ერთხელ, როცა მეასეჯერ ”ათას უბედურებაზე” წუწუნის და ჩივილის მოსმენამ დამღალა, ვკითხე: ნუთუ ყველაფერი ასე ცუდადაა-მეთქი? ნიჭიერი ქალიშვილი გყავს, ჯანმრთელი, ლამაზი გოგოა, ხელფასი მოგიმატეს, ქმარმა დაბადების დღის აღსანიშნად ბრილიანტის გარნიტური გაჩუქა, აგარაკიც სულ ცოტა ხნის წინ იყიდეთ, არც ავადმყოფობას უჩივი, რაღა გაკლია?”
მთხრობელი ცოტა ხანს დადუმდა, დაფიქრდა და მთხოვა: ”შენ არავის უთხრა, კარგი? თორემ შეშურდებათ და თვალი მეცემა!” სიმართლე გითხრათ, ვიფიქრე, ხუბრობს-მეთქი. აღმოჩნდა, რომ - არა...
ყველას გვაქვს უსიამოვნებები - როგორ არ უნდა დაიჩივლო დროდადრო?! მაგრამ სიხარულიც გვაქვს, ხანდახან კარგი შენაძენითაც კი გინდა, თავი მოიწონო და სიხარული სხვას გაუზიარო. მაგრამ აი, ამ ქალს სიხარული არასდროს გამოუხატავს, იშვიათად თუ ვინმეს მიიპატიჟებდა სახლში, სამაგიეროდ, ნებისმიერი საბაბით უჩიოდა მძიმე ცხოვრებას. როცა მორიგი პრობლემა გვარდებოდა, სიხარულის ნაცვლად მაშინვე ახალი ჩნდებოდა. კიდეც რომ არ გაჩენილიყო, მის ლოდინს და წინასწარ დარდს იწყებდა.
ადამიანი ეჩვევა, რომ უნდა თანაუგრძნო, რომ ცუდად არის, რომ უმძიმს და რთული ცხოვრება აქვს. თუმცა ერთმა ასეც თქვა: ”მსხვერპლად” ყოფნა - მომგებიანი პოზიციაა! ყველას ეცოდები, თანაგიგრძნობს, გეხმარება, ბევრს ისეთს გპატიობს, რასაც იღბლიანს და ბედნიერს არ აპატიებს”.
პრინციპში ასეც არის. მაგრამ ადრე თუ გვიან, ყურადღებიანი დამოკიდებულების შემთხვევაში, ასეთი ცრემლისა და წუწუნის გულწრფელობაში აუცილებლად დაეჭვდებიან. რაღა იქნება მერე?
შემდეგ კეთილგანწყობა დასრულდება, თანაც ცხოვრების ”სიმუხთლის კანონით” ზუსტად მაშინ, როცა დახმარება და თანაგაცდა სასიცოცხლოდ აუცილებელია. ადამიანი მიამიტი და მიმნდობია ძირითადად და ალბათ არ ღირს ამ შესანიშნავი თვისების ექსპლუატაცია, რადგან ყველაფერს აქვს საზღვარი ცისქვეშეთში - ადამიანურ სიკეთესაც კი.
ადამიანების გარკვეული კატეგორია ყველაფერში მხოლოდ ნეგატივს ხედავს. უცებ თავს დიდი, მოულოდნელი სიხარული რომ დაატყდეს და ძალიან გაუმართლოს, ესეც - კი არ უხარია, აფრთხობს. თუ ყველაფერი კარგად მიდის, უსიამოვნებებითვის წინასწარ ემზადება და თუ ეს უსიამოვნება უკვე მოვიდა, თითქოს კმაყოფილდება და მშვიდდება. გეგონება სადღაც შინაგანად უხარია: ხომ ვამბობდი, ხომ ვწინასწარმეტყველებდიო...
მორიგი საჩივრების ნიაღვარს აწყვეტინებ და ეკითხები: ”და ამდენ ხანს კარგი არაფერი მომხდარა?” დიდიხნით ჩაფიქრდება და პასუხობს, რომ - არაფერი. დაუჯერებელია და ამიტომ კითხვას კითხვა ემატება - შვილზე, ოჯახზე, სამსახურზე, სახლზე, შენაძენებზე. ირკვევა, რომ ყველგან კარგადაა საქმე: იქ პრემიაო, იქ ახალი ავეჯიო, გოგონა კლასში საუკეთესოა, მეორემ გამოცდა ჩააბარაო, ქმარი საუცხოოდ ყურადღებიანიაო და ა.შ.
გაოცებული იკითხავ ისევ: ”რატომღა ამბობ, რომ კარგი არაფერი მომხდარა?? ხომ ყველაფერი ნორმალურადაა და ისე, როგორც უნდა იყოს?”...და ისმენ თავისი უბრალოებით მომაკვდინებელ პასუხს: ”ასე ხომ ყოველთვისაა, ყველასთანაა, აი, რაღაც განსაკუთრებული, დიდებული კი - არადა არ ხდება!”
ალბათ, არ ვიცით და არ შეგვიძლია პატარა სიხარულებით გახარება. ვერ ვამჩნევთ და არ გვიხარია: მზიანი დღე, კარგი ხუმრობა, ლამაზი სიმღერა, მეგობრებთან შეხვედრა და უამრავი, უამრავი სხვა. ცხოვრება ერთფეროვანი, უღიმღამო, ნაღვლიანია, მხოლოდ სამუშაო დღეები და ორშაბათებია. განსაკუთრებულის მოლოდინში უფერულდება წამი და საათი, დღე და წელიწადი და მაშინ, როცა ეს განსაკუთრებული ხდება, როცა დიდი სიხარული მოდის, შეიძლება - გამოგრჩეს, ვერ შენიშნო, გამოტოვო, ვერ შეაფასო, სიხარულის განცდა იმდენად დაივიწყო, მის შეგრძნებას გადაეჩვიო, მომხდარი ”საჩუქარი” კი იმად მიიღო , რაც ”ყოველთვის და ყველასთან არის”...
სიცოცხლის სიყვარული და ოპტიმიზმი, რომელიც ახალგაზრდობას სჩვევია, ასაკთან ერთად ქრება, სადღაც მიდის. დაღლილობაა? გულგრილობა? დაგროვილი გაღიზიანებაა, თუ, უბრალოდ, ჩვეული ემოციების ნაჭუჭიდან გამოძრომა აღარ გსურს? - შეიძლება, ყველა - ერთად...
ამიტომ იქნებ ღირს, ორგვლივ თვალი მოავლო, მოისმინო, როგორ იცინიან და უხარუხარიათ ცხოვრება სხვებს და კი არ შეგშურდეს, თავადაც მოსინჯო... ამბობენ, დასაწყისისთვის ისიც კი კმარა, რომ საკუთარ თავს სარკეში სიყვარულით გაუღიმო!..
სოფო გულიაშვილი
წყარო: eva.ge
დავთმოთ თუ არა „მსხვერპლის“ პოზიცია
⏱️ 1 წთ.
👁️ 1 083
100%