მარიამ მარგველაშვილი მრავალი წელია ოჯახთან ერთად გერმანიის ქალაქ დიუსელდორფში ცხოვრობს. 14 წლის გოგონამ წარმატებას მიაღწია უამრავ სფეროში და ამიტომაც მასზე ხშირად წერენ გერმანული პოპულარული ჟურნალ-გაზეთები. 2012 წელს მარიამმა სილამაზის კონკურს "დიუსელდორფის სახეში" გაიმარჯვა და ქალაქის ულამაზეს გოგონად აღიარეს. გარდა ამისა, მასზე, როგორც წარმატებულ და ნიჭიერ მოზარდზე, ფილმიც გადაიღეს... მარიამი წინასაახალწლოდ საქართველოს ოჯახთან ერთად ესტუმრა.
- ათი წელიწადია ახალ წელს საქართველოში არ შევხვედრივარ და მიხარია, რომ 2013 წლის შემობრძანებას ჩემს სამშობლოში შევხვდი. სასიამოვნოდ გავატარე დრო ნათესავებთან, მეგობრებთან და მეზობლებთან ერთად.
- გერმანიაში ძალიან წარმატებული ხარ...
- ვსწავლობ ენათმეცნიერ გიორესის სახელობის დიუსელდორფის ჰუმანიტარულ გიმნაზიაში, სწორედ ამ გიმნაზიისა და ჩემი მშობლების დამსახურებაა, რომ ვფლობ ქართულ, რუსულ, გერმანულ, ფრანგულ და ინგლისურ ენებს. ახლა ლათინურ ენასაც ვსწავლობ. სასკოლო არდადეგებზე პრაქტიკა იურიდიულ კომპანიაში გავიარე, უამრავი რამ ვისწავლე და შეიძლება ითქვას, ვიმუშავე კიდეც. მომავალ არდადეგებზე კი ერთ-ერთ ტელეკომპანიაში გავივლი პრაქტიკას.
- კი მაგრამ, სკოლის მოსწავლემ იურიდიულ კომპანიაში გაიარე პრაქტიკა?
- გერმანიაში მე-10 კლასელი მოზარდი უკვე აბიტურიენტია და სხვადასხვა დაწესებულებაში იმიტომ გვიტარებენ პრაქტიკას, რომ ეს პროფესიის სწორად არჩევაში გვეხმარება. ძალიან მომეწონა იურისტობა, მაგრამ ზუსტად ვიცი, რომ სცენის გარეშე ვერ გავძლებ. პატარა რომ ვიყავი, ვამბობდი, დილით ბანკში ვიმუშავებ, შუადღეს - საიდუმლო ორგანიზაციაში ჯაშუშად, საღამოს კი კონცერტებზე ვიმღერებ-მეთქი (იცინის).
- ჯაშუშობა რატომ გინდოდა?
- ფილმებიდან მომწონდა ასეთი სტილის ცხოვრება. ახლაც ასე ვარ, ერთ ადგილზე ვერ ვჩერდები - უნდა ვცეკვავდე ან ვმღეროდე. დაახლოებით ერთი წლის წინ საკარნავალო კომიტეტის მიერ გამოცხადებულ კასტინგში გავიმარჯვე და სამუშაოდ ამიყვანეს. ამის შემდეგ ვცეკვავ კარნავალებზე, რომელიც გერმანიაში ყოველ თებერვალს იმართება. გარდა ამისა, გამოცხადებული იყო სილამაზის კონკურსი "დიუსელდორფის სახე", სადაც 200 გოგონადან 7 საუკეთესო აგვირჩიეს და პირველი ადგილი მე მხვდა წილად.
- ვიცი, რომ ფილმშიც გადაგიღეს...
