შემოდგომის ათას ერთი საღამო
შემოდგომის ათას ერთი საღამო.
ფოთოლცვენა როგორც ქვიშის საათი...
არ იქნება ხეტიალმა დაღალოს
მეუდაბნე ქარავანთა ტაატი.
შეღამებას მთვარე ათოვს ფანტასმებს,
შუაღამეს ფიქრი არ ენანება,
ქარავანი ქართა ითვლის ათასებს
ათასივე ლექსად მოექანება.
მთვარეული მეფის თვლემა, ბურანი,
სატრფო, თრობა, ბეწვი სიასამურის.
ათას ერთი ბრძენი როგორც ყურანი!
ათას ერთი დაკოდილი ამურით!
პოეტები არაბული ხავერდით,
იქორია აღმოსავლურ ძარღვებში.
ზოროასტრულ ცეცხლის მწველი ნავარდი
ჩაფესვილი ბაბილონის ნარღვევში.
ვარდისფერი ელდით განაფითრები
შემოდგომის მთვარე ღელვამ დაღალოს.
შემკობილი პატიოსან რითმებით
პოეზიის ათას ერთი საღამო!
2006 წ.
ცეკვის დროა, გაიშალე თმა
ცეკვის დროა, გაიშალე თმა,
ისრიმისფერს მოქარგავენ ტანგოს
ლურჯი ქარი და შადრევნის ხმა.
თმები წელზე ქამარივით, კარგო.
ფეხშიშველი, მე ვიქნები ქარი
შენ შადრევნის გამახსენე მღერა,
ლურჯა ქარი სუსხის მოისარი,
შემოდგომის ცეცხლით შეიფერა.
ნუ იდარდებ, გული ნუ დაგწყდება,
თუ მშვენება მხოლოდ სიზმრად ფეთქავს.
მტევანივით ვერაფერი კვდება,
სისხლი თვრება, ცა ისრიმებს ხეთქავს...
თეთრი მკერდი მთვარით მოგიქარგო,
ცეკვის დროა, გაიშალე თმა,
შუაღამით ასრულებენ ტანგოს
ცივი ქარი და შადრევნის ხმა...
2006 წ.
ხსოვნიდან მცირე ამონარიდზე
ხსოვნიდან მცირე ამონარიდზე
მომყვება ხოლმე ფიქრი მწუხრიდან,
და მეჩვენება თითქოს მარიდებ
თვალებს, მზესაც რომ არ დაუხრიდი.
მე არ შევცვლილვარ კარგო იოტით,
რა ვქნა, თუ ჩემით ვერ იამაყებ.
და მაგონდება როგორ მტკიოდი.
იმ დროის მტვერში ბევრი დავმარხე...
დრო იყო ერთი, ლექსი მებადა
(და მეგობრების წრე განახევრდა)
მე მიყვარს მხოლოდ მოგონება და
წარსულზე დარდის მსუბუქი სევდა.
ერთადერთი გზა დარჩა წარსულთან,
გზა იასამნის ფერი ხიდებით.
განა რა მოხდა, რაც ჩვენ არ გვსურდა?
მაინც, ხანდახან როგორ მჭირდები...
ცხოვრების მცირე ამონარიდზე
თუ გამომყვება ფიქრი მწუხრიდან.
ბავშვივით ვშიშობ, შენ ამარიდებ
თვალებს, მზესაც რომ არ დაუხრიდი...
2007 წ.
8 თებერვალი
(ისე უბრალოდ)
ცხოვრებას ჩემი არა აქვს ვალი,
წუხელ გავცივდი და ტანში მამტვრევს.
მე მგონი იყო 8 თებერვალი,
რომ შემოაკვდა პუშკინი დანტესს.
ვფიქრობ, სალექსედ თავს არ ვიქეზებ.
(მე მიყვარს როცა ჩემზე დარდობენ)
და არ არსებობს ახლა მიზეზი
დღეს თავის მოკვლას რომ მომანდომებს.
“ცხოვრებას უყვარს მახის დაგება”
ამოვაყოლე სხვის აზრს ნაფაზი.
ზოგს მცირეც ისე ეამაყება
მე ჩემ ტანჯვასაც რომ ვერ ვაფასებ.
თარიღს არასდროს მიუძღვის ბრალი,
ბედს, არ ვცდილვარ და ვერც დავუშლიდი.
უბრალო იყო 8 თებერვალი
რომ შემოაკვდა დანტესს პუშკინი.
2007 წ.
ვაკის ფიროსმანი
დრომ მარმარილოდ უქცია ტილო
და დაივიწყეს დიდი ხანია.
თქვენთვის უბრალო ლოთია ილო,
არადა ვაკის ფიროსმანია.
საფლავებს უფრო მეტი აქვთ კითხვა
(არა აქვთ შური და ამბიცია)
შეეშვი, ხალხმა რაც უნდა ის თქვას,
აქ მხოლოდ მკვდრების ფასი იციან.
ახლა უბრალო ლოთია ილო,
რაც დაივიწყეს, დიდი ხანია.
