როგორ ვაფასებთ მამაკაცებს.
საინტერესოა არა? აბა, მოემზადეთ თქვენს გულებში ჩასახედად და დავიწყოთ!
1. ნუ რადგან ახლა სოცქსელების ეპოქაა, მოდით, "ფეისბუკით" დავიწყებ.
ადრე იყო ტენდენცია, რაც შეიძლებოდა მეტი "ფრენდი" გყოლოდა, რაშიც მე პირადად "ლუზერი" აღმოვჩნდი და ვერ ავცდი 500–ს, ახლა კი გოგონები სქესის მიხედვით იმატებ მეგობრებს.
ნუ შემედავებით. ზუსტად ვიცი. არ აქვს მნიშვნელობა, რომელი მხარე უგზავნის მეგობრობის მოწვევას, მთავარია, ერთი მათგანი მაინც აუცილებლად იყოს კაცი.
დამატების შემდეგ პირველივე, რასაც ჩვენ ვაკეთებთ, რა თქმა უნდა, მისი ფოტოების დათვალიერებაა. სწრაფადვე ვარჩევთ ჩვენს ფავორიტ სურათს და წარმოვიდგენთ როგორ ვსეირნობთ მასთან ერთად თბილისის ქუჩებში.
ფანტაზიას არ ვუჩივით და იმასაც წარმოვიდგენთ, როგორი სახლი აქვს. ფოტოებს თავიდან ვათვალიერებთ და ვცდილობთ იმის გარკვევას, თუ რომელია მის სახლში გადაღებული. (ხომ უნდა ვიცოდეთ, როგორ ცხოვრობს?) თუ ყველა ფოტო ბუნებაში ან რესტორანში აქვს გადაღებული, ესე იგი, ხელიდანაა წასული, დანგრეული სახლი აქვს და არაა პერსპექტიული პარტნიორი. თუ ფონად ევრორემონტი აქვს, ვიჯერებთ, რომ ეს სწორედ მისია და არა მისი ძმაკაცის და ვიწყებთ მასზე გამუდმებით ფიქრს...
მითხარით, ეს პარანოია არაა? რა სიგიჟეა ამდენი ფიქრი იმ მამაკაცზე, რომელსაც თქვენთვის ერთი სურათიც კი არ "დაულაიქებია"?
ზუსტად იცოდეთ: მამაკაცები იგივეს არ აკეთებენ. თქვენი ფოტოს ყოველ "კუთხე–კუნჭულს" არ ამოწმებენ, მით უმეტეს, თუ თქვენს ალბომებში ღრმა დეკოლტეიანი სურათები ჭარბობს.
თუ ეს ბიჭი მართლა "ფოტოგენურია" გორჩევთ პირდაპირ გამოელაპარაკოთ, რადგან თქვენს "მეგობრებშია" და შესაბამისად "თქვენს ხელთაა".
კითხეთ რას საქმიანობს, სად ცხოვრობს, რითი ერთობა. მოკლედ, პატარა უწყინარი ინფოებიდან შექმენით მისი "პროფილი" და მხოლოდ ამის შემდეგ დაიწყეთ თბილისის ქუჩებში მასთან ერთად "ოცნებებში" ხეტიალი.
2. ნელ–ნელა საქართველოშიც წამოვიდა უეცარი გაცნობების ტენდენცია
შესაძლოა, რომელიმე ბარში თქვენს მაგიდასთან ერთდროულად სამი სიმპათიური მამაკაცი აღმოჩნდეს. ამ დროს, როგორც წესი ქალები ვიბნევით და არ ვიცით, რომელი უნდა მოგვეწონოს, ამიტომ "მათ შორის ყველაზე ბანძს"ან სამივეს ერთნაირად "ვეპრანჭებით" ეს იმიტომ ხდება, რომ იმედი გვაქვს დროთა განმავლობაში რაღაც გამოიკვეთება და ჩვენი ფავორიტიც გამოჩნდება.
მერე იწყება უსასრულო რენტგენში გატარება. დაწყებული მისი ფეხსაცმელიდან, დამთავრებული იმით, იქნის თუ არა წარბებს. სამი კაცის ასე სინქრონში აღწერა მხოლოდ ქალის ტვინს შეუძლია.
გეთანხმებით, ეს დიდი ნიჭია, მაგრამ აქედან ვერაფერს მოიგებთ. მორჩით საჯარო გაპრანჭვას და გქონდეთ იმის ამბიცია, რომ ამ სამიდან "პირველს" მოეწონეთ და გაიპრანჭეთ მხოლოდ მისთვის.
