სამკურნალო მცენარეები – ალოე

აღ­წე­რა

60-70 სმ. სი­მაღ­ლის მა­რად­მწვა­ნე მცე­ნა­რეა შრო­შა­ნი­სებ­რთა ოჯა­ხი­დან. ხორ­ცო­ვა­ნი, მჯდო­მა­რე, 30-40 სმ. სიგ­რძის ფოთ­ლე­ბი ღე­რო­ზე მო­რი­გე­ო­ბი­თაა გან­ლა­გე­ბუ­ლი. ფეს­ვი გრძე­ლი, და­ტოტ­ვი­ლი აქვს. ყვა­ვი­ლე­ბი წი­თე­ლი ან ნა­რინ­ჯის­ფე­რია ექ­ვსკბი­ლი­ა­ნი ყვა­ვილ­სა­ფა­რით და გრძელ მტე­ვა­ნა ყვა­ვი­ლე­დე­ბა­დაა შეკ­რე­ბი­ლი. ნა­ყო­ფი სამ­წახ­ნა­გო­ვა­ნი ცი­ლინ­დრუ­ლი ფორ­მის კო­ლო­ფაა. ოთა­ხის პი­რო­ბებ­ში ძა­ლი­ან იშ­ვი­ა­თად, ზამ­თარ­ში ყვა­ვის, ნა­ყო­ფი არ წარ­მო­იქ­მნე­ბა.

დამ­ზა­დე­ბა

ალო­ეს ნედლ წვენს ოქ­ტომ­ბრის ბო­ლო­დან ნო­ემ­ბრის შუ­ა­რიც­ხვე­ბამ­დე წუ­რა­ვენ. ეს შემ­დეგ­ნა­ი­რად კეთ­დე­ბა: შე­აგ­რო­ვეთ ქვე­და და ღე­როს შუ­ა­ში გან­ლა­გე­ბუ­ლი ფოთ­ლე­ბი, რო­მელ­თა სიგ­რძე 18 სმ-ს აღ­წევს და სა­მი წლი­საა. კარ­გად გა­რეც­ხეთ ადუ­ღე­ბუ­ლი წყლით, და­ჭე­რით პა­ტა­რა, 0,2-0,3 სმ ზო­მის ნაჭ­რე­ბად, შე­ახ­ვი­ეთ დოლ­ბან­დში და გა­წუ­რეთ. მი­ი­ღეთ 1 ჩ.კ. 2-3-ჯერ დღე­ში ჭა­მამ­დე 20-30 წთ.-ით ად­რე.
წვე­ნის მი­ღე­ბის კი­დევ ერ­თი სა­შუ­ა­ლე­ბა: ზე­მოთ აღ­წე­რი­ლი მე­თო­დით მომ­ზა­დე­ბუ­ლი წვე­ნი გა­ფილ­ტრეთ, ადუ­ღეთ 1000ჩ ტემ­პე­რა­ტუ­რა­ზე 5-10 წთ., და­ა­მა­ტეთ სპირ­ტი (80 მლ. წვენ­ზე 20 მლ. 90%-ია­ნი სპირ­ტი) და დად­გით გრილ ად­გი­ლას 14-15 დღის გან­მავ­ლო­ბა­ში. რად­გან ჰა­ე­რის და სი­ნათ­ლის ზე­გავ­ლე­ნით ნა­ყე­ნი მუქ­დე­ბა, იგი გრილ, ბნელ ად­გი­ლას მუქ­შუ­ში­ან ჭურ­ჭელ­ში შე­ი­ნა­ხეთ.

ქი­მი­უ­რი შე­მად­გენ­ლო­ბა

ალო­ეს ფოთ­ლე­ბი ალო­ე­ე­მო­დინს შე­ი­ცა­ვენ. წვე­ნი შე­ი­ცავს ან­ტრაგ­ლი­კო­ზი­დებს და ნაკ­ლე­ბად შეს­წავ­ლილ ფი­სო­ვან ნივ­თი­ე­რე­ბებს. ნედ­ლი ფოთ­ლე­ბის წვე­ნი მდი­და­რია ფერ­მენ­ტე­ბით და ვი­ტა­მი­ნე­ბით.

