იაპონელები მოლუსკის ფოსოში ათავსებენ სხვა მოლუსკის სხეულიდან აღებულ პატარა, სადაფის მსგავს ბურთულას, საიდანაც შემდეგ მაგრალიტი გამოყავთ. იაპონურ მარგალიტს უბირთვო მარგალიტი ქვია და რენტგენის აპარატის მეშვეობით ნებისმიერი სხვა წარმოშობის ეგზემპლარისგან იოლი გასარჩევია – დასხივების დროს მარგალიტის შიგნით არანაირი უცხო სხეული არ გამოჩნდება.
იაპონიაში გამოყვანილი მარგალიტი გარდა ტრადიციული ფერებისა, შეიძლება იყოს მოოქროსფრო და მომწვანო.
მარგალიტის ზოგიერთ ფერმაში ძვირფასი ვარდისფერი და სპილენძისფერი მარგალიტიც კი გამოყავთ.
დღეს იაპონიაში მარგალიტების წარმოების სამი ძირითადი, მსხვილი ცენტრი არსებობს: სანაპირო ქალაქი ტობა, ტბა ბივა და კუნძულ კიუსიუს ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში მდებარე სასებოს ყურე.
მარგალიტების წარმოების თანამედროვე ტექნოლოგია იმდენად სრულყოფილია, რომ უვარგისი პროდუქციის წარმოების ალბათობა თითქმის ნულზეა დაყვანილი. დანაკარგისა და გაფუჭებული მარგალიტის მიღების პროცენტიც ძალიან მცირეა.
წარმოების ხერხების განვითარების მეშვეობით საქმე იუველირებსაც გაუიოლდათ, რადგან დღეს სამკაულისთვის ერთნაირი მარგალიტების შერჩევა შესაძლებელი და მარტივი გახდა.
კულტივირების მეთოდით უამრავი, ყველა მაჩვენებლით პრაქტიკულად აუთენტური მარგალიტის მიღება შეიძლება. ბუნებრივია, ამან ფასზეც იმოქმედა. დღეს მარგალიტიანი სამკაული საზოგადოების თითქმის ყველა ფენის წარმომადგენლისთვის ხელმისაწვდომია.
მართალია, იაპონია „კულტივირებული მარგალიტის“ სამშობლოა, მაგრამ ის ამ პროდუქტის წარმოებაში ლიდერად ვერ იქცა. ამაზე რამდენიმე ფაქტორმა იმოქმედა, კერძოდ, ტერიტორიის უკმარისობამ, არც მთლად ხელსაყრელმა კლიმატურმა პირობებმა და ლოკალური ხასიათის ეკოლოგიურმა პრობლემებმა.
იაპონელი ბიოლოგები მაინც აგრძელებენ კვლევებს მოლუსკების სასიცოცხლო ფუნქციების შესწავლის კუთხით და დრო და დრო ახალ-ახალ აღმოჩენებსაც აპატენტებენ.
იაპონური მარგალიტის წარმოება ფართოდ გაიშალა ჩინეთში, სადაც ამ დარგისთვის გაცილებით ხელსაყრელი ბუნებრივი პირობებია.
friday.ge