დღისით ფუფუნება, ბრწყინვალება, ნეონების ნათებაა. ღამით კი - საოცრებათა საოცრება. ზამთრის დღესასწაულისთვის მორთული ქალაქის ლამაზი ხედები გადაიშალა: პარიზის ღვთისმშობლის ტაძრის წინ რომ ვიდექი, ზარების ხმის გაგონებისას გულის ფანცქალით, თვალებით კვაზიმოდოს ვეძებდი და ბედნიერებისაგან ცრემლები მდიოდა.
ადამიანმა რომ თავისი წილი ბედნიერება მიიღოს, მიიღებს იმას, რისკენაც წლების განმავლობაში მიილტვოდა, მაგრამ არავითარ შემთხვევაში იმაზე მეტს, ვინაიდან მეტი ჩვეულებრივ ნაცრისფერ დღეებად გადაიქცევა.
ზუსტად სამი წლისა და ათი დღის შემდეგ, ე.ი. 01.01.2003, სრულიად შემთხვევით და მოულოდნელად მეორედ ვეწვიე პარიზს, რომელიც ძლიერი კოკისპირული წვიმით შემხვდა.
გზად სამი საათი გერმანიასთან საზღვარზე, სტრასბურგში გავატარე. ღამის სტრასბურგი გასაოცრად ლამაზია. ერთ-ერთ ქუჩაზე პირდაპირ ჩემს თავზე ბროლის ჭაღები ეკიდა და არავის მოსდიოდა აზრად, რომ საკუთარი საცხოვრებლის მოსართავად მათი "სესხება” შეიძლება.
სასწრაფოდ შევიძინე სამგზავრო ბილეთი სამი დღით და კიდევ ერთხელ შევუდექი მსოფლიოს ერთ-ერთი გასაოცარი დედაქალაქის დათვალიერებას. სადგურში შესანახ კამერაში ჩავაბარეთ ბარგი 3,20€-ოდ და გადავწყვიტეთ ბასტილიის მოედანი მოგვენახულებინა. რამდენიმე წუთი წვიმის ქვეშ დგომისა და საკმაოდ დასველების შემდეგ გავემგზავრეთ Paris-la Defense-ში. ეს რეგიონი ძალიან თავისებურია – მთლიანად მინისა და ბეტონისგანაა. ავედით დეფენსის დიდ თაღზე და 110 მ. სიმაღლიდან ვტკბებოდით ქალაქის პანორამით. სადილამდე ხეტიალის შემდეგ, გავემგზავრეთ სასტუმროში. 170€ გადავიხადეთ სამმა ადამიანმა ორი ღამის გასათევად სამვარსკვლავიან სასტუმროში თავისი საუზმით.
შემდეგ გეზი ავიღეთ მონმარტრისკენ – იქ, სადაც ქმნიდნენ და ქმნიან თავის შედევრებს მხატვრები. იქიდან პატარა რესტორანს მივადექით. შემდეგ წავედით ბაზილიკის დასათვალიერებლად. ეს ტაძრის მსგავსი ნაგებობაა. საბოლოოდ კი ფუნიკულიორით ჩამოვედით.
მონმარტრის შემდეგ გეზი ავიღეთ კაბარეში "მულენ რუჟი”. გვინდოდა გვენახა კანკანი. სწორად ლეგენდარული ,,მულენ რუჟიდან” გავრცელდა მსოფლიოში კანკანი. პირველად იგი 1889 წელს გაიხსნა. ბილეთების ფასი ამ სიამოვნებისთვის 82-დან 160 €-მდე აღწევდა დროის მიხედვით. რაც უფრო გვიან იწყებოდა, მით უფრო იაფი იყო. წარმოდგენა საათნახევარი გრძელდება.
მეორე დღეს ლუვრში გავემგზავრეთ. ვაღიარებ, პარიზის მაღაზიებში უფრო დიდ სიამოვნებას მივიღებდი ვიდრე ამ მუზეუმისგან. მას ერმიტაჟს ნამდვილად ვერ შეადარებ. მეორედ იქ არაფერი მესაქმებოდა, თან თუ იმასაც გავითვალისწინებთ, ხელოვნებაში როგორი გათვითცნობიერებული ვარ.