ფარ­მა­კო­ლო­გი­უ­რი თვი­სე­ბე­ბი

გა­აჩ­ნია ბაქ­ტე­რი­ცი­დუ­ლი და ბაქ­ტე­რი­ოს­ტა­ტი­კუ­რი თვი­სე­ბე­ბი, აქ­ტი­უ­რია სხვა­დას­ხვა მიკ­რო­ბე­ბის: სტა­ფი­ლო­კო­კე­ბის, სტრეპ­ტო­კო­კე­ბის, ნაწ­ლა­ვის და დიფ­ტე­რი­ის ჩხი­რე­ბის მი­მართ. ალო­ეს კარ­გი ან­თე­ბის სა­წი­ნა­აღ­მდე­გო და ჭრი­ლო­ბის შემ­ხორ­ცე­ბე­ლი თვი­სე­ბე­ბი აქვს, გა­მოჰ­ყავს რა­დი­ა­ცი­ის პრო­დუქ­ტე­ბი. ალოე ეხ­მა­რე­ბა ორ­გა­ნიზმს ინ­ფექ­ცი­ებ­თან ბრძო­ლა­ში, კარ­გი ბი­ოს­ტი­მუ­ლა­ტო­რია, ხელს უწ­ყობს ორ­გა­ნიზ­მის გა­ჯან­სა­ღე­ბას.
ალო­ეს წვე­ნი ამაღ­ლებს იმუ­ნი­ტეტს.

გა­მო­ყე­ნე­ბა მე­დი­ცი­ნა­ში

სა­ფე­ნე­ბის სა­ხით ნედლ წვენს იყე­ნე­ბენ ჩირ­ქო­ვა­ნი ჭრი­ლო­ბე­ბის, ტრო­ფი­კუ­ლი წყლუ­ლე­ბის, დამ­წვრო­ბე­ბის, აბ­სცე­სე­ბის, ფუ­რუნ­კუ­ლე­ბის სამ­კურ­ნა­ლოდ. თმის ცვე­ნის დროს მას ღვი­ნოს­თან შე­რე­ულს იდე­ბენ ან ალო­ე­სა და ძმრის ნა­რე­ვით იბა­ნენ თავს. ალო­ეს წვე­ნის კომ­პრე­სე­ბი დას­ხი­ვე­ბით გა­მოწ­ვე­უ­ლი თა­ვის დერ­მა­ტი­ტის დროს აუმ­ჯო­ბე­სებს ქსო­ვი­ლის აღ­დგე­ნას და თმის ზრდას.
გი­ნე­კო­ლო­გი­ურ პრაქ­ტი­კა­ში ალო­ეს ახ­ლად­გა­მო­წუ­რულ წვენ­ში დას­ვე­ლე­ბულ ტამ­პონს სა­შო­ში ათავ­სე­ბენ საშ­ვი­ლოს­ნოს ყე­ლის ერო­ზი­ის დროს.
ამ­ჟა­მად ალო­ეს სხვა­დას­ხვა პრე­პა­რატს თვა­ლის პრაქ­ტი­კა­ში იყე­ნე­ბენ, ასე­ვე იყე­ნე­ბენ კუჭ-ნაწ­ლა­ვის ტრაქ­ტის და­ა­ვა­დე­ბე­ბის, ანე­მი­ის, დას­ხი­ვე­ბის, პი­რის ღრუს ან­თე­ბი­თი და­ა­ვა­დე­ბე­ბის და სხვ. დროს.
იყე­ნე­ბენ ფილ­ტვე­ბის ტუ­ბერ­კუ­ლო­ზის დროს, კლი­მაქ­ტე­რულ და პოს­ტკლი­მაქ­ტე­რულ პე­რი­ოდ­ში, ამე­ნო­რე­ის დროს. ექ­სტრაქ­ტი გა­მო­ი­ყე­ნე­ბა რო­გორც არას­პე­ცი­ფი­კუ­რი სა­შუ­ა­ლე­ბა კუ­ჭი­სა და თორ­მეტ­გო­ჯა ნაწ­ლა­ვის წყლუ­ლის, ქა­ლუ­რი და­ა­ვა­დე­ბე­ბის, კა­ნის ტუ­ბერ­კუ­ლო­ზი­უ­რი წყლუ­ლე­ბის, სკლე­რო­დერ­მი­ის, პე­რი­ფე­რი­უ­ლი ნერ­ვუ­ლი სის­ტე­მის ან­თე­ბი­თი და­ა­ვა­დე­ბე­ბის დროს.