- კომპანია ვე-დე-ერ-ის დაკვეთით, გერმანელმა რეჟისორმა რენატე გუნთა-გრინმა გადაიღო მხატვრულ-დოკუმენტური ფილმი, სახელწოდებით "ორი ახალგაზრდის აწმყო და მომავალი." ფილმში მოთხრობილია ორი მოზარდის განსხვავებულ ცხოვრებაზე. ერთ მათგანს, სკოლის გარდა, აქვს უამრავი ჰობი, დადის სხვადასხვა წრეზე, ხოლო მეორეს არაფერი აინტერესებს. ქალბატონმა რენატემ სწორედ მე ამირჩია ფილმის გმირად, სადაც დაწვრილებით არის ასახული ჩემი მრავალფეროვანი ცხოვრება, სად და როგორ ვცხოვრობ, რას ვაკეთებ დამატებით სასწავლო კურსებზე, რა ნიშნებს ვიღებ, აგრეთვე, როგორ ვმღერი სკოლის და, პარალელურად, წმინდა ანდრიას სახელობის მუსიკალურ გუნდში... ფილმის მეორე ნაწილის გმირად კიოლნის მკვიდრი, თორმეტი წლის ფაბიანი აირჩიეს, რომელიც დაბალი რანგის სკოლის გარდა არსად დადის და არც არაფერი აინტერესებს. ფილმის ქრონომეტრაჟი 45-წუთიანია. პრემიერა კი 2012 წლის შემოდგომაზე გაიმართა და დიდი მოწონება დაიმსახურა. ჩემთან და ფაბიანთან ინტერვიუ ჩაწერეს ისეთმა პოპულარულმა ჟურნალებმა, როგორებიცაა "ბრავო" და "ბრავო, გოგონებო".
- მალე კვლავ გერმანიაში დაბრუნდები. როგორი იყო საქართველოში გატარებული რამდენიმე დღე?
- არაჩვეულებრივი. რაც ყველაზე მეტად მახარებს, ჩავწერე კომპოზიტორ მარიკა მირველაშვილის სიმღერა, რომელიც სპეციალურად ჩემთვის დაწერა. მარიკა,
ყოველთვის, როდესაც საქართველოში ჩამოვდივარ, ერთ სიმღერას "მახვედრებს" ხოლმე.
- რას უსურვებდი ქართველ თანატოლებს?
- მინდა, რომ ჩემს ქართველ თანატოლებს ნიჭის რეალიზების მეტი საშუალება მიეცეთ, მეტი გასაქანი ჰქონდეთ და თვითონაც უფრო აქტიურები იყვნენ. საქართველო კარგი ქვეყანაა, ძალიან თბილი ხალხი ცხოვრობს. ჩემი ხელოვნების მასწავლებელი მარტინ შტაინერი საქართველოში ნამყოფია და აღფრთოვანებას ვერ მალავს ქართული სტუმართმოყვარეობით, კულტურით და, რაღა თქმა უნდა, კერძებით. საქართველოთი ასევე აღფრთოვანებულია წმინდა ანდრიას სახელობის გუნდის მუსიკალური ხელმძღვანელიც. ამიტომაც ვუყვარვარ გამორჩეულად და აღმერთებს ქართულ "მრავალჟამიერს".
- ათი წელიწადია ახალ წელს საქართველოში არ შევხვედრივარ და მიხარია, რომ 2013 წლის შემობრძანებას ჩემს სამშობლოში შევხვდი. სასიამოვნოდ გავატარე დრო ნათესავებთან, მეგობრებთან და მეზობლებთან ერთად.
- გერმანიაში ძალიან წარმატებული ხარ...
- ვსწავლობ ენათმეცნიერ გიორესის სახელობის დიუსელდორფის ჰუმანიტარულ გიმნაზიაში, სწორედ ამ გიმნაზიისა და ჩემი მშობლების დამსახურებაა, რომ ვფლობ ქართულ, რუსულ, გერმანულ, ფრანგულ და ინგლისურ ენებს. ახლა ლათინურ ენასაც ვსწავლობ. სასკოლო არდადეგებზე პრაქტიკა იურიდიულ კომპანიაში გავიარე, უამრავი რამ ვისწავლე და შეიძლება ითქვას, ვიმუშავე კიდეც. მომავალ არდადეგებზე კი ერთ-ერთ ტელეკომპანიაში გავივლი პრაქტიკას.
- კი მაგრამ, სკოლის მოსწავლემ იურიდიულ კომპანიაში გაიარე პრაქტიკა?
- გერმანიაში მე-10 კლასელი მოზარდი უკვე აბიტურიენტია და სხვადასხვა დაწესებულებაში იმიტომ გვიტარებენ პრაქტიკას, რომ ეს პროფესიის სწორად არჩევაში გვეხმარება. ძალიან მომეწონა იურისტობა, მაგრამ ზუსტად ვიცი, რომ სცენის გარეშე ვერ გავძლებ. პატარა რომ ვიყავი, ვამბობდი, დილით ბანკში ვიმუშავებ, შუადღეს - საიდუმლო ორგანიზაციაში ჯაშუშად, საღამოს კი კონცერტებზე ვიმღერებ-მეთქი (იცინის).