არ არის აუცილებელი სამივესთვის გამოკითხვის ჩატარება, რადგან დიდი შანსია მეორე დღეს ვერცერთმა მათგანმა ვეღარ გიცნოთ (რა თქმა უნდა, სპეციალურად, თორემ ისე თქვენი დავიწყება შეუძლებელია)
3. უკვე იმდენად პარანოიაში გადაიზარდა მამაკაცების შეფასება ქალების მხირდან, რომ მგონი ჩვენს "იდეალურ" მამაკაცებსაც კი ვკარგავთ ამის გამო.
ახლავე აგიხსნით. როდესაც მართლა მოგწონს რომელიმე მამრობითი, ყველაფერი კარგადაა, კარგადაც აცვია, კარგადაც გექცევა, ყურადღებასაც იჩენს, ჩვენ გვიჩნდება იმის შეგრძნება, რომ მისი შეფასებისას რაღაც გამოგვრჩა, რომ შეუძლებელია მის პიროვნებას არ ჰქონდეს რაიმე დიდი ლაქა და ეს ეჭვებში გვაგდებს.
ვიწყებთ ყველაფერს თავიდან და ისე ვიქექებით მის ცხოვრებაში, როგორც ჩვენი გარდერობის ყველაზე ბნელ კუთხეში, სადაც, ზუსტად ვიცით, რომ ყველაფერი დიდი ხნის გადასაყრელი ინახება.
ნუ იცხოვრებთ ილუზიებით. თქვენც ხომ იცით, რომ ქალი ხართ და აუცილებლად იპოვით იმას, რასაც ეძებთ. აუცილებლად აღმოაჩენთ რაიმე ნაკლს და მერე საკუთარ თავს დაუწყებთ იმის მტკიცებას, რომ თქვენი ბრალი არაფერი არაა, რომ მას წარსულში რაიმე რომ არ მიექარა, ახლა ერთად იქნებოდით.
მაინტერესებს, ამ დროს საკუთარ თავს რატომ არ ვაფასებთ ხოლმე იგივე კრიტერიუმებით? არც ჩვენ გვაქვს უმწიკლო ისტორია. აბა გაიხსენეთ რამდენჯერ დაგილევიათ სადმე ბარში და რაღაც სისულელეები გიკეთებიათ? ასეთი რაღაცები თბილისს არ ავიწყდება.
ან ის მაინც გაიხსენეთ როგორ მოგწონდათ ცოლიანი მამაკაცი, რომელიც "გეგონათ, რომ არ იყო ცოლიანი", ან ის მაინც გაიხსენეთ, რამდენი რამ დაგიმალავთ მისთვის, მხოლოდ იმიტომ, რომ იდეალური გამოჩენილიყავით.
ახლა მეტყვის ვიღაც, არაფერს ვმალავო! აბა, ტონალურს რომ ისვამთ სახეზე "ტარანტულების" დასაფარად, ეგ დამალვა არაა? ასეთი "მინიატურული" რაღაცებით წარმოიშვება ხოლმე ტოტალური ტყუილები. ასე რომ, მორჩით ერთი ადგილის წინ და უკან ქნევას. ნუ წაიღეთ ტვინი. შეირგეთ ეს თქვენი კარგად შეფასებული (მაქსიმალური ქულა 4 მინუსით) მამაკაცი და იცხოვრეთ რამდენ ხანსაც გაქაჩავთ, მაგრამ ბედნიერად.
და კიდევ, აუცილებლად უნდა აღვნიშნო ერთი რამ. ნუ გავიწყდებათ, რომ მამაკაცებსაც აქვთ თავიანთი შეფასების სისტემა და ეს (ხუმრობა იქით იყოს და) ხშირად მართლა არ არის უზარმაზარი მკერდი ან გრძელი ფეხები. ჩვენს ეპოქაში მამრებიც მიხვდნენ, რომ რეალური ქალები სჭირდებათ, რომლებსაც რეალური გრძნობები გააჩნიათ.
იყავით ბუნებრივი და გახსნილი და ისიც ასეთი იქნება. ეს ზუსტად ვიცი.
თუ თქვენ თავად მოუყვებით თქვენს ნაკლებზე, ისიც დაუფარავად გიამბობთ ყველაფერს... და ამის მერე ზედმეტი ენერგიის ხარჯვის გარეშე შეძლებთ განსაზღვრას ის თქვენი პარტნიორი უნდა
გახდეს თუ "მეგობრად დარჩენილი" ბიჭი.