ამ მსოფლიო ხელოვნების საგანძურის შემდეგ გავემართეთ პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარში. ნეტავ, იქ აღარ დამედგა ფეხი!!! ამჯერად თვალწინ უკვე წმიდა ტაძარი კი არ იყო, სადაც ჩემი ღრმა რწმენით კვაზიმოდო ცხოვრობდა, არამედ კიდევ ერთი ხელოვნების ნიმუში. იმის მეასედიც კი არ განმიცდია, რაც პირველად ვიგრძენი. ამჯერად ვუყურებდი მას როგორც ჰიუგოს მიერ შემკულ ნაგებობას, რომელმაც გააძევა ჩემი ოცნებები. მთელი ჩემი ცხოვრების ოცნება იყო - მენახა ეს ტაძარი.
როგორც ჩანს, ადამიანი ასეა მოწყობილი, სრული ბედნიერებისთვის ბევრი არ სჭირდება, მხოლოდ მომენტი. თუ ის წუთში გადაიზრდება – ეს უკვე ზედმეტია. აი, სწორად ზედმეტობის ეს წილი მივიღე მეც.
ტაძრის შემდეგ ელისეის მინდვრების ბოლოში, ტრიუმფალურ თაღთან აღმოვჩნდით.
თორმეტის დასაწყისისთვის ელისეის მინდვრებში ვიხეტიალეთ. მაღაზიები ღამის თორმეტ საათზე ჯერ კიდევ ღია იყო. ერთი მეორეზე უკეთესი. ვერსაჩეს, კარდენის, არმანის, ვალენტინოს, გუჩის მაღაზიები... ოღონდ გადაიხადე.
მესამე დღეს პიკასოს მუზეუმი მოვინახულეთ. იმდენად პრიმიტიული გეჩვენება ზოგი შედევრი, გეგონება, ხუთი წლის ასაკში ასეთ რამეს უკვე ვეღარ დახატავ. თუმცა ეს გემოვნების და ხელოვნების გაგების საკითხია.
ორ საათში ზამთარი დადგა. პარიზში რომ ჩავედით +16 გრადუსი დაგვხვდა. ისეთი სიცივე და ნესტი იყო, გადავწყვიტეთ, რესტორანში გავმთბარიყავით. გემრიელი სადილის შემდეგ კიდევ ერთი გასეირნება მოვაწყეთ.
გავემგზავრეთ ინვალიდთა სახლში, რომლის ტაძარშიც მწვანე გრანიტის პოსტამენტზე, რომელიც დაფნის გვირგვინებით იყო შემკული, აღმართულიყო ნაპოლეონის წითელი პორფირის საფლავის ქვა დაახლოებით 3,5-4 მ. სიმაღლისა. მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხიდან ათასობით ადამიანი ჩამოდის ამ დიდი დამპყრობლის ნეშტის თაყვანის საცემად.
პარიზისთვის ამ ძალიან ცივ და ყინვიან დღეს ნაპოლეონის უკან დახეულ არმიას ვგავდით. ასეთ მდგომარეობაში მივადექით ეიფელის კოშკს, საღი აზრის გათვალისწინებით იმ სიცივეში აღარ გავრისკეთ ზევით ასვლა. ექსკურსიის დასასრულს ერთი საათი კატარღით ღამის სენაზე ვისეირნეთ. სტრასბურგის მატარებელი ღამის პირველის ნახევარზე გადიოდა..."
მშრალი და პანორამული ჩანაწერი კიდევ ერთხელ რომ გადავფურცლე წლების შემდეგ, მომენატრა ის კოკისპირული წვიმა, რომლითაც ქალაქი ბოლოს დაგვიხვდა და ვიგრძენი, რომ ისევ მიხმობდა გზა და პარიზი...
წყარო: eva.ge