სოფო ნიჟარაძე და მისი შეყვარებული ხალხს ემალებიან



ბოლო 12 წელია, მომღერალი სოფო ნიჟარაძე ახალ წელს თავის სახლში არ შეხვედრია. ოჯახურ სიმყუდროვეს ხმაური და სცენაზე დგომა ურჩევნია. შარშანდელ ახალ, 2010 წელს ბათუმში ხოსე კარერასის გვერდით შეხვდა. ასეთმა დასაწყისმა მას წარმატებების მთელი წყება მოუტანა. მთელი წლის განმავლობაში მსოფლიო ვარსკვლავებთან ერთად მღეროდა.

2011 წლის პირველ ღამეს სოფოს ცხოვრებაში იგივე განმეორდა, მის გვერდით ისევ მსოფლიო ვარსკვლავი იდგა – ანდრეა ბოჩელი. ვნახოთ, რას მოუტანს მას ამჯერად ასეთი დასაწყისი, იმედია, ყველაფერ კარგს, მით უმეტეს, რომ სოფო შეყვარებულია, თუმცა ყველაფერს აკეთებს იმისათვის, რომ მისი პირადი ცხოვრება გასაიდუმლოებული იყოს.

სოფო ნიჟარაძე:

– 2010 წელი ჩემთვის ძალიან ბედნიერი იყო, ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ ერთი წლის წინ, ახალი წლის ღამეს, ოცნება ამიხდა და ხოსე კარერასთან დუეტი ვიმღერე. ბევრი დამთხვევა იყო, მაშინ წითელი კაბა მეცვა და მთელი წლის განმავლობაში სცენაზე სულ წითელი კაბით ვიდექი, ევროვიზიაზეც და კრის დე ბურგთან დუეტის დროსაც. წარმატებული წელიწადი დააგვირგვინა მსოფლიოს ერთ–ერთ უძლიერეს მომღერალ ანდრია ბოჩელთან დუეტში სიმღერამ. მასთან სიმღერაზე ბავშვობიდან ვოცნებობდი. ეს ჩემი ყველაზე დიდი ახდენილი ოცნებაა.

– იმისათვის, რომ წელს წარმატებული უწოდოთ, კარიერის გარდა კიდევ რა ფაქტორებია მნიშვნელოვანი?

– საერთოდ, ძალიან ოპტიმისტი ვარ, სულ პატარა რაღაცაც კი ძალიან მიხარია. გასული წელი იმიტომაც იყო კარგი, რომ ყველა ჩემი საყვარელი ადამიანი კარგად და ჯანმრთელად მყავს. მქონდა ბევრი გასტროლი, შეხვედრა... ვნატრობ, რომ 2011 წელიც მინიმუმ ასეთი მქონდეს.

– როცა ახალ წელს სცენაზე ხვდებით, ასეთ დროს თუ ახერხებთ, ღამის 12 საათზე სურვილი ჩაუთქვათ?

– როდესაც კონცერტის დროს ვხვდები ახალ წელს, ზუსტად 12 საათზე ფეიერვერკია, რაც იმის საშუალებას მაძლევს, რომ დავფიქრდე ჩემს ოცნებებსა და სურვილებზე. სამწუხაროდ, იმის დრო არ მაქვს, რომ საახალწლო რიტუალი დავიცვა და შამპანურში ფერფლი ჩავყარო.

– რა ასაკმდე გჯეროდათ თოვლის პაპის არსებობა?

– ადრეულ ასაკში. საერთოდ, ჩემს ცხოვრებაში ყველაფერი ადრეულად ხდებოდა. რვა თვის ვიყავი, ლაპარაკი რომ დავიწყე, წლინახევრისა ავმღერდი. რაც თავი მახსოვს, არასოდეს მჯეროდა თოვლის ბაბუის, უბრალოდ ძალით ვიჯერებდი. ვიცოდი, რომ თუ არ დავიჯერებდი მის არსებობას, მაშინ ჩემი მშობლები საჩუქარს არ გამიკეთებდნენ. თავს ვიტყუებდი, გულის სიღრმეში კი ყოველთვის ვიცოდი, საჩუქრები ვისგანაც იყო. მიუხედავად ასეთი რეალისტური განწყობისა, ვთვლი, რომ ბუნებით მაინც მეოცნებე ვარ. სულ მგონია, როცა რაღაც ცუდი ხდება, ეს ტყუილია. მაგალითად, ცოტა ხნის წინ გადაცემა "ინტუიციაში" მივიღე მონაწილეობა. როდესაც ადამიანის გამოცნობაში შევცდი, სულ მეგონა, რომ მეტყოდნენ, ეს ხუმრობა იყოო. ბოლოს რომ მითხრეს, გადაცემა მართლაც დამთავრდა და წააგეო, არ მჯეროდა. მაინც ველოდი, რომ გამომიტყდებოდნენ, მოგატყუეთ, თამაშს ვაგრძელებთო. ცხოვრებაში სულ კარგს ველი და ალბათ ასეთი შემართებით რომ ვარ, ამიტომაც ბევრი კარგი რამ ხდება.