საინტერესოა არა? აბა, მოემზადეთ თქვენს გულებში ჩასახედად და დავიწყოთ!
1. ნუ რადგან ახლა სოცქსელების ეპოქაა, მოდით, "ფეისბუკით" დავიწყებ.
ადრე იყო ტენდენცია, რაც შეიძლებოდა მეტი "ფრენდი" გყოლოდა, რაშიც მე პირადად "ლუზერი" აღმოვჩნდი და ვერ ავცდი 500–ს, ახლა კი გოგონები სქესის მიხედვით იმატებ მეგობრებს.
ნუ შემედავებით. ზუსტად ვიცი. არ აქვს მნიშვნელობა, რომელი მხარე უგზავნის მეგობრობის მოწვევას, მთავარია, ერთი მათგანი მაინც აუცილებლად იყოს კაცი.
დამატების შემდეგ პირველივე, რასაც ჩვენ ვაკეთებთ, რა თქმა უნდა, მისი ფოტოების დათვალიერებაა. სწრაფადვე ვარჩევთ ჩვენს ფავორიტ სურათს და წარმოვიდგენთ როგორ ვსეირნობთ მასთან ერთად თბილისის ქუჩებში.
ფანტაზიას არ ვუჩივით და იმასაც წარმოვიდგენთ, როგორი სახლი აქვს. ფოტოებს თავიდან ვათვალიერებთ და ვცდილობთ იმის გარკვევას, თუ რომელია მის სახლში გადაღებული. (ხომ უნდა ვიცოდეთ, როგორ ცხოვრობს?) თუ ყველა ფოტო ბუნებაში ან რესტორანში აქვს გადაღებული, ესე იგი, ხელიდანაა წასული, დანგრეული სახლი აქვს და არაა პერსპექტიული პარტნიორი. თუ ფონად ევრორემონტი აქვს, ვიჯერებთ, რომ ეს სწორედ მისია და არა მისი ძმაკაცის და ვიწყებთ მასზე გამუდმებით ფიქრს...
მითხარით, ეს პარანოია არაა? რა სიგიჟეა ამდენი ფიქრი იმ მამაკაცზე, რომელსაც თქვენთვის ერთი სურათიც კი არ "დაულაიქებია"?
ზუსტად იცოდეთ: მამაკაცები იგივეს არ აკეთებენ. თქვენი ფოტოს ყოველ "კუთხე–კუნჭულს" არ ამოწმებენ, მით უმეტეს, თუ თქვენს ალბომებში ღრმა დეკოლტეიანი სურათები ჭარბობს.
თუ ეს ბიჭი მართლა "ფოტოგენურია" გორჩევთ პირდაპირ გამოელაპარაკოთ, რადგან თქვენს "მეგობრებშია" და შესაბამისად "თქვენს ხელთაა".
კითხეთ რას საქმიანობს, სად ცხოვრობს, რითი ერთობა. მოკლედ, პატარა უწყინარი ინფოებიდან შექმენით მისი "პროფილი" და მხოლოდ ამის შემდეგ დაიწყეთ თბილისის ქუჩებში მასთან ერთად "ოცნებებში" ხეტიალი.
2. ნელ–ნელა საქართველოშიც წამოვიდა უეცარი გაცნობების ტენდენცია
შესაძლოა, რომელიმე ბარში თქვენს მაგიდასთან ერთდროულად სამი სიმპათიური მამაკაცი აღმოჩნდეს. ამ დროს, როგორც წესი ქალები ვიბნევით და არ ვიცით, რომელი უნდა მოგვეწონოს, ამიტომ "მათ შორის ყველაზე ბანძს"ან სამივეს ერთნაირად "ვეპრანჭებით" ეს იმიტომ ხდება, რომ იმედი გვაქვს დროთა განმავლობაში რაღაც გამოიკვეთება და ჩვენი ფავორიტიც გამოჩნდება.
მერე იწყება უსასრულო რენტგენში გატარება. დაწყებული მისი ფეხსაცმელიდან, დამთავრებული იმით, იქნის თუ არა წარბებს. სამი კაცის ასე სინქრონში აღწერა მხოლოდ ქალის ტვინს შეუძლია.
გეთანხმებით, ეს დიდი ნიჭია, მაგრამ აქედან ვერაფერს მოიგებთ. მორჩით საჯარო გაპრანჭვას და გქონდეთ იმის ამბიცია, რომ ამ სამიდან "პირველს" მოეწონეთ და გაიპრანჭეთ მხოლოდ მისთვის.
