საგულისხმოა სიგარეტის წევის ისტორია.მისი წარმოშობა ადასტურებს,რომ ამ ვნებას მხოლოდ დემონთა დახმარებით შეეძლო ფეხის მოკიდება საზოგადოებაში.სწორედ ამიტომ არანაირ წამებას და სიკვდილით დასჯას არ შეეძლო ადამიანთა გადაჩვევა ამ მავნე ჩვევისგან.
როდესაც 1492 წლის 12 ოქტომბერს ქრისტეფორე კოლუმბი მიადგა სან-სალვადორის კუნძულს.ის და მისი თანამგზავრები შესძრა უჩვეულო სანახაობამ აბორიგენები პირიდან და ცხვირიდან უშვებდნენ ბოლს,საქმე იმაში იყო რომ ინდიელები აღნიშნავდნენ "წმინდა" დღესასწაულს,რომელზეც ისინი ეწეოდნენ განსაკუთრებულ ბალახს - სრულ გაბრუებამდე.ამ მდგომარეობაში ისინი კავშირს ამყარებდნენ დემონებთან და შემდეგ ყვებოდნენ,თუ რას ეუბნებოდათ მათ 'დიადი სული".სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ,ესპანელებმა მეზღვაურებმა გააცნეს ევროპულ საზოგადოებას ზემოთაღნიშნული "სიამოვნება".ამგვარად თამბაქოს წევის ჩვეულება კერპების მსახურებიდან იღებს სათავეს.
რას აღარ აკეთებდნენ მთავრობა და სასულიერო პირები რომ აღეკვეთათ ეს ბოროტება.დაწესებული იყო ეკლესიიდან განკვეთა,დამნაშავეთა სიკვდილით დასჯა ან გადასახლება,თამბაქოთი მოვაჭრეთა კოცონზე დაწვა და ასე შემდეგ.
რუსეთში აღმოცენდა ლეგენდები თამბაქოს წარმოშობაზე,ერთი გადმოცემის მიხედვით თამბაქო აღმოცენდა სისხლის აღმრევთა დის და ძმის საფლავიდან.მეორესი კი მეძავი გრძნეულის თავიდან.არცთუ უსაფუძვლოდ და მყარად მოიკიდა ფეხი თამბაქოს მეტსახელმა - "სატანის საკმეველი"
მოწევა ცოდვა რომლის სათავე თვითტკბობისაკენ მიდრეკილებაშია.რის გამოც არ უნდა ეწეოდეს ადამიანი,ნერვიული თუ გონებრივი დაძაბულობის მოსახსნელად,მეგობრული თუ საქმიანი ურთიერთობის დასამყარებლად,ალკოჰოლის მიერ მოგვრილი თრობის დროს დამატებითი სიამოვნების მისაღებად და ბოლოს მოჩვენებითი თვითდამკვიდრებისათვის ადამიანის გრძნობებისა და გონების დაბინდვა,გეჩვენება რა სასიამოვნოდ,იგი იწვევს განმეორების სურვლს და ასე თანდათანობით ყალიბდება ჩვევა - დამღუპველი ვნება საცოდავ მწეველს თავის ბადეში ახვევს.
"ადამიანმა დაამახინჯა თვით ხორციელი სიამოვნებანიც კი...გემოსათვის და სუნთქვისათვის მან გამოიგონა და განუწყვეტლივ უშვებს მძაფრსა და სუნიან ბოლს.მოაქვს რა იგი როგორც მუდმივი შესაწირავი სხეულში მცხოვრებ დემონისათვის,ამ ბოლით მსჭვალავს თავისი საცხოვრებლის და მის გარეთ არსებულ ჰაერსაც.უწინარეს ყოვლისა კი თავად იმსჭვალება ამ ბილწი სურნელით,- და აი განუწყვეტელმა გაუხეშებამ საკუთარი გრძნობისა და გულისა,რომელსაც მუდმივად ბოლი ნთქავს,არ შეიძლება არ იმოქმედოს გულისმიერ გრძნობათა სიფაქიზეზე.იგი სძენს მას ხორციელ,უხეშ და გრძნობისმიერ ხასიათს". წმინდა და მართალი იოანე კრონშტადტელი.
წყარო