- ჯაშუშობა რატომ გინდოდა?
- ფილმებიდან მომწონდა ასეთი სტილის ცხოვრება. ახლაც ასე ვარ, ერთ ადგილზე ვერ ვჩერდები - უნდა ვცეკვავდე ან ვმღეროდე. დაახლოებით ერთი წლის წინ საკარნავალო კომიტეტის მიერ გამოცხადებულ კასტინგში გავიმარჯვე და სამუშაოდ ამიყვანეს. ამის შემდეგ ვცეკვავ კარნავალებზე, რომელიც გერმანიაში ყოველ თებერვალს იმართება. გარდა ამისა, გამოცხადებული იყო სილამაზის კონკურსი "დიუსელდორფის სახე", სადაც 200 გოგონადან 7 საუკეთესო აგვირჩიეს და პირველი ადგილი მე მხვდა წილად.
- ვიცი, რომ ფილმშიც გადაგიღეს...
- კომპანია ვე-დე-ერ-ის დაკვეთით, გერმანელმა რეჟისორმა რენატე გუნთა-გრინმა გადაიღო მხატვრულ-დოკუმენტური ფილმი, სახელწოდებით "ორი ახალგაზრდის აწმყო და მომავალი." ფილმში მოთხრობილია ორი მოზარდის განსხვავებულ ცხოვრებაზე. ერთ მათგანს, სკოლის გარდა, აქვს უამრავი ჰობი, დადის სხვადასხვა წრეზე, ხოლო მეორეს არაფერი აინტერესებს. ქალბატონმა რენატემ სწორედ მე ამირჩია ფილმის გმირად, სადაც დაწვრილებით არის ასახული ჩემი მრავალფეროვანი ცხოვრება, სად და როგორ ვცხოვრობ, რას ვაკეთებ დამატებით სასწავლო კურსებზე, რა ნიშნებს ვიღებ, აგრეთვე, როგორ ვმღერი სკოლის და, პარალელურად, წმინდა ანდრიას სახელობის მუსიკალურ გუნდში... ფილმის მეორე ნაწილის გმირად კიოლნის მკვიდრი, თორმეტი წლის ფაბიანი აირჩიეს, რომელიც დაბალი რანგის სკოლის გარდა არსად დადის და არც არაფერი აინტერესებს. ფილმის ქრონომეტრაჟი 45-წუთიანია. პრემიერა კი 2012 წლის შემოდგომაზე გაიმართა და დიდი მოწონება დაიმსახურა. ჩემთან და ფაბიანთან ინტერვიუ ჩაწერეს ისეთმა პოპულარულმა ჟურნალებმა, როგორებიცაა "ბრავო" და "ბრავო, გოგონებო".
- მალე კვლავ გერმანიაში დაბრუნდები. როგორი იყო საქართველოში გატარებული რამდენიმე დღე?
- არაჩვეულებრივი. რაც ყველაზე მეტად მახარებს, ჩავწერე კომპოზიტორ მარიკა მირველაშვილის სიმღერა, რომელიც სპეციალურად ჩემთვის დაწერა. მარიკა,
ყოველთვის, როდესაც საქართველოში ჩამოვდივარ, ერთ სიმღერას "მახვედრებს" ხოლმე.
- რას უსურვებდი ქართველ თანატოლებს?
- მინდა, რომ ჩემს ქართველ თანატოლებს ნიჭის რეალიზების მეტი საშუალება მიეცეთ, მეტი გასაქანი ჰქონდეთ და თვითონაც უფრო აქტიურები იყვნენ. საქართველო კარგი ქვეყანაა, ძალიან თბილი ხალხი ცხოვრობს. ჩემი ხელოვნების მასწავლებელი მარტინ შტაინერი საქართველოში ნამყოფია და აღფრთოვანებას ვერ მალავს ქართული სტუმართმოყვარეობით, კულტურით და, რაღა თქმა უნდა, კერძებით. საქართველოთი ასევე აღფრთოვანებულია წმინდა ანდრიას სახელობის გუნდის მუსიკალური ხელმძღვანელიც. ამიტომაც ვუყვარვარ გამორჩეულად და აღმერთებს ქართულ "მრავალჟამიერს".
წყარო: ambebi.ge