– ახალი წლის ღამე თქვენთვის რას ნიშნავს?

– ყველაზე ნამდვილი სოფო ამ ღამეს ვხდები, ძალიან მხიარული და დადებითი ემოციებით ვარ სავსე. აღარც კი მახსოვს, ბოლოს ახალ წელს სახლში როდის შევხვდი, 10–12 წელია სულ სცენაზე ვეგებები. ხანდახან მიოცნებია, რა კარგი იქნება, სახლში, მშვიდ გარემოში რომ ვიყო–მეთქი, მაგრამ მერე ვხვდები, რამდენად უკეთესია ხმაურიანი, მხიარული ახალი წელი. სახლში რომ ვიჯდე და ტელევიზიით ვუყურებდე კონცერტს, ალბათ გავგიჟდები, ისე მომინდება იმ სცენაზე დგომა. სამაგიეროდ, შობა ჩემთვის უფრო ოჯახურ დღესასწაულთან ასოცირდება, ამ დროს სახლში, ჩემიანებთან ყოფნა ყველაზე მეტად მსიამოვნებს.

– საახალწლო სუფრიდან ყველაზე მეტად რა გიყვართ?

– საცივი, რომელსაც განსაკუთრებულად ამზადებს დედაჩემი. ჩემი გრაფიკის გამო დედამაც შეცვალა თავისი წესები და გემრიელ საცივს უკვე შობისთვის ამზადებს. მართლაც ზღაპრული საცივის გაკეთება იცის, ჩემგან განსხვავებით, ყველა საჭმელს გემრიელად ამზადებს. უბრალოდ დრო არ მაქვს, თორემ ყველაფერი ვიცი და რომ დამჭირდეს, გავაკეთებ. ერთხელ მოსკოვში ისეთი გემრიელი ხაჭაპური გავაკეთე, არავინ მიჯერებდა, ჩემი ნახელავი რომ იყო. ბოლოს მოვიტყუე, ხო, მე არ გამიკეთებია–მეთქი.

საახალწლო განწყობას ნაძვის ხის მორთვით ვიქმნი. ეს ერთადერთი რამ არის, რასაც საახალწლოდ ვაკეთებ. მის მორთვას შემოქმედებით პროცესს ვადარებ და ამიტომ არავის ვუთმობ. ამ დროს ვიწყებ ფიქრს ფერების შეხამებაზე, განწყობაზე, სილამაზეზე... ძირითადად მიყვარს სადა, ორ ფერში გადაწყვეტილი ნაძვის ხე. ალბათ იმიტომ, რომ ცხოვრებაში მეც ასე ვიმოსები. ჩაცმულობაში ძირითადად ორ ფერს ვიყენებ. ვფიქრობ, რომ ჩემი მორთული ნაძვის ხე გარკვეულწილად მე მგავს.

– ახალ წელს ახალი სამოსით ხვდებიან. თქვენც იცავთ ამ ტრადიციას?

– კი, ამ რიტუალის დაცვა ძალიან მიყვარს. უკვე რამდენიმე წელია, ახალი წლის ღამეს ახალი კაბით ვხვდები. 2010 წელს სიმონ მაჩაბელის კაბით შევხვდი, წელს გავითვალისწინე თეთრი კატა–კურდღლის წლის ტენდენციები და ვერცხლისფერ–თეთრი კაბა ჩავიცვი, რომელიც ავთო ცქვიტინიძემ და თამუნა ინგოროყვამ შემიკერეს.

– როდესაც იცით, რომ პარტნიორობა უნდა გაუწიოთ ისეთი დონის ვარსკვლავებს, როგორებიც არიან ხოსე კარერასი, პლასიდო დომინგო, კრის დე ბურგი და ანდრია ბოჩელი, რა გრძნობა გეუფლებათ?