დრომ მარმარილოდ უქცია ტილო
და სასაფლაოს ფიროსმანია...
2007 წ.
ერთი ლექსისთვის
ერთი ლექსისთვის ცხოვრება დათმე!
მე პოეზიამ ასე დამდაღა.
ვიცი ერთხელაც შემხვდები სადმე
და მეტყვი: ღმერთო, როგორ გამხდარხარ!
გკითხავ უჩემოდ შენ თუ დაღონდი
და ლოცვასავით გეტყვი სტრიქონებს.
რატომ აქამდე არ მოგაგონდი?!
ახლა დამპირდი, რომ მომიგონებ.
ერთი ლექსისთვის ცხოვრება დავთმე,
დამპირდი ისევ, რომ მომიგონებ!
ვიცი ერთხელაც შემხვდები სადმე
და ლოცვასავით გეტყვი სტრიქონებს...
2007 წ.
მზით ვიმოსები
მომაქვს ოცნება მზის სიმაღლიდან,
მზით ვიმოსები, მზე მემატება.
ვზივარ და ვხედავ, როგორ აკლია
მზის ჩასვლას სამი თითის დადება.
ვზივარ და ვხედავ, როგორ აკლია
მზის ჩასვლას სამი თითის დადება.
მომაქვს ოცნება მზის სიმაღლიდან,
მზით ვიმოსები, მზე მემატება...
2007 წ.
საკრალური ქარები
მტვრიან ეპიტაფიებს შლიან ფოლიანტებად
საკრალური ქარები...
და ჰყვებიან მწუხარედ,
სავსე მთვარის არილი, წლები მჭვირვალ ლანდებად
მხოლოდ გაელვებაა...
ეპოქები მქუხარე.
მგლოვიარე ნისლების შენიღბულ მისტერიით,
საფლავიდან საფლავში
სულთა გადახეტების
უძიროა წუხილი, გაყინული კერიის
ზამთრიან ზღვის აპრილი,
იალქნიან ხედებით.
ეჰ, დრო მთვარის პროფილზე ამღვრეული მტვერია,
ყორნისეულ ცრემლების
გიშრიან კრისტალებით
მწველი ამაოების საფლავებზე წერია:
დაამსხვრევენ ეპოქებს
საკრალური ქარები...
2006 წ.
შედარება
მე დავინიშნავ ამ მყუდრო ალაგს,
ფერს არ შეიცვლის მოსვლამდე ლოდი.
დღეის სწორს ლექსით ვეტყვი ჩემ ქალაქს
რა უფრო მწამდა და რას ველოდი.
მოვალ და ისევ მზე თუ დამხვდება
და ვინმე უცხოც, რომ არ ველოდი...
მე ვიტყვი, (ლოდი დამეთანხმება)
რა სევდიანი ხმებით ვმღეროდი.
ეს ჩემი სევდა შურად შერაცხეს,
ყოველი წამი ფიქრით მიქროდა.
მე ვაღიარებ, (ლოდი შემარცხვენს)
თვითმკვლელობაზე ხშირად ვფიქრობდი.
მე ამ ადგილას ვიქნები ხვალაც,
და მზის ჩასვლისას უფრო გელოდი...
ემახსოვრება ალბათ ჩემ ქალაქს
რა სევდიანი გრძნობით ვმღეროდი...
2007 წ.
წერილი
მე არ მინახავს აფხაზეთი და...
არ ვიცი, არის თუ არა სოხუმში
ვიწრო ქუჩები, ან რომელ ბაღშია
უფრო ხშირი იასამანი.
რა ფერია ზღვა და თუ აგროვებს
ვინმე ფერად კენჭებს.
არ ვიცი რომელ ფანჯარაში ცხოვრობს
ლამაზი ქალი და არ დამითვლია
აივნიანი სახლები.
არ ვყოფილვარ მოხუცის სტუმარი,
სევდიანი მოგონებები, მაგნოლიები
და ფორთოხლის ბაღი რომ აქვს
ეზოში. რამდენი ნაბიჯია
ჩემიდან ზღვამდე ...
არ მინახავს აფხაზეთი და
ვერ ვწერ საქართველოზე...
არავის მიმიმსგავსებიხარ და
არ გამხსენებია შენი მიხვრა მოხვრა,
ხეტიალისას.
ვიცი ხშირად წვიმს და ნაწვიმარზე...
ფორთოხლის ბაღი და
შილიფად ჩაცმულს შეგხვდე მეზობელ
ქუჩაზე, მინდა.
არ დამითვლია აივნიანი სახლები.
უნდა ვნახო აფხაზეთი!
სანამ ნაწვიმარზე, ქართული სისხლის
სუნი ასდის აფხაზურ მიწას...
2007 წ.
თუმც არაფერი ხდება შემთხვევით
თუმც არაფერი ხდება შემთხვევით,
მაინც შემთხვევით გადამეყრებით.
მუზა
პოეტი
ხელზე გემთხვევით.
მე მარტოხელა,
თქვენ ქმარს ეყრებით.
