სიბრძნეთა შეკრება
ორ სიბრძნეს ვუმატებ ერთმანეთს
მიცვალებულთას ...
ორს ცოცხალთას,
ორს უშობელთას,
ანუ ჯერ არ მოსულთას სამზეოზე
და ვშველი ქვეყანას ...
უნდა გამოჩნდეს ლომის თვეში
წელიწადის მეექვსე ჟამზე
ჩვენს წილში წილი ...
უნდა გამოვჩნდე მეშვიდე დღეს
ამ წილის ყრისთვის! ...
დასტურნი დროშათ ჩაბრძანებას რომ დაიწყებენ,
მიიქცევიან რიტუალნი მისაძინებლად ...
შეისვენებენ მაგანძურნი ქრისტე შობამდე,
ახალ მარხვამდე
ახალ ცოდვებს დაიგროვებენ ...
დაიბევებენ ახალ წაწლებს ძველი სწორფრები,
ქალ-ქულები ულაყებზე იბერტყენ კალთებს ...
მაშინ შემოვალ წილის ყრაზე ლექსთა შეკრებად
ქვათა დაკრებად ...
„დაკრებილთა“ სულის სახსნელად ...
სიტყვა
რამდენ სიტყვასაც ვიჭერ კბილით
იმდენ ტკივილს ვიგუბებ გულში...
სიტყვა ძნელი შესანახია...
სიტყვის წასვლისას
რაღაც ისევ ირხევა სულში,
როგორც ტოტი ხილის ვარდნისას
ცარიელი ბუდის სევდა გრჩება სხეულში...
1981 წ.
სიყვარული
... კარგად უსუნე, მარიამის ყვავილებია,
გიამება ...
დამშვიდდები და დაიძინებ ...
ნაცრისფერ ღაწვზე აკოცებს ქალი.
“გუშინ მარწყვის მდელო გადათხარეს,
მწვანე მიწა გადაატყავეს ...
იქ, სადაც მწყემსი იძინებდა, ლამაზ ბორცვზე,
და წყვეტილ სიზმრებს ხედავდა ხოლმე,
აკლდამებმა ამოანათეს:
თურმე მწყემსი საკუთარი წინაპრების კალთაში იწვა,
იმიტომაც ეძინა ტკბილად ...
როცა ეღვიძა, კომბალს ნისლივით დაკიდებული
ისევ მიწაში იყურებოდა ...
ეხლა კი ბორცვი ჩაატყავეს, როგორც კურატი
მყუდრო აკლდამებს გადაეხადათ,
საკვირველია ადამიანი
საკუთარ მკვდრებს ამოთხრიან,
აბჯარს აჰყრიან
და ცარიელ-ტარიელა ძვლებს დამარხავენ’’...
ფიქრობდა კაცი.
„კარგად უსუნე, მარიამის ყვავილებია,
დამშვიდდები და დაიძინებ“
ქალი ტკბილი ხმით უყვავებდა ხმელ-ხმელ მამაკაცს,
მხალსა და მწვანილს მიართმევდა,
ცდილობდა წვენი გამოეწურა
რომელიმე ველურ ხილისთვის,
და ის ესმია ...
წვენის სახდელი ფრინველივით ღუღუნებდა საველე ქოხში,
შესჩვეოდა კაცის ყური ამ ხმას, რომელსაც
სიცოცხლის წვენი შემოჰქონდა მის გამშრალ სისხლში ...
თითქოს ესეც და სხვაც ბევრი რამ მოჰბეზრებოდა,
დროც გასულიყო ...
მაგრამ იცოდა სიყვარული იყო მიზეზი,
რომ სული ედგა
და დილაზე გაღვიძებული ისევ იტყოდა:
„აბა ავდექი! “
ორ სიბრძნეს ვუმატებ ერთმანეთს
მიცვალებულთას ...
ორს ცოცხალთას,
ორს უშობელთას,
ანუ ჯერ არ მოსულთას სამზეოზე
და ვშველი ქვეყანას ...
უნდა გამოჩნდეს ლომის თვეში
წელიწადის მეექვსე ჟამზე
ჩვენს წილში წილი ...
უნდა გამოვჩნდე მეშვიდე დღეს
ამ წილის ყრისთვის! ...
დასტურნი დროშათ ჩაბრძანებას რომ დაიწყებენ,
მიიქცევიან რიტუალნი მისაძინებლად ...
შეისვენებენ მაგანძურნი ქრისტე შობამდე,
ახალ მარხვამდე
ახალ ცოდვებს დაიგროვებენ ...
დაიბევებენ ახალ წაწლებს ძველი სწორფრები,
ქალ-ქულები ულაყებზე იბერტყენ კალთებს ...
მაშინ შემოვალ წილის ყრაზე ლექსთა შეკრებად
ქვათა დაკრებად ...
„დაკრებილთა“ სულის სახსნელად ...
სიტყვა
რამდენ სიტყვასაც ვიჭერ კბილით
იმდენ ტკივილს ვიგუბებ გულში...
სიტყვა ძნელი შესანახია...
სიტყვის წასვლისას
რაღაც ისევ ირხევა სულში,
როგორც ტოტი ხილის ვარდნისას
ცარიელი ბუდის სევდა გრჩება სხეულში...
1981 წ.
სიყვარული
... კარგად უსუნე, მარიამის ყვავილებია,
გიამება ...
დამშვიდდები და დაიძინებ ...
ნაცრისფერ ღაწვზე აკოცებს ქალი.
“გუშინ მარწყვის მდელო გადათხარეს,
მწვანე მიწა გადაატყავეს ...
იქ, სადაც მწყემსი იძინებდა, ლამაზ ბორცვზე,
და წყვეტილ სიზმრებს ხედავდა ხოლმე,
აკლდამებმა ამოანათეს:
თურმე მწყემსი საკუთარი წინაპრების კალთაში იწვა,
იმიტომაც ეძინა ტკბილად ...
როცა ეღვიძა, კომბალს ნისლივით დაკიდებული
ისევ მიწაში იყურებოდა ...
ეხლა კი ბორცვი ჩაატყავეს, როგორც კურატი
მყუდრო აკლდამებს გადაეხადათ,
საკვირველია ადამიანი
საკუთარ მკვდრებს ამოთხრიან,
აბჯარს აჰყრიან
და ცარიელ-ტარიელა ძვლებს დამარხავენ’’...
ფიქრობდა კაცი.
„კარგად უსუნე, მარიამის ყვავილებია,
დამშვიდდები და დაიძინებ“
ქალი ტკბილი ხმით უყვავებდა ხმელ-ხმელ მამაკაცს,
მხალსა და მწვანილს მიართმევდა,
ცდილობდა წვენი გამოეწურა
რომელიმე ველურ ხილისთვის,
და ის ესმია ...
წვენის სახდელი ფრინველივით ღუღუნებდა საველე ქოხში,
შესჩვეოდა კაცის ყური ამ ხმას, რომელსაც
სიცოცხლის წვენი შემოჰქონდა მის გამშრალ სისხლში ...
თითქოს ესეც და სხვაც ბევრი რამ მოჰბეზრებოდა,
დროც გასულიყო ...
მაგრამ იცოდა სიყვარული იყო მიზეზი,
რომ სული ედგა
და დილაზე გაღვიძებული ისევ იტყოდა:
„აბა ავდექი! “