არ არის აუცილებელი სამივესთვის გამოკითხვის ჩატარება, რადგან დიდი შანსია მეორე დღეს ვერცერთმა მათგანმა ვეღარ გიცნოთ (რა თქმა უნდა, სპეციალურად, თორემ ისე თქვენი დავიწყება შეუძლებელია)
3. უკვე იმდენად პარანოიაში გადაიზარდა მამაკაცების შეფასება ქალების მხირდან, რომ მგონი ჩვენს "იდეალურ" მამაკაცებსაც კი ვკარგავთ ამის გამო.
ახლავე აგიხსნით. როდესაც მართლა მოგწონს რომელიმე მამრობითი, ყველაფერი კარგადაა, კარგადაც აცვია, კარგადაც გექცევა, ყურადღებასაც იჩენს, ჩვენ გვიჩნდება იმის შეგრძნება, რომ მისი შეფასებისას რაღაც გამოგვრჩა, რომ შეუძლებელია მის პიროვნებას არ ჰქონდეს რაიმე დიდი ლაქა და ეს ეჭვებში გვაგდებს.
ვიწყებთ ყველაფერს თავიდან და ისე ვიქექებით მის ცხოვრებაში, როგორც ჩვენი გარდერობის ყველაზე ბნელ კუთხეში, სადაც, ზუსტად ვიცით, რომ ყველაფერი დიდი ხნის გადასაყრელი ინახება.
ნუ იცხოვრებთ ილუზიებით. თქვენც ხომ იცით, რომ ქალი ხართ და აუცილებლად იპოვით იმას, რასაც ეძებთ. აუცილებლად აღმოაჩენთ რაიმე ნაკლს და მერე საკუთარ თავს დაუწყებთ იმის მტკიცებას, რომ თქვენი ბრალი არაფერი არაა, რომ მას წარსულში რაიმე რომ არ მიექარა, ახლა ერთად იქნებოდით.
მაინტერესებს, ამ დროს საკუთარ თავს რატომ არ ვაფასებთ ხოლმე იგივე კრიტერიუმებით? არც ჩვენ გვაქვს უმწიკლო ისტორია. აბა გაიხსენეთ რამდენჯერ დაგილევიათ სადმე ბარში და რაღაც სისულელეები გიკეთებიათ? ასეთი რაღაცები თბილისს არ ავიწყდება.
ან ის მაინც გაიხსენეთ როგორ მოგწონდათ ცოლიანი მამაკაცი, რომელიც "გეგონათ, რომ არ იყო ცოლიანი", ან ის მაინც გაიხსენეთ, რამდენი რამ დაგიმალავთ მისთვის, მხოლოდ იმიტომ, რომ იდეალური გამოჩენილიყავით.
ახლა მეტყვის ვიღაც, არაფერს ვმალავო! აბა, ტონალურს რომ ისვამთ სახეზე "ტარანტულების" დასაფარად, ეგ დამალვა არაა? ასეთი "მინიატურული" რაღაცებით წარმოიშვება ხოლმე ტოტალური ტყუილები. ასე რომ, მორჩით ერთი ადგილის წინ და უკან ქნევას. ნუ წაიღეთ ტვინი. შეირგეთ ეს თქვენი კარგად შეფასებული (მაქსიმალური ქულა 4 მინუსით) მამაკაცი და იცხოვრეთ რამდენ ხანსაც გაქაჩავთ, მაგრამ ბედნიერად.
და კიდევ, აუცილებლად უნდა აღვნიშნო ერთი რამ. ნუ გავიწყდებათ, რომ მამაკაცებსაც აქვთ თავიანთი შეფასების სისტემა და ეს (ხუმრობა იქით იყოს და) ხშირად მართლა არ არის უზარმაზარი მკერდი ან გრძელი ფეხები. ჩვენს ეპოქაში მამრებიც მიხვდნენ, რომ რეალური ქალები სჭირდებათ, რომლებსაც რეალური გრძნობები გააჩნიათ.
იყავით ბუნებრივი და გახსნილი და ისიც ასეთი იქნება. ეს ზუსტად ვიცი.
თუ თქვენ თავად მოუყვებით თქვენს ნაკლებზე, ისიც დაუფარავად გიამბობთ ყველაფერს... და ამის მერე ზედმეტი ენერგიის ხარჯვის გარეშე შეძლებთ განსაზღვრას ის თქვენი პარტნიორი უნდა
გახდეს თუ "მეგობრად დარჩენილი" ბიჭი.