თვალებმა გიგრძნეს ყველაზე ადრე,
გულს ამიტომაც ვერ დავაყვედრი.
მე მეშინია არ შემიყვარდეთ!
და გავურბივარ თქვენთან შეხვედრას.
რადგან პოეტებს სევდა გვიტაცებს
და ჩვენ სხვადასხვა გვწამს სინამდვილე.
მე სიყვარული მარგარიტასი,
თქვენ ვინც ცხოვრებას გაგიადვილებთ.
რომ მერგებოდა ასეთი ხვედრი
ოჰ, გულმა იგრძნო ყველაზე ადრე.
ღელვას მომიტანს წამი შეხვედრის,
მე მეშინია არ შემიყვარდეთ!
მუზა
პოეტი
ხელზე გემთხვევით,
და არაფერი ხდება შემთხვევით...
2007 წ.
მარადიული ღამის ზმანება
მარადიული ღამის ზმანება,
ნაცნობი სევდით კვლავ ვიბანგები.
სადაც ქაფია ყველა ღვთაება
ზღვის მელოდია, მთვარის ჰანგები.
ფაიფურივით ღრუბლების მსხვრევა,
ქარი ზღაპრული არტემიდეა.
თუმც რა ხანია დრომ გადამტვერა
ზოროასტრის და ზევსის იდეა,
მაინც წააგავს მითს ეს საღამო,
ათასი კერპი იწვის და დნება.
ისევ გაცოცხლდი სულში ადამო!
ცეცხლის სიშიშვლედ და ველურ ვნებად.
როგორც გრძნეული ღამის ზმანება
მეც უკვდავებით დავიბანგები
აქ მარადია ერთი ღვთაება,
ზღვის მელოდია, მთვარის ჰანგები.
2006 წ.
მაჩუქე მტრედი
მაჩუქე მტრედი
და თუ გავბედე
გავუღებ სარკმელს.
შეაფრინდება
მთვარის რიკულებს.
და თუ გავბედავ
და გეტყვი სათქმელს,
შენ დამიგულებ
ბოლო იმედად.
წახვალ...
ბინდდება,
ნელა ბინდდება.
ვკითხულობ გრანელს.
და აღარ ვამბობ
რომ გამიმეტე.
და თავს ვიტყუებ
სიტყვებით: და ხვალ...
და თეთრი მტრედით
გაგზავნილ წერილს
დღე დღეზე უკან ვიღებ უნახავს.
მე მიყვარს სევდა
და ფიქრი შენზე.
და ვიცი წყალი ამშვიდებს მწუხარს.
მაჩუქე მტრედი,
რომ დავიგულებ
გავუღებ სარკმელს.
შეაფრინდება
მთვარის რიკულებს...
2007 წ.
მთვარე ამოვა დღეს უფრო მარცხნივ
მთვარე ამოვა დღეს უფრო მარცხნივ,
ისევ ვიდარდებ ბედზე, ყოფაზე.
დგას აივანთან მოხუცი ცაცხვი
და ხშირად ვფიქრობ თვითმკვლელობაზე.
მომავალს მეტი ახლავს ნაღველი,
მალე გავიჩენ ძვირფას საფლავებს.
რა ვქნა, ლექსების ბედი მაღელვებს,
თავს ვერ მოვიკლავ ასე, ახლავე...
წარსული რაღა სასაუბროა,
თავის დაღუპვას შენ თუ მიშლიდი.
და ჩემი რწმენაც ნატვრა უფროა
რომ იყოს სადღაც ღმერთი, სიმშვიდე...
ამოვა მთვარე დღეს უფრო მარცხნივ,
ვიდარდებ ისევ ბედზე, ყოფაზე.
დგას აივანთან მოხუცი ცაცხვი
და ხშირად ვფიქრობ თვითმკვლელობაზე...
2007 წ.
მთვარემ დაკარგა მძივები მარჯნის
მთვარემ დაკარგა მძივები მარჯნის,
პოვნის ოცნებით გაშლის წამწამებს.
და შემოდგომის ლალი, ნარინჯი
ტყეს ბუხარივით შეუნთებს ალებს.
ზღვა ფიქრობს, ღელავს, და ზღვის არ იყოს
როგორ გიხდება შენც ღელვისფერი.
წარსულ დარდებზე სთქვი:ზღაპარ-იყო
ისევ გმოსავდეს ტანზე ცისფერი.
თმა აბრეშუმი და ხავერდები,
ვარდის ნამცვრევით თითქოს ნაპოხი.
მოდი დაგბანო ღვინით ტერფები
და შეგიმშრალო კალთებით ჩოხის.
მთვარემ დაკარგა მძივები მარჯნის,
კვლავ შემოდგომის ლალი, ნარინჯი...
2006 წ.
ყველაფერი ისევ კარგად იქნება
ყველაფერი ისევ კარგად იქნება
ჩემში მინდა ამ სიტყვების მიგნება.
მოგონებას ვიცი ვერსად წაუხვალ
და აპრილი იაპრილებს დღეს თუ ხვალ...