– პირველი ემოცია, რა თქმა უნდა, ძალიან დიდი სიხარულია. შემდეგ მოდის შიში, რომ ვაითუ, ვერ მოვასწრო კარგად მომზადება და იმაზე ვფიქრობ, რამე არ შემეშალოს. როცა სცენაზე მსოფლიო დონის პარტნიორი გიდგას, იქ ერთი პატარა შეცდომაც კი დაუშვებელია. ყველაზე მეტად ამ დროს გაციების მეშინია.

– ალბათ შოუბიზნესში ბევრს შურს თქვენი, ხშირად ამბობენ, რატომ მაინცდამაინც სოფოო. ბევრ მომღერალს მოუნდებოდა თქვენს ადგილზე ყოფნა, ეს რამდენად მოქმედებს თქვენზე?

– ასეთ რაღაცეებს ყურადღებას არ ვაქცევ და არც განსაკუთრებული შური მიგრძვნია. შოუბიზნესში, განსაკუთრებით ჩემს თანატოლებთან, ძალიან კარგი ურთიერთობა მაქვს, მაგრამ ახლოს არავისთან ვმეგობრობ, ალბათ იმიტომ, რომ სხვა ქვეყანაში ვცხოვრობდი. კი, ზოგადად, შოუბიზნესში ერთმანეთის წარმატება დიდად არ უხარიათ, მაგრამ ეს მე მაინცდამაინც არ მაღელვებს. ჩემს გზას მივუყვები, სხვისი ცხოვრება არასოდეს მაინტერესებს და არც არასოდეს შემშურებია სხვისი. პირიქით, ვფიქრობ, რაც უფრო მეტი ადამიანი გაიტანს ჩვენი ქვეყნის სახელს მსოფლიოში, მით უკეთესი იქნება ჩვენთვის. კონკურენციის არ მეშინია. არ შეიძლება კარგი მხოლოდ ერთი და ორი იყოს, უნდა იყოს ათი და ოცი, თანაც ამის რესურსი ნამდვილად გვაქვს. ჩემი დევიზია, თუ გინდა, რამე დამიმტკიცო, ადექი და შენც იმუშავე, წარმატების შანსი ყველას აქვს. სანამ თბილისში ჩამოვიდოდი, ყველას ჰქონდა იმის შანსი, რომ წარმატებული მომღერალი გამხდარიყო და ბუნებრივია, ბევრი არის კიდეც. ჩემთვის მნიშვნელოვანია, ხალხი რას ფიქრობს და როგორ მოსწონთ ჩემი შემოქმედება.

– არსებობს კიდევ ქალური მეტოქეობა, შური, არც ეს გიგრძვნიათ?

– სულხან–საბა ორბელიანს სიტყვა "შური" არაჩვეულებრივად აქვს განმარტებული – "შური, ეს არის წუხილი სხვისა სიკეთესა ზედა". არ მესმის, რატომ უნდა გშურდეს სხვისი სიკეთის და ბედნიერების.

– ფაქტია, რომ იღბალმაც არ გიმტყუნათ. თავის დროზე ჩახვედით მოსკოვში, სადაც არავინ გიცნობდათ და მიაღწიეთ წარმატებას, შემდეგ ჩამოხვედით თბილისში და აქაც პრიმა–მომღერლის სტატუსი მიიღეთ.

– რა თქმა უნდა, მარტო ნიჭი არაფერია, თუ არ გაგიმართლა. ბედი თუ არ გაქვს, შეიძლება დაიკარგო. ღმერთს უნდა უყვარდე, რომ ნიჭთან ერთად იღბალიც გიბოძოს. შეიძლება საჭირო დროს საჭირო ადგილას აღმოვჩნდი და ამიტომაც მივაღწიე წარმატებას. ბევრმა ნიჭიერმა ადამიანმა ვერ აისრულა სურვილები. იღბლიანი რომ ვარ, მაშინ დავრწმუნდი, როცა რუსულ მიუზიკლ "რომეო და ჯულიეტაში" მოვხვდი. კასტინგზე როცა მივედი, მომისმინეს და მითხრეს, ჯულიეტასთვის ზედმეტად მაღალი ხარ და, როგორც ჩანს, სიმსუქნისკენ გაქვს მიდრეკილებაო. არადა, რომეოს როლზე 1,95 სანტიმეტრიანი ბიჭი ჰყავდათ დამტკიცებული, მე კი 1,73 სმ ვარ და მაშინ 50 კილოს ვიწონიდი. მივხვდი, რომ უარი სხვა რამის გამო მივიღე. რომ გავდიოდი, ყოველგვარი აღელვების გარეშე ჩემთვის ჩავილაპარაკე, თქვენ კიდევ გაიგებთ ჩემს შესახებ–მეთქი. ეს სიტყვები რეჟისორს შემთხვევით გაუგონია და უთქვამს, ეს გოგო დააბრუნეთო. ეს გამართლება იყო, რადგან ფაქტობრივად წაგებული კონკურსი მოვიგე. ერთი წამით არ ვნანობ, რომ მოსკოვიდან წამოვედი, არადა დღემდე ძალიან დიდ ჰონორარებს მთავაზობენ, ოღონდ უკან დავბრუნდე.

