შემოქმედელი დავითი - Shemoqmedeli Daviti



მათიკო

(matiko)


საღამო ხანი იყო ტელეფონმა რომ დარეკა. ყურმილი დედაჩემმა აიღო.
ალო! ალო!... გაფითრებული შემობრუნდა შველას ითხოვს, მათიკოს ხმას ჰგავს.
შვილო!შვილო!.. ბებიაჩემმა ტირილი დაიწყო.
მამა ყურმილს ეცა, ტელეფონი მკვდარივით დუმდა.
ჩემი ბრალია, ამ ბოლო დროს, ერთხელ მაინც, უნდა მენახა ჩემი და ნაღვლიანად ამოილაპარაკა მამამ.
წავიდეთ, თქვა დედამ.
კიბეებზე სირბილით დავეშვით. ქუჩაში ქარი წამოხვეტილ ფოთლებს სახეში
გვაყრიდა და სიარულს გვიძნელებდა. კარი მამიდაჩემმა გაგვიღო.
შენ არ დაგვირეკე, ჰკითხა დედამ. არა, ტელეფონი დაზიანებული მაქვს, თქვა მამიდამ. დაბნეულებმა იმით, რომ ასეთ სასაცილო მდგომარეობაში აღმოვჩნდით ხმა ვერ ამოვიღეთ. მამიდამ სუფრა გააწყო. შამპანურზე გამგზავნეს. გვიან ღამემდე დავრჩით. მამიდამ ძველი დრო გაიხსენა, გიტარა გამოიტანა და უკრავდა. გამოვემშვიდობეთ. ქარი ჩამდგარიყო. ხვალინდელ ამინდს კარგი პირი უჩანდა. ტაქსების გაჩერებასთან გავედით. ტაქსი მოსვლას აგვიანებდა. ნეტა, ვის უჭირდა იმ უბედურს ?! თქვა ბებიამ და მხარზე ხელი დამადო. რაღაც უხერხული, არაბუნებრივი სიჩუმე იყო. მამაჩემი და დედაჩემი ზურგშექცევით იდგნენ.

































ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.