უფრო მეტი ცეცხლი მოაქვს სიშორეს,
სევდა, სევდა, სევდა ვერ მოვიშორე.
ყველაფერი ისევ კარგად იქნება
ჩემში მინდა ამ სიტყვების მიგნება...
2007 წ.
პოეზიით ისეა სული განაღვივები
პოეზიით ისეა სული განაღვივები
თუნდაც ბედო მზაკვარი ნადირივით დამტორე.
მხოლოდ შემოდგომის ტანს ესხას მთვარის მძივები,
ოქროსფერი სამოსი მხოლოდ იმპერატორებს!
არაფერი გამოვა, იცი დროსთან მტრობიდან,
სულო, ამაოება არასდროს მიგატოვებს.
მზეს ყოველთვის ტალღების ელის გილიოტინა,
გამორჩევით სიკვდილი მხოლოდ იმპერატორებს!
მილიონი სიცოცხლე სდევდა მეფის მანტიას,
(ალბათ მუდამ ამიტომ ატარებდნენ მეწამულს)
ვინც ყოველი პწკარისთვის სისხლი გადაანთხია
ღვთაებრივი იქორით მხოლოდ ის მოიწამლოს!
დღეებს გადამიფურცლავს ქარიშხალთა მარაო,
პოეზიით სიკვდილი! მეც ამისთვის მოვედი.
ისე როგორც მზის ოფლი ჩასახავდა ფარაონს,
მხოლოდ შემოდგომისთვის დაიბადოს პოეტი.
თუ მღელვარე ტალღებზე რწევით დავიბანგები
მჯერა, ნერეიდებო არასდროს მიმატოვებთ.
ერთადერთი ღვთაება იყოს მთვარის ჰანგები!
ოქროსფერი სამოსი მხოლოდ იმპერატორებს!
2006 წ.
შემიყვარდება უდროო ბინდი
შემიყვარდება უდროო ბინდი,
თუ მზის ტოტები სევდას არ ისხამს,
თუ მაგ ფანჯრების მყუდროებიდან
თქვენ ვერ შემამჩნევთ, მოსულ ქარიშხალს...
ვტოვებ საკუთარ თავთან ხელკავით
მარტოსულების ვალსს პოეზიად...
მწუხრის ზარები ჩემთვის რეკავდნენ
სულს სინანული რომ მოეძია...
მაგრამ ხომ ვიცი ამ ზარებიდან
მომესევიან მხოლოდ ყვავები.
შემხვდი ქუჩაში ნაზარეველო,
შემხვდი,
მოგყვები და
მეყვარები...
ბაიისფერი ბია
ბაიისფერი ბია
არწევს სიმშვიდის აკვანს,
შორს მთვარის სათიბია
ქარს რომ ზღვისაკენ წაყვა.
ზღვისკენ ქართაა თავლა,
შენც მათი გშვენის პარვა.
ტანზე აისხამ დავლად
მთვარის სათიბის ქარვას...
ელავს მზიური მძივით
ტუჩები სველი თუთის.
მკერდი ნასუსხი თივით,
ზედ ნათითური ხუთი.
არწევს სიმშვიდის კარავს
ბაიისფერი ბია,
რამდენი მოგიპარავს
მზისკენ რომ ქარნი რბიან...
შორ ზღვათა საიქიოს
მიაპობს მთვარის რაში,
შენი გაზრდილი სიო
გადაჩეხილა ცაში.
ის მზეს ზღვისაკენ წაყვა,
სად სათიბია მთვარის,
სად ისევ სცემენ თაყვანს
ბედაურები ქარის...
2006 წ.
გალაკტიონის ხიდთან.
გალაკტიონის ხიდთან
მუდამ ერთია სცენა,
სარკე სარკეში გადის
მინას ატყდება მინა.
(არ მოუხდება თბილისს
ეიფელი და სენა)
მხოლოდ მტკვარზე თუ კვნესის
არღანი “ჩემო ნინა”-ს.
შენი მიზიზით ალბათ
არ გვენატრება ლუვრი.
შენ საყურეში ნინა
შუქზე იმსხვრევა შუქი.
თქვი პოეტებმა რა ვქნათ
მტკვარში დახრჩობის სურვილს,
უბრალო თვითმკვლელობის
თუUაქვს ელფერი მუქი...
ჩვენ სისხლნარევი ლექსით
ვანთხევთ ძველისძველ წყენას,
მოგვიგონებენ ასე:
“იყვნენ დიდი ხნის წინათ.
არ სჭირდებოდა თბილისს
ეიფელი და სენა,
შენი უბრალო მზერით
ფრთა ფრთას ამსხვრევდა, ნინა”
გალაკტიონის ხიდთან
ტალღებად ვაწვენთ რითმებს.
სარკე სარკეში გადის,
მინას ატყდება მინა.
ეპატიება ალბათ
პოეტს (თუ მართლა ითმენს)
თავის დახრჩობა მტკვარში
უბრალო ლექსით: ნინა.