– რამდენად მოქმედებს თქვენზე ჭორები?

– მესმის, რომ ეს პატარა ქვეყანაა და აქ ყოველთვის ბევრს ჭორაობენ. საბედნიეროდ, ჩემზე ცუდ რაღაცეებს ნაკლებად ლაპარაკობენ.

– ყოველთვის ამბობთ, რომ ხართ შეყვარებული, მაგრამ არ ამხელთ ვინაობას და საზოგადოებაში ყოველთვის მარტო ჩნდებით. ეს რითი აიხსნება?

– არ მინდა, ჩემი სიყვარული სალაპარაკო თემა იყოს. მე და ჩემი შეყვარებული ისეთ ადგილებში ვხვდებით ერთმანეთს, სადაც, ნაკლებად, რომ ვინმემ შეგვნიშნოს. ცნობისმოყვარე ადამიანებს ადვილად ვემალებით. ბევრი მომღერალი იმაზე მუშაობს, რომ რაც შეიძლება სკანდალური იყოს და ბევრი ილაპარაკოს პირად ცხოვრებაზე. ჩემთვის კი უკეთესია, ნაკლებად გავხდე საჭორაო თემა.

– როცა მოსკოვში იყავით, თქვენს პირად ცხოვრებაზე ბევრს წერდნენ და თქვენც ბევრს ლაპარაკობდით, მათ შორის, ცნობილ ჰოკეისტ პაველ ბურესთან მეგობრობაზეც.

– ალბათ იმიტომ, რომ მაშინ პატარა ვიყავი და ამაზე ნაკლებად ვფიქრობდი. წლებთან ერთად მომემატა აზრი და ჭკუა, ვიცი, როგორ უნდა მოვიქცე, რომ ჩემზე ნაკლებად ილაპარაკონ. მე და ჩემი შეყვარებული არ დავდივართ ისეთ ადგილებში, სადაც პრესა და ტელევიზიაა. შეიძლება ასეთ ღონისძიებაზე ვიყოთ, მაგრამ ვერავინ შენიშნავს, რომ ჩვენს შორის რაიმე სიმპათია არსებობს.

– 2011 წლის თქვენს გეგმებში გათხოვება თუ შედის?

– არა, გათხოვება არ მინდა. ვფიქრობ, რომ ეს ჯერ ადრეა. 2011 წელს ბევრი გეგმა მაქვს. ხანდახან ჩემი ცხოვრების გრაფიკს რომ ვუყურებ, ვფიქრობ – ვინ შეიძლება ჩემნაირი ქალი ცოლად მოიყვანოს? ვინ შეეგუება ისეთ ცოლს, რომელიც ერთ დღეს მოზამბიკშია და მეორე დღეს სადმე ჩრდილოეთში?

– მეკვლედ თუ ყოფილხართ და როგორი ფეხი გაქვთ?

– თავს არ ვიქებ, მაგრამ ვიტყვი, ვინც კი ჩემთან ურთიერთობას, მეგობრობას იწყებს, ის აუცილებლად ხდება წარმატებული. ვცდილობ, მეკვლედ ნაკლებად ვიარო, რადგან ცოტათი მეშინია. ამ დროს ვფიქრობ, როგორ წარიმართება იმ ოჯახის ცხოვრება, ბედი... მეკვლეობასთან დაკავშირებით ბევრი ცრურწმენა მაქვს, მაგრამ სადაც ვყოფილვარ, ყველას კარგად წასვლია საქმე.


sana.ge
































ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.