სამ­კურ­ნა­ლო პრე­პა­რა­ტე­ბი

ალო­ეს წვენს ან ნედლ ფოთ­ლებს გა­რე­გა­ნი გა­მო­ყე­ნე­ბის დროს სამ­კურ­ნა­ლო ეფექ­ტი აქვს დამ­წვრო­ბე­ბის, ტრო­ფი­კუ­ლი წყლუ­ლის, ინ­ფექ­ცი­უ­რი და­ა­ვა­დე­ბის, ოს­ტე­ო­მი­ე­ლი­ტის, აბ­სცე­სის, ფლეგ­მო­ნის, მწე­რის ნაკ­ბე­ნის და ზო­გი­ერ­თი სხვა და­ა­ვა­დე­ბის დროს. გა­მო­ი­ყე­ნეთ სა­ფე­ნე­ბის (1-2ჩ.კ) და მოს­ხუ­რე­ბის სა­ხით ჭრი­ლო­ბებ­ზე და დამ­წვრო­ბებ­ზე.
მი­ი­ღეთ გას­ტრი­ტის, ენ­ტე­რი­ტის, კუჭ­შეკ­რუ­ლო­ბის დროს 1 ჩ.კ. 2-3-ჯერ დღე­ში ჭა­მის წინ. მკურ­ნა­ლო­ბის კურ­სი 3 კვი­რი­დან 2 თვემ­დე.
ალოე რე­კო­მენ­დე­ბუ­ლია რო­გორც სა­ფა­ღა­რა­თო სა­შუ­ა­ლე­ბა. ამ მიზ­ნით ალოე ასე მზად­დე­ბა: 150 გრ. ალო­ეს ფოთ­ლებს (ეკ­ლი­ა­ნი კი­დე­ე­ბი მო­ა­ჭე­რით) და­ა­ქუც­მა­ცეთ ხე­ლით და და­ას­ხით 300 გრ. ცხე­ლი თაფ­ლი (თა­ლი ადუ­ღე­ბამ­დე არ მი­იყ­ვა­ნოთ). და­ა­ყე­ნეთ დღე-ღა­მის გან­მავ­ლო­ბა­ში. ამის შემ­დეგ გა­აც­ხე­ლეთ, გა­წუ­რეთ და მი­ი­ღეთ 5-10 გრ. დი­ლით, ჭა­მამ­დე 1 სა­ა­თით ად­რე.
მწვა­ვე რი­ნი­ტის გან­ვი­თა­რე­ბის შე­სა­ჩე­რებ­ლად ჩა­იწ­ვე­თეთ ალო­ეს წვე­ნი თი­თო­ე­ულ ნეს­ტო­ში 5-8 წვე­თი დღე­ში 3-ჯერ 3-5 სა­ა­თის ინ­ტერ­ვა­ლით. ნედ­ლი ფოთ­ლე­ბის წვე­ნი გა­მო­ი­ყე­ნე­ბა ნევ­რალ­გი­ის, თა­ვის ტკი­ვი­ლის და სხვა და­ა­ვა­დე­ბე­ბი­სას. ასე­ვე საჭ­მლის მო­უ­ნე­ლებ­ლო­ბის დროს და მენ­სტრუ­ა­ცი­ის და­სა­რე­გუ­ლი­რებ­ლად _ 8-10 წვე­თი ერთ ჯერ­ზე.
მი­ი­ღეთ ალო­ეს წვე­ნი 1 ჩ.კ. 3-ჯერ დღე­ში ჭა­მამ­დე 30 წთ.-ით ად­რე ქრო­ნი­კუ­ლი გას­ტრი­ტის, კუ­ჭი­სა და თორ­მეტ­გო­ჯა ნაწ­ლა­ვის წყლლუ­ლო­ვა­ნი და­ა­ვა­დე­ბის, ანე­მი­ის, ბრონ­ქი­ა­ლუ­რი ას­თმის დროს, დი­ზენ­ტე­რი­ის შემ­დეგ და ინ­ფექ­ცი­უ­რი და­ა­ვა­დე­ბე­ბის წი­ნა­ამ­ღდეგ ორ­გა­ნიზ­მის იმუ­ნი­ტე­ტის ასა­მაღ­ლებ­ლად.