2007 წ.
შემოდგომის ათას ერთი საღამო.
ფოთოლცვენა როგორც ქვიშის საათი...
არ იქნება ხეტიალმა დაღალოს
მეუდაბნე ქარავანთა ტაატი.
შეღამებას მთვარე ათოვს ფანტასმებს,
შუაღამეს ფიქრი არ ენანება,
ქარავანი ქართა ითვლის ათასებს
ათასივე ლექსად მოექანება.
მთვარეული მეფის თვლემა, ბურანი,
სატრფო, თრობა, ბეწვი სიასამურის.
ათას ერთი ბრძენი როგორც ყურანი!
ათას ერთი დაკოდილი ამურით!
პოეტები არაბული ხავერდით,
იქორია აღმოსავლურ ძარღვებში.
ზოროასტრულ ცეცხლის მწველი ნავარდი
ჩაფესვილი ბაბილონის ნარღვევში.
ვარდისფერი ელდით განაფითრები
შემოდგომის მთვარე ღელვამ დაღალოს.
შემკობილი პატიოსან რითმებით
პოეზიის ათას ერთი საღამო!
2006 წ.
ცეკვის დროა, გაიშალე თმა
ცეკვის დროა, გაიშალე თმა,
ისრიმისფერს მოქარგავენ ტანგოს
ლურჯი ქარი და შადრევნის ხმა.
თმები წელზე ქამარივით, კარგო.
ფეხშიშველი, მე ვიქნები ქარი
შენ შადრევნის გამახსენე მღერა,
ლურჯა ქარი სუსხის მოისარი,
შემოდგომის ცეცხლით შეიფერა.
ნუ იდარდებ, გული ნუ დაგწყდება,
თუ მშვენება მხოლოდ სიზმრად ფეთქავს.
მტევანივით ვერაფერი კვდება,
სისხლი თვრება, ცა ისრიმებს ხეთქავს...
თეთრი მკერდი მთვარით მოგიქარგო,
ცეკვის დროა, გაიშალე თმა,
შუაღამით ასრულებენ ტანგოს
ცივი ქარი და შადრევნის ხმა...
2006 წ.
ხსოვნიდან მცირე ამონარიდზე
ხსოვნიდან მცირე ამონარიდზე
მომყვება ხოლმე ფიქრი მწუხრიდან,
და მეჩვენება თითქოს მარიდებ
თვალებს, მზესაც რომ არ დაუხრიდი.
მე არ შევცვლილვარ კარგო იოტით,
რა ვქნა, თუ ჩემით ვერ იამაყებ.
და მაგონდება როგორ მტკიოდი.
იმ დროის მტვერში ბევრი დავმარხე...
დრო იყო ერთი, ლექსი მებადა
(და მეგობრების წრე განახევრდა)
მე მიყვარს მხოლოდ მოგონება და
წარსულზე დარდის მსუბუქი სევდა.
ერთადერთი გზა დარჩა წარსულთან,
გზა იასამნის ფერი ხიდებით.
განა რა მოხდა, რაც ჩვენ არ გვსურდა?
მაინც, ხანდახან როგორ მჭირდები...
ცხოვრების მცირე ამონარიდზე
თუ გამომყვება ფიქრი მწუხრიდან.
ბავშვივით ვშიშობ, შენ ამარიდებ
თვალებს, მზესაც რომ არ დაუხრიდი...
2007 წ.
8 თებერვალი
(ისე უბრალოდ)
ცხოვრებას ჩემი არა აქვს ვალი,
წუხელ გავცივდი და ტანში მამტვრევს.
მე მგონი იყო 8 თებერვალი,
რომ შემოაკვდა პუშკინი დანტესს.
ვფიქრობ, სალექსედ თავს არ ვიქეზებ.
(მე მიყვარს როცა ჩემზე დარდობენ)
და არ არსებობს ახლა მიზეზი
დღეს თავის მოკვლას რომ მომანდომებს.
“ცხოვრებას უყვარს მახის დაგება”
ამოვაყოლე სხვის აზრს ნაფაზი.
ზოგს მცირეც ისე ეამაყება
მე ჩემ ტანჯვასაც რომ ვერ ვაფასებ.
თარიღს არასდროს მიუძღვის ბრალი,
ბედს, არ ვცდილვარ და ვერც დავუშლიდი.
უბრალო იყო 8 თებერვალი
რომ შემოაკვდა დანტესს პუშკინი.
2007 წ.
ვაკის ფიროსმანი
დრომ მარმარილოდ უქცია ტილო
და დაივიწყეს დიდი ხანია.
თქვენთვის უბრალო ლოთია ილო,
არადა ვაკის ფიროსმანია.
საფლავებს უფრო მეტი აქვთ კითხვა
(არა აქვთ შური და ამბიცია)
შეეშვი, ხალხმა რაც უნდა ის თქვას,
აქ მხოლოდ მკვდრების ფასი იციან.
ახლა უბრალო ლოთია ილო,
რაც დაივიწყეს, დიდი ხანია.
