დილიდან მიხარია. ამ სიბნელეში და სიბინძურეში, რასაც ვერასდროს წარმოვიდგენდი, დამძიმებული ვარ.
დილით საკუთარი თავი ვიპოვე და ის წლები გამახსენდა, მშიერი წიგნს რომ ვეტაკებოდი, გამოცდების სამზადისში. ის დრო მირჩევნია, გაყინული თითებით რომ ვფურცლავდი რომის და საბერძნეთის, ძველი აღმოსავლეთის, აზია აფრიკის ისტორიას.
დღეს წიგნი გამოვიწერე და ნახევარი საათი ინტერნეტში სიახლეებისთვის უნდა გადამეხედა. შორიდან ხელი დამიქნიეს, ვუყურებდი, მაგრამ ისე სხვაგან ვიყავი, ვერ აღვიქვი ვინ შეიძლებოდა ყოფილიყო. ღიმილს გავყევი, ჩემი ნინო აღმოჩნდა, ექვსი შვილის დედა. ბიბლიოთეკაში შევენივთეთ ერთმანეთს. დღესაც იგივე განცდა მაქვს, რაც თხუთმეტი წლის წინ მქონდა. ის ჩემს წინ იჯდა, მე ზურგიდან ვაკვირდებოდი. ის ისევ წიგნს უკირკიტებდა, მე კი მთელ ამ პერიოდზე ვფიქრობდი... ჰო, ალბათ ესეც ღმერთია!..
ავტორი: სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძრის დეკანოზი მამა პეტრე
მამა პეტრეს ბლოგი
ღიმილს გავყევი, ჩემი ნინო აღმოჩნდა....ექვსი შვილის დედა....
⏱️ 1 წთ.
👁️ 25 944
100%