Gvlis Suro
Vinca Minor L.
(samkurnalo mcenareebi)
Vinca Minor L.
(samkurnalo mcenareebi)
აღწერა
მრავალწლიანი მარადმწვანე ბალახოვანი მცენარეა ქენდირისებრთა ოჯახისა. მას წვრილი ჰორიზონტალური ფესურა აქვს, სიმარლით კი 50-70 სმ.-ს აღწევს. გენერატიული ფესვები სწორმდგომია. ფოთლები ელიფსურია, ტყავისებრი, მბზინავი, ზემოდან მწვანე, ქვემოდან მონაცრისფრო-მწვანე ფერის, ღეროზე ერთიმეორის პირისპირაა განლაგებული.
ყვავილები მცირერიცხოვანია და თითო-თითოდ ფოთლების იღლიებშია განლაგებული. გვირგვინი მუქი-ლურჯი ფერისაა, ხუთად დაყოფილი.
ყვავის აპრილ-მაისში. ნაყოფი ივნისიდან მწიფდება.
დამზადება
სამკურნალოდ იყენებენ ფოთლებს, მათ ყვავილობის დროს აგროვებენ. კრეფენ მიწისზედა ნაწილს _ ბალახს, ივნისამდე ჭრიან მიწიდან 3-5 სმ. სიმაღლეზე. აშრობენ ღია ადგილას 3-5 სმ. ფენად დაწყობილს, ცუდ ამინდში კი ფარდულში ან საშრობში 40-500ჩ ტემპერატურაზე. ინახავენ 2 წლის განმავლობაში.
ქიმიური შემადგენლობა
გველის სუროს ფოთლებიდან გამოყავს ალკალოიდები: ვინკამინი, მინორინი, პუბისცინი, ვინინი. შეიცავს ასევე: ვიტამინ ჩ-ს, კაროტინს, რუტინს, ფლავონოიდებს, მწარე და მთრიმლავ ნივთიერებებს, საპონინებს, შაქარს.
ნედლეულის შეგროვების, გაშრობის და დაფასოების დროს სიფრთხილის ზომები დაიცავით.
ფარმაკოლოგიური თვისებები
გველის სუროს პრეპატატებს გააჩნიათ დამამშვიდებელი, ჰიპოთენზიური, სისხლძარღვთა გასაფართოებელი, სისხლის შემდედებელი, ანტიმიკრობული და შემკვრელი თვისებები. ალკალოიდი დევინკანი ზომიერად ამცირებს არტერიულ წნევას და გააჩნია სედატიური თვისებები. დევინკანი აფართოებს თავის ტვინის სისხლძარღვებს.
გამოყენება მედიცინაში
შიგნით მიიღება შაკიკის, ჰიპერტონიის საწყისი სტადიის, ფაღარათის, ციებ-ცხელების, მალარიის, ცხვირიდან, ფილტვებიდან, საშვილოსნოდან სისხლდენის დროს.
გარეგან საშუალებად გამოიყენება გამოსავლებად კბილის ტკივილის და პირის ღრუს ანთებითი პროცესების დროს. საფენების სახით იყენებენ სველი ეგზემის, გამონაყარის, კანის ქავილის დროს.
სამკურნალო პრეპარატები
გველის სუროს ბალახის ნაყენის მოსამზადებლად 1 ს.კ. ნედლეულზე 200 მლ. წყალი აიღეთ. მიიღეთ 1/3 ჩ.ჭ. 3-ჯერ დღეში ჰიპერტონიული დაავადების დროს.
უკუჩვენება
მცენარე შხამიანია, ამიტომ მკაცრად დაიცავით ექიმის მითითებები.
მავნეა შინაური ცხოველებისთვის.
გავრცელების ადგილები
იზრდება ტყისპირებში, ბუჩქნარებში, სტეპებში.
მრავალწლიანი მარადმწვანე ბალახოვანი მცენარეა ქენდირისებრთა ოჯახისა. მას წვრილი ჰორიზონტალური ფესურა აქვს, სიმარლით კი 50-70 სმ.-ს აღწევს. გენერატიული ფესვები სწორმდგომია. ფოთლები ელიფსურია, ტყავისებრი, მბზინავი, ზემოდან მწვანე, ქვემოდან მონაცრისფრო-მწვანე ფერის, ღეროზე ერთიმეორის პირისპირაა განლაგებული.
ყვავილები მცირერიცხოვანია და თითო-თითოდ ფოთლების იღლიებშია განლაგებული. გვირგვინი მუქი-ლურჯი ფერისაა, ხუთად დაყოფილი.
ყვავის აპრილ-მაისში. ნაყოფი ივნისიდან მწიფდება.
დამზადება
სამკურნალოდ იყენებენ ფოთლებს, მათ ყვავილობის დროს აგროვებენ. კრეფენ მიწისზედა ნაწილს _ ბალახს, ივნისამდე ჭრიან მიწიდან 3-5 სმ. სიმაღლეზე. აშრობენ ღია ადგილას 3-5 სმ. ფენად დაწყობილს, ცუდ ამინდში კი ფარდულში ან საშრობში 40-500ჩ ტემპერატურაზე. ინახავენ 2 წლის განმავლობაში.
ქიმიური შემადგენლობა
გველის სუროს ფოთლებიდან გამოყავს ალკალოიდები: ვინკამინი, მინორინი, პუბისცინი, ვინინი. შეიცავს ასევე: ვიტამინ ჩ-ს, კაროტინს, რუტინს, ფლავონოიდებს, მწარე და მთრიმლავ ნივთიერებებს, საპონინებს, შაქარს.
ნედლეულის შეგროვების, გაშრობის და დაფასოების დროს სიფრთხილის ზომები დაიცავით.
ფარმაკოლოგიური თვისებები
გველის სუროს პრეპატატებს გააჩნიათ დამამშვიდებელი, ჰიპოთენზიური, სისხლძარღვთა გასაფართოებელი, სისხლის შემდედებელი, ანტიმიკრობული და შემკვრელი თვისებები. ალკალოიდი დევინკანი ზომიერად ამცირებს არტერიულ წნევას და გააჩნია სედატიური თვისებები. დევინკანი აფართოებს თავის ტვინის სისხლძარღვებს.
გამოყენება მედიცინაში
შიგნით მიიღება შაკიკის, ჰიპერტონიის საწყისი სტადიის, ფაღარათის, ციებ-ცხელების, მალარიის, ცხვირიდან, ფილტვებიდან, საშვილოსნოდან სისხლდენის დროს.
გარეგან საშუალებად გამოიყენება გამოსავლებად კბილის ტკივილის და პირის ღრუს ანთებითი პროცესების დროს. საფენების სახით იყენებენ სველი ეგზემის, გამონაყარის, კანის ქავილის დროს.
სამკურნალო პრეპარატები
გველის სუროს ბალახის ნაყენის მოსამზადებლად 1 ს.კ. ნედლეულზე 200 მლ. წყალი აიღეთ. მიიღეთ 1/3 ჩ.ჭ. 3-ჯერ დღეში ჰიპერტონიული დაავადების დროს.
უკუჩვენება
მცენარე შხამიანია, ამიტომ მკაცრად დაიცავით ექიმის მითითებები.
მავნეა შინაური ცხოველებისთვის.
გავრცელების ადგილები
იზრდება ტყისპირებში, ბუჩქნარებში, სტეპებში.