევადია
და მასში შედიან
და გამოდიან
და მისგან იბადებიან
და მასში ბრუნდებიან
და ეს იგივეა რაც
თავისუფლება
“და ადამიანი დამწყვდეული ცხოველია თავისი სხეულის გარეთ".

Noli me tangere

მოუყევი ჩემს შვილებს
შენს ღმერთზე,
კმაყოფილმა უამბე,
როგორი მკაცრია
შენი ბატონი,
რომ მკის იქ, სადაც არ დაუთესავს
და კრეფს იქ, სადაც არ დაუბნევია.
(იცი, აკრძალულ წიგნებში მასზე წერენ,
თიხისაგან ჩიტებს ძერწავდა და სულს უდგამდაო,
ერთხელ კი...
ძალმოსილების ქოფაკები მიუსია ბავშვებს,
რომლებიც დასცინოდნენ)
მოუყევი ჩემს შვილებს
შენს ღმერთზე,
რომ მისი ჭრილობები წითელ ყვავილებად გევენება
და როგორ ჩამოისვენა შუბზე,
ფერდში რომ აძგერეს.
უამბე მათ,
როგორ დუმს შენი ღმერთი
და ნუ შემეხები.