დრომ მარმარილოდ უქცია ტილო
და სასაფლაოს ფიროსმანია...
2007 წ.
ერთი ლექსისთვის
ერთი ლექსისთვის ცხოვრება დათმე!
მე პოეზიამ ასე დამდაღა.
ვიცი ერთხელაც შემხვდები სადმე
და მეტყვი: ღმერთო, როგორ გამხდარხარ!
გკითხავ უჩემოდ შენ თუ დაღონდი
და ლოცვასავით გეტყვი სტრიქონებს.
რატომ აქამდე არ მოგაგონდი?!
ახლა დამპირდი, რომ მომიგონებ.
ერთი ლექსისთვის ცხოვრება დავთმე,
დამპირდი ისევ, რომ მომიგონებ!
ვიცი ერთხელაც შემხვდები სადმე
და ლოცვასავით გეტყვი სტრიქონებს...
2007 წ.
მზით ვიმოსები
მომაქვს ოცნება მზის სიმაღლიდან,
მზით ვიმოსები, მზე მემატება.
ვზივარ და ვხედავ, როგორ აკლია
მზის ჩასვლას სამი თითის დადება.
ვზივარ და ვხედავ, როგორ აკლია
მზის ჩასვლას სამი თითის დადება.
მომაქვს ოცნება მზის სიმაღლიდან,
მზით ვიმოსები, მზე მემატება...
2007 წ.
საკრალური ქარები
მტვრიან ეპიტაფიებს შლიან ფოლიანტებად
საკრალური ქარები...
და ჰყვებიან მწუხარედ,
სავსე მთვარის არილი, წლები მჭვირვალ ლანდებად
მხოლოდ გაელვებაა...
ეპოქები მქუხარე.
მგლოვიარე ნისლების შენიღბულ მისტერიით,
საფლავიდან საფლავში
სულთა გადახეტების
უძიროა წუხილი, გაყინული კერიის
ზამთრიან ზღვის აპრილი,
იალქნიან ხედებით.
ეჰ, დრო მთვარის პროფილზე ამღვრეული მტვერია,
ყორნისეულ ცრემლების
გიშრიან კრისტალებით
მწველი ამაოების საფლავებზე წერია:
დაამსხვრევენ ეპოქებს
საკრალური ქარები...
2006 წ.
შედარება
მე დავინიშნავ ამ მყუდრო ალაგს,
ფერს არ შეიცვლის მოსვლამდე ლოდი.
დღეის სწორს ლექსით ვეტყვი ჩემ ქალაქს
რა უფრო მწამდა და რას ველოდი.
მოვალ და ისევ მზე თუ დამხვდება
და ვინმე უცხოც, რომ არ ველოდი...
მე ვიტყვი, (ლოდი დამეთანხმება)
რა სევდიანი ხმებით ვმღეროდი.
ეს ჩემი სევდა შურად შერაცხეს,
ყოველი წამი ფიქრით მიქროდა.
მე ვაღიარებ, (ლოდი შემარცხვენს)
თვითმკვლელობაზე ხშირად ვფიქრობდი.
მე ამ ადგილას ვიქნები ხვალაც,
და მზის ჩასვლისას უფრო გელოდი...
ემახსოვრება ალბათ ჩემ ქალაქს
რა სევდიანი გრძნობით ვმღეროდი...
2007 წ.
წერილი
მე არ მინახავს აფხაზეთი და...
არ ვიცი, არის თუ არა სოხუმში
ვიწრო ქუჩები, ან რომელ ბაღშია
უფრო ხშირი იასამანი.
რა ფერია ზღვა და თუ აგროვებს
ვინმე ფერად კენჭებს.
არ ვიცი რომელ ფანჯარაში ცხოვრობს
ლამაზი ქალი და არ დამითვლია
აივნიანი სახლები.
არ ვყოფილვარ მოხუცის სტუმარი,
სევდიანი მოგონებები, მაგნოლიები
და ფორთოხლის ბაღი რომ აქვს
ეზოში. რამდენი ნაბიჯია
ჩემიდან ზღვამდე ...
არ მინახავს აფხაზეთი და
ვერ ვწერ საქართველოზე...
არავის მიმიმსგავსებიხარ და
არ გამხსენებია შენი მიხვრა მოხვრა,
ხეტიალისას.
ვიცი ხშირად წვიმს და ნაწვიმარზე...
ფორთოხლის ბაღი და
შილიფად ჩაცმულს შეგხვდე მეზობელ
ქუჩაზე, მინდა.
არ დამითვლია აივნიანი სახლები.
უნდა ვნახო აფხაზეთი!
სანამ ნაწვიმარზე, ქართული სისხლის
სუნი ასდის აფხაზურ მიწას...
2007 წ.
თუმც არაფერი ხდება შემთხვევით
თუმც არაფერი ხდება შემთხვევით,
მაინც შემთხვევით გადამეყრებით.
მუზა
პოეტი
ხელზე გემთხვევით.
მე მარტოხელა,
თქვენ ქმარს ეყრებით.
