როდესაც ურთიერთობა ფუჭდება და უკვე აღარ მოაქვს არც დადებითი ემოცია და არც სიხარული, მისი დროულად შეწყვეტის აუცილებლობას თითქმის ყველა გრძნობს, მაგრამ ყველა ვერ პოულობს თავის თავში ამის გაკეთების ძალას და ნებაყოფლობით აჭმევინებს თავს უკვე დრომოჭმულ და ყავლგასულ ურთიერთობას იმ იმედით, რომ ყველაფერი ადრე თუ გვიან თავის რიგზე დალაგდება და ისევე გაგრძელდება, როგორც ადრე.
არადა, ისიც კარგად ვუწყით, რომ ,,როგორც ადრე" არასდროს მეორდება და ერთ მდინარეში ორჯერ შესვლა არავის ძალუძს.
მარტივ მაგალითს მოვიყვან: დავუშვათ, რომ მისაღებ ოთახში, ყველაზე გამოსაჩენ ადგილას გიდგათ ძვირფასი ლარნაკი (ან ნებისმიერი სხვა ძვირფასი ნივთი), რომლითაც სტუმრებთან იწონებთ თავს, მაგრამ ერთ მშვენიერ დღეს ის გაგიტყდათ.
ცხადია, შეეცდებით, შეაწებოთ და ასე თუ ისე პირვანდელი სახე დაუბრუნოთ, მაგრამ, როგორ კარგადაც უნდა გამოიყურებოდეს, თქვენ ხომ კარგად იცით, რომ ის აღარ არის მთელი, არის გატეხილი და გამოსაჩენ ადგილას გატეხილი ლარნაკის ადგილი უკვე აღარ არის. ურთიერთობაშიც ასეა, ბზარი არასდროს დამალავს თავს და ეს უნდა იცოდეთ.
მაშ, რატომ ვიკავებთ თავს და რისი გვეშინია? იმისი, რაც უკვე დაკარგულია და მხოლოდ პატარა ნაფხრეწიღა გვაქვს ხელში შერჩენილი თუ ძველი განცდებისა და მოგონებების, რომლებიც ტკბილ-მწარე ილუზიებით გვკვებავს, უკან გვწევს და წინ სიარულის საშუალებას არ გვაძლევს? არადა, ისიც ზუსტად ვიცით, რომ განშორების მომენტი მაინც დადგება და რაც უფრო გვიან, მით უფრო მწარედ, ჩვენ კი მას ჯიუტად ვწელავთ და საოცრებას ველით.
უმიზნო მოლოდინის პერიოდში ერთ ადგილს ვტკეპნით და წინ ვეღარ მივიწევთ ჩვენივე შექმნილ ქიმერასთან მოშორების შიშით. ის კი დროთა განმავლობაში უმძიმეს ტვირთად იქცევა, რომელიც ისევე გვაფერხებს და გვზღუდავს, როგორც ცისკენ მფრინავ საჰაერო ბუშტს ზედ ჩამოკონწიალებული ტომრები, რომელთაც ადრე თუ გვიან, მაინც მოიცილებენ და გადმოყრიან.
ბევრი ჩვენგანი მთავარი როლისთვისაა გაჩენილი, მაგრამ რატომღაც, მეორეხარისხოვანს ამჯობინებს და ნაბიჯის გადადგმის ეშინია, ან თუ დგამს ამ ნაბიჯს, შემდეგ ორს უკან აკეთებს და ასე გრძელდება უსასრულობამდე, სანამ ერთ მშვენიერ დღესაც არ აღმოაჩენს, რომ უფსკრულის პირას დგას და თავადვე ვარდება იმ ხიდიდან, რომელიც ერთ დროს დაინდო და დასაწვავად დაენანა.
ყველაზე რთული, ალბათ, იმისი ზუსტად განსაზღვრაა, რომელი ხიდი უნდა დაიწვას და რომელს უნდა გადააბიჯო და გზა განაგრძო; ან თუ დაწვავ ხიდებს, მაშინ როდისაა შესაფერისი მომენტი - პირველივე იმედგაცრუებისას თუ კიდევ ერთი ცდის შემდეგ? უნდა აუხსნა თუ უბრალოდ, ბედნიერება უსურვო და უჩუმრად გაიხურო კარი?
პირადი გამოცდილებიდან გეტყვით, რომ ურთიერთობა, რომელსაც წერტილს უსვამ, სრულებით არ საჭიროებს მრავალსაათიან გარჩევებსა და ახსნა-განმარტებებს. ასე მხოლოდ ისინი იქცევიან, ვისაც სურს, რომ გადაარწმუნონ და მიღებული "გადაწყვეტილება" შეაცვლევინონ.
გარწმუნებთ, რომ გატეხილ ურთიერთობას სჯა-ბაასი და ტყუილ-მართლის გარკვევა სრულებით არ შველის, რადგან ადამიანი, რომელმაც უკვე გაწყენინათ და ნაბიჯი წინასწარ ვერ მოზომა, ვერც ახლა მიხვდება თავის დანაშაულს. ამიტომაც ვფიქრობ, რომ უმიზნო საუბარზე დროის კარგვა დიდი უაზრობაა. მახინჯ ურთიერთობას კი ყოველთვის ლამაზად წასვლა უნდა არჩიოთ.
ფილოსოფოსსა და ფსიქოლოგ ნაპოლეონ ჰილს ერთ-ერთ ნაშრომში მოჰყავს საინტერესო ისტორია მხედართმთავარზე, რომელიც თავისი მცირერიცხოვანი არმიით მიემართებოდა მტრის ტერიტორიაზე საბრძოლველად, რომელთა რაოდენობაც საგრძნობლად აჭარბებდა მის ჯარს.
მოწინააღმდეგე ქვეყნის ნაპირებთან მიახლოებისას მხედართმთავარმა უბრძანა თავის ჯარისკაცებს, დაეწვათ ის გემები, რომლებითაც მოვიდნენ. აალებული გემების ყურებისას კი ასეთი რამ თქვა:
"ხედავთ ამ ალს? ეს ჩვენი გემები იწვის, რაც იმას ნიშნავს, რომ უკან დასაბრუნებელი გზა აღარ დაგვრჩა. ჩვენ ან გავიმარჯვებთ, ან აქვე დავიხოცებით!"
ეს ომი შთამბეჭდავად მოიგეს, რადგან ჭკვიანმა სარდალმა თავისივე ხელით დააწვევინა უკან დასაბრუნებელი ხიდი და აიძულა ჯარისკაცები, ევლოთ წინ და მხოლოდ გამარჯვებისთვის!
ასე რომ, დაწვით ხიდები, დაწვით ახლავე და უკანმოუხედავად! დაწვით ბოლომდე და მოიჭერით ნებისმიერი გზა, რომელიც წარსულთან ან უბრალოდ, უკან დაბრუნებისკენ გიბიძგებთ. ვინ იცის, იქნებ სწორედ ამ ცეცხლის ალმა ახალი და აქამდე არნახული გზა უნდა გაგინათოთ.
ია ბერიაშვილი
ჟურნალი "და ქალი"