და­სუს­ტე­ბუ­ლი ავად­მყო­ფე­ბის­თვის და ბავ­შვე­ბის­თვის შემ­დე­გი მკვე­ბა­ვი მა­სა მო­ამ­ზა­დეთ: 100 გრ. ალო­ეს წვე­ნი, 500 გრ. კა­კა­ლი, 300 გრ. თაფ­ლი და 3-4 ლი­მო­ნის წვე­ნი. მი­ი­ღეთ 1 ჩ.კ. 3-ჯერ დღე­ში ჭა­მამ­დე 30 წთ.-ით ად­რე.
გი­ნე­კო­ლო­გი­ურ პრაქ­ტი­კა­ში ალო­ეს წვენ­ში დას­ვე­ლე­ბუ­ლი ტამ­პო­ნი სა­შო­ში შეჰ­ყავთ საშ­ვი­ლოს­ნოს ყე­ლის ერო­ზი­ის დროს.
სახ­ლის პი­რო­ბებ­ში ალო­ეს წვე­ნი ოთა­ხის მცე­ნა­რე­ე­ბი­დან მი­ი­ღე­ბა. ამის­თვის მსხვი­ლი ფოთ­ლე­ბი და­ა­ქუც­მა­ცეთ, გა­ა­ტა­რეთ ხორ­ცსა­კეპ მან­ქა­ნა­ში, გა­მო­წუ­რეთ წვე­ნი, სქელ ნა­ჭერ­ში ან რამ­დე­ნი­მე ფე­ნა დოლ­ბან­დში გა­ფილ­ტრეთ და 3 წთ. ადუ­ღეთ. გა­მო­ი­ყე­ნეთ მა­შინ­ვე, რად­გან შე­ნახ­ვი­სას თვი­სე­ბებს კარ­გავს. ალო­ეს ექ­სტრაქტს თვა­ლის და­ა­ვა­დე­ბე­ბი­სას, ბლე­ფა­რი­ტის, კო­ნი­უნ­ქტი­ვი­ტის, პიგ­მენ­ტუ­რი რი­ტი­ნი­ტის, თვა­ლის ნერ­ვის ატ­რო­ფი­ის დროს იყე­ნე­ბენ.

უკუჩ­ვე­ნე­ბა

ალო­ეს პრე­პა­რა­ტე­ბის მი­ღე­ბა არ შეძ­ლე­ბა ფეხ­მძი­მე­თათ­ვის ორ­სუ­ლო­ბის 7 თვის შემ­დეგ, ჰე­მო­რო­ი­დუ­ლი და საშ­ვი­ლოს­ნო­დან სის­ხლდე­ნის, კუჭ-ნაწ­ლა­ვის მწვა­ვე მოშ­ლი­ლო­ბის, გულ-სის­ხლძარ­ღვთა მძი­მე და­ა­ვა­დე­ბე­ბის, ღვიძ­ლი­სა და ნაღ­ვლის ბუშ­ტის და­ა­ვა­დე­ბე­ბის და ცის­ტი­ტის დროს.

გავ­რცე­ლე­ბის ად­გი­ლე­ბი

ალო­ეს სამ­შობ­ლო სამ­ხრეთ აფ­რი­კაა. სა­ქარ­თვე­ლო­ში ვე­ლუ­რი სა­ხით არ გვხვდე­ბა, მაგ­რამ კარ­გა­დაა ცნო­ბი­ლი, რო­გორც ოთა­ხის კულ­ტუ­რა.