თვალებმა გიგრძნეს ყველაზე ადრე,
გულს ამიტომაც ვერ დავაყვედრი.
მე მეშინია არ შემიყვარდეთ!
და გავურბივარ თქვენთან შეხვედრას.
რადგან პოეტებს სევდა გვიტაცებს
და ჩვენ სხვადასხვა გვწამს სინამდვილე.
მე სიყვარული მარგარიტასი,
თქვენ ვინც ცხოვრებას გაგიადვილებთ.
რომ მერგებოდა ასეთი ხვედრი
ოჰ, გულმა იგრძნო ყველაზე ადრე.
ღელვას მომიტანს წამი შეხვედრის,
მე მეშინია არ შემიყვარდეთ!
მუზა
პოეტი
ხელზე გემთხვევით,
და არაფერი ხდება შემთხვევით...
2007 წ.
მარადიული ღამის ზმანება
მარადიული ღამის ზმანება,
ნაცნობი სევდით კვლავ ვიბანგები.
სადაც ქაფია ყველა ღვთაება
ზღვის მელოდია, მთვარის ჰანგები.
ფაიფურივით ღრუბლების მსხვრევა,
ქარი ზღაპრული არტემიდეა.
თუმც რა ხანია დრომ გადამტვერა
ზოროასტრის და ზევსის იდეა,
მაინც წააგავს მითს ეს საღამო,
ათასი კერპი იწვის და დნება.
ისევ გაცოცხლდი სულში ადამო!
ცეცხლის სიშიშვლედ და ველურ ვნებად.
როგორც გრძნეული ღამის ზმანება
მეც უკვდავებით დავიბანგები
აქ მარადია ერთი ღვთაება,
ზღვის მელოდია, მთვარის ჰანგები.
2006 წ.
მაჩუქე მტრედი
მაჩუქე მტრედი
და თუ გავბედე
გავუღებ სარკმელს.
შეაფრინდება
მთვარის რიკულებს.
და თუ გავბედავ
და გეტყვი სათქმელს,
შენ დამიგულებ
ბოლო იმედად.
წახვალ...
ბინდდება,
ნელა ბინდდება.
ვკითხულობ გრანელს.
და აღარ ვამბობ
რომ გამიმეტე.
და თავს ვიტყუებ
სიტყვებით: და ხვალ...
და თეთრი მტრედით
გაგზავნილ წერილს
დღე დღეზე უკან ვიღებ უნახავს.
მე მიყვარს სევდა
და ფიქრი შენზე.
და ვიცი წყალი ამშვიდებს მწუხარს.
მაჩუქე მტრედი,
რომ დავიგულებ
გავუღებ სარკმელს.
შეაფრინდება
მთვარის რიკულებს...
2007 წ.
მთვარე ამოვა დღეს უფრო მარცხნივ
მთვარე ამოვა დღეს უფრო მარცხნივ,
ისევ ვიდარდებ ბედზე, ყოფაზე.
დგას აივანთან მოხუცი ცაცხვი
და ხშირად ვფიქრობ თვითმკვლელობაზე.
მომავალს მეტი ახლავს ნაღველი,
მალე გავიჩენ ძვირფას საფლავებს.
რა ვქნა, ლექსების ბედი მაღელვებს,
თავს ვერ მოვიკლავ ასე, ახლავე...
წარსული რაღა სასაუბროა,
თავის დაღუპვას შენ თუ მიშლიდი.
და ჩემი რწმენაც ნატვრა უფროა
რომ იყოს სადღაც ღმერთი, სიმშვიდე...
ამოვა მთვარე დღეს უფრო მარცხნივ,
ვიდარდებ ისევ ბედზე, ყოფაზე.
დგას აივანთან მოხუცი ცაცხვი
და ხშირად ვფიქრობ თვითმკვლელობაზე...
2007 წ.
მთვარემ დაკარგა მძივები მარჯნის
მთვარემ დაკარგა მძივები მარჯნის,
პოვნის ოცნებით გაშლის წამწამებს.
და შემოდგომის ლალი, ნარინჯი
ტყეს ბუხარივით შეუნთებს ალებს.
ზღვა ფიქრობს, ღელავს, და ზღვის არ იყოს
როგორ გიხდება შენც ღელვისფერი.
წარსულ დარდებზე სთქვი:ზღაპარ-იყო
ისევ გმოსავდეს ტანზე ცისფერი.
თმა აბრეშუმი და ხავერდები,
ვარდის ნამცვრევით თითქოს ნაპოხი.
მოდი დაგბანო ღვინით ტერფები
და შეგიმშრალო კალთებით ჩოხის.
მთვარემ დაკარგა მძივები მარჯნის,
კვლავ შემოდგომის ლალი, ნარინჯი...
2006 წ.
ყველაფერი ისევ კარგად იქნება
ყველაფერი ისევ კარგად იქნება
ჩემში მინდა ამ სიტყვების მიგნება.
მოგონებას ვიცი ვერსად წაუხვალ
და აპრილი იაპრილებს დღეს თუ ხვალ...
უფრო მეტი ცეცხლი მოაქვს სიშორეს,
სევდა, სევდა, სევდა ვერ მოვიშორე.
ყველაფერი ისევ კარგად იქნება
ჩემში მინდა ამ სიტყვების მიგნება...
2007 წ.
პოეზიით ისეა სული განაღვივები
პოეზიით ისეა სული განაღვივები
თუნდაც ბედო მზაკვარი ნადირივით დამტორე.
მხოლოდ შემოდგომის ტანს ესხას მთვარის მძივები,
ოქროსფერი სამოსი მხოლოდ იმპერატორებს!
არაფერი გამოვა, იცი დროსთან მტრობიდან,
სულო, ამაოება არასდროს მიგატოვებს.
მზეს ყოველთვის ტალღების ელის გილიოტინა,
გამორჩევით სიკვდილი მხოლოდ იმპერატორებს!
მილიონი სიცოცხლე სდევდა მეფის მანტიას,
(ალბათ მუდამ ამიტომ ატარებდნენ მეწამულს)
ვინც ყოველი პწკარისთვის სისხლი გადაანთხია
ღვთაებრივი იქორით მხოლოდ ის მოიწამლოს!
დღეებს გადამიფურცლავს ქარიშხალთა მარაო,
პოეზიით სიკვდილი! მეც ამისთვის მოვედი.
ისე როგორც მზის ოფლი ჩასახავდა ფარაონს,
მხოლოდ შემოდგომისთვის დაიბადოს პოეტი.
თუ მღელვარე ტალღებზე რწევით დავიბანგები
მჯერა, ნერეიდებო არასდროს მიმატოვებთ.
ერთადერთი ღვთაება იყოს მთვარის ჰანგები!
ოქროსფერი სამოსი მხოლოდ იმპერატორებს!
2006 წ.
შემიყვარდება უდროო ბინდი
შემიყვარდება უდროო ბინდი,
თუ მზის ტოტები სევდას არ ისხამს,
თუ მაგ ფანჯრების მყუდროებიდან
თქვენ ვერ შემამჩნევთ, მოსულ ქარიშხალს...
ვტოვებ საკუთარ თავთან ხელკავით
მარტოსულების ვალსს პოეზიად...
მწუხრის ზარები ჩემთვის რეკავდნენ
სულს სინანული რომ მოეძია...
მაგრამ ხომ ვიცი ამ ზარებიდან
მომესევიან მხოლოდ ყვავები.
შემხვდი ქუჩაში ნაზარეველო,
შემხვდი,
მოგყვები და
მეყვარები...
ბაიისფერი ბია
ბაიისფერი ბია
არწევს სიმშვიდის აკვანს,
შორს მთვარის სათიბია
ქარს რომ ზღვისაკენ წაყვა.
ზღვისკენ ქართაა თავლა,
შენც მათი გშვენის პარვა.
ტანზე აისხამ დავლად
მთვარის სათიბის ქარვას...
ელავს მზიური მძივით
ტუჩები სველი თუთის.
მკერდი ნასუსხი თივით,
ზედ ნათითური ხუთი.
არწევს სიმშვიდის კარავს
ბაიისფერი ბია,
რამდენი მოგიპარავს
მზისკენ რომ ქარნი რბიან...
შორ ზღვათა საიქიოს
მიაპობს მთვარის რაში,
შენი გაზრდილი სიო
გადაჩეხილა ცაში.
ის მზეს ზღვისაკენ წაყვა,
სად სათიბია მთვარის,
სად ისევ სცემენ თაყვანს
ბედაურები ქარის...
2006 წ.
გალაკტიონის ხიდთან.
გალაკტიონის ხიდთან
მუდამ ერთია სცენა,
სარკე სარკეში გადის
მინას ატყდება მინა.
(არ მოუხდება თბილისს
ეიფელი და სენა)
მხოლოდ მტკვარზე თუ კვნესის
არღანი “ჩემო ნინა”-ს.
შენი მიზიზით ალბათ
არ გვენატრება ლუვრი.
შენ საყურეში ნინა
შუქზე იმსხვრევა შუქი.
თქვი პოეტებმა რა ვქნათ
მტკვარში დახრჩობის სურვილს,
უბრალო თვითმკვლელობის
თუUაქვს ელფერი მუქი...
ჩვენ სისხლნარევი ლექსით
ვანთხევთ ძველისძველ წყენას,
მოგვიგონებენ ასე:
“იყვნენ დიდი ხნის წინათ.
არ სჭირდებოდა თბილისს
ეიფელი და სენა,
შენი უბრალო მზერით
ფრთა ფრთას ამსხვრევდა, ნინა”
გალაკტიონის ხიდთან
ტალღებად ვაწვენთ რითმებს.
სარკე სარკეში გადის,
მინას ატყდება მინა.
ეპატიება ალბათ
პოეტს (თუ მართლა ითმენს)
თავის დახრჩობა მტკვარში
უბრალო ლექსით: ნინა